Temat numeru
 
Lepanto - bitwa, która uratowała Europę

Pod sztandarem krzyża

Cała chrześcijańska armada ulokowała się w Messynie w roku 1571. Głównodowodzącym chrześcijan został Don Juan de Austria, brat przyrodni króla Filipa II hiszpańskiego. Mimo zaledwie 24 lat Don Juan był dzielnym, wrażliwym i doświadczonym żołnierzem zarówno na lądzie, jak i na morzu. Latem 1571 roku, w Messynie flota chrześcijańska rozpoczęła przygotowania. Była potężna, składała się z 206 galer – długich, wąskich jednostek o płaskim dnie, z których największe posiadały na pokładzie armaty. Wenecja wyposażyła 108 galer, Genua 14, Hiszpania 13, Papież 12, a Malta 3. Wenecjanie dodatkowo dostarczyli 6 galeasów z 20 armatami na pokładzie, jak również liczną załogę muszkieterów.

Don Juan miał pod swoim dowództwem około 80 tys. ludzi (44 tys. żeglarzy i wioślarzy oraz 28 tys. żołnierzy), spośród których 2/3 stanowili Hiszpanie.

Flota otomańska składała się z około 250 galer, 50 do 60 galeasów, z 50 tys. żeglarzy oraz 25 tys. żołnierzy. Wielu pośród tureckich wioślarzy było chrześcijanami pochwyconymi na morzu lub w czasie napadów przybrzeżnych.

W połowie października 1571 r., flota Świętej Ligi była gotowa do opuszczenia wybrzeża Messyny. Pius V wysłał legata i niebieską flagę przedstawiającą ukrzyżowanego Chrystusa z przeznaczeniem dla okrętu flagowego Don Juana – „Real”. Papież również wyznaczył 30 braci kapucynów dla floty i przekazał im dowodzenie swoimi galerami. Ojciec Święty wierzył, że żeglarze i żołnierze będą walczyć dzielniej, jeżeli pośród siebie będą mieli wartościowych kapelanów. Kapucyni byli prowadzeni przez o. Anzelma z Pietramolara, uduchowionego, doświadczonego żołnierza. Dodatkowo wiadomo, że wśród załogi byli inni kapelani – co najmniej 6 jezuitów na statkach hiszpańskich oraz kilku franciszkanów i dominikanów.

Po błogosławieństwie papieskiego legata, flota powoli wypłynęła na pełne morze. Popłynęła przy przeciwnym wietrze wzdłuż wybrzeża Grecji, kierując się do zatoki Lepanto, gdzie – jak donoszono – skoncentrowały się wojska tureckie.



Decydujące starcie

7 października wczesnym rankiem, kiedy Papież trwał na modlitwie w klasztorze dominikanów i wzywał pomocy Najświętszej Maryi Panny, chrześcijańskie wojska wypatrzyły eskadry Muezzinzade Alego paszy wewnątrz zatoki. Don Juan trzymając w górze krzyż odwiedził kolejno wszystkie 62 galery w swojej centralnej eskadrze, by zachęcić żeglarzy oraz żołnierzy do dzielnej postawy. Jego okręt flagowy, z 360 wioślarzami oraz 400 ludźmi gotowymi do walki, znajdował się w centrum szeregu. W rozkazie do żołnierzy Don Juan powiedział: „Przybyliście tu walczyć za Święty Krzyż, zwyciężyć albo zginąć! Czy macie jednak zwyciężyć czy zginąć, czyńcie dziś swą powinność, a zyskacie sobie chwalebną nieśmiertelność!”

Wenecki admirał Agostino Barbarigo zajął pozycję na północnym końcu eskadry, podczas gdy 53 galery uformowały linię frontu skierowaną na wschód. Papieski admirał Marcantonio Colonna był po prawej Don Juana, a wenecjanin, admirał Sebastian Veniero, najbardziej doświadczony żeglarz we flocie, po lewej. Te dwie floty przy sprzyjającym wojskom tureckim wietrze zmierzały naprzeciw siebie.

O 7.40 Ali pasza właśnie skończył śniadanie i w wyśmienitym nastroju szedł na pokład. W tym właśnie momencie usłyszał okrzyk – Widać galery Giaurów!!! – Ali pasza był pewien swojej przewagi, wierzył, że chrześcijanie nie zaatakują frontalnie wszystkimi siłami. Jednak, ku jego ogromnemu zdumieniu, okazało się coś wręcz przeciwnego. Widział bowiem olbrzymią flotę chrześcijańską płynącą w zwartym szeregu z wielką prędkością wprost na jego stanowiska. Dowódcę tureckiego opanował strach. Po chwili otrząsnął się i zaczął wydawać rozkazy.

Don Juan umieścił 4 galeony w linii przedniej, zaś Turcy byli zmuszeni do manewrowania wokół pływających fortec, ponieśli ciężkie straty spowodowane strzałami z bocznych dział chrześcijan. Galeony przełamały linię wroga, ale to jeszcze nie rozstrzygnęło losów bitwy. Seria wielkich zderzeń wybuchła około 10.30, gdy przeciwne floty, każda rozciągnięta na 5 mil, starły się razem.
1 / 2 / 3 / 4 /

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół zatryumfuje!
Jest taka maksyma: Ecclesia semper reformanda, którą można przetłumaczyć: Kościół zawsze się reformuje, czyli odrzuca wady i dąży do doskonałości. To proces nieustanny, trwający od początku istnienia tej Bosko-ludzkiej instytucji zbawczej. Wprawdzie Stwórca robi wszystko, by ludzie zmierzali do Nieba jak najkrótszą drogą, jednak szanuje ich wolność i indywidualne wybory, nawet jeśli oznaczają one bunt przeciw Niemu.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę podzielić się moją radością. Odmawiałam Nowenny Pompejańskie w trzech intencjach: za dwie córki oraz o rozwiązanie problemów spadkowych po zmarłym krewnym (m.in. długi zostawione przez zmarłego). Starsza córka zdała maturę (po trzech latach opóźnienia); młodsza, która dwa lata się nie uczyła, wznowiła naukę w szkole wieczorowej dla dorosłych; a długi udało nam się spłacić i rozwiązał się problem z mieszkaniem zostawionym w spadku przez zmarłego.
Modliłam się też do Świętej Rany Ramienia Jezusowego, prosiłam także o pomoc Maryję i św. Józefa. Zostałam wysłuchana! Zachęcam wszystkich do wytrwałej i ufnej modlitwy różańcowej. Najświętsza Maryja Panna nigdy nie opuści nas w potrzebie! Pozdrawiam Was serdecznie.
Renata – wierna czcicielka Maryi

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ośmielam się na te kilka słów, płynących z pewnego mojego zaniepokojenia wywołanego komunikatem ks. bp. Marka Szkudły, który został odczytany podczas ogłoszeń duszpasterskich w dniu 11 października 2020 roku. Niepokoi mnie szczególne zwrócenie uwagi przez ks. biskupa na to, jakoby osoby przyjmujące Komunię Świętą „na rękę” były krzywdzone stwierdzeniem, że nie odnoszą się z szacunkiem do Najświętszego Sakramentu. Tymczasem z moich obserwacji wynika, że sytuacja jest wręcz odwrotna. To wierni przyjmujący Komunię Świętą do ust stają się osobami, które są marginalizowane. Muszą przyjmować Pana Jezusa w nawie bocznej, gdyż centralnie przed ołtarzem już nie ma dla nich miejsca. Teraz obawiam się, że wielu wiernych może już nie powrócić do praktyki przyjmowania Komunii Świętej do ust, tak jak mogą nie wrócić już do pozycji klęczącej podczas przyjmowania Eucharystii (tak jak nas uczono podczas Pierwszej Komunii Świętej).
Obawiam się też, że przyjmowanie Ciała Pańskiego na rękę stanie się powszechne. Mam ponadto obawy, że Ci wierni, którzy jeszcze dotąd przyjmują Komunię Świętą do ust, również poprzez niewłaściwe i krzywdzące ograniczenia (tj. rozdawanie Komunii w bocznych nawach, z tyłu kościoła, na końcu procesji itp.) mogą zacząć przyjmować Komunię na rękę. Mam jednak nadzieję i modlę się o to, żeby nigdy do tego nie doszło.
Dziękuję za wszystkie Wasze akcje. Niech łaska Boża będzie z nami wszystkimi.
Z Panem Bogiem
Marek ze Śląska

Szczęść Boże!
Moi Kochani, pragnę Wam serdecznie za wszystko podziękować! Otrzymałam od Was wiele obrazów i wiele modlitw. Zainspirowaliście mnie i dodaliście sił, by tego potencjału nie zmarnować. Dzięki Wam udało mi się w jak najlepszy sposób spożytkować otrzymane od Was materiały. Wiele nauczyłam się od Was i jestem szczęśliwa. Niech Wam Dobry Pan Bóg wynagrodzi.
Maria

Szanowny Panie Prezesie!
Z głębi serca dziękuję Panu za słowa otuchy i serdeczność. Od kilku lat jestem stałą czytelniczką „Przymierza z Maryją”, jakże wspaniałego dwumiesięcznika. Czytam to pismo „od deski do deski”, chętnie czyta je także mój mąż. Po lekturze „Przymierza” razem się modlimy… Dziękuję także za Pańskie listy – szczere i budujące. A co najważniejsze – skierowane do mnie osobiście. W życiu bywają takie chwile, że właśnie takie słowa budują i wzmacniają. Wielkie za to dzięki! Z kolei tematyka „Przymierza z Maryją” wzmacnia naszą wiarę i wiedzę religijną.
Bardzo dziękuję ponadto za wszystkie piękne rzeczy, jakie od Was otrzymuję. Jeszcze raz z głębi serca dziękuję za wszelkie dobro, jakiego zaznałam z Waszej strony. „Bóg zapłać” za to wspaniałe dzieło, podjęte przez Pana oraz za modlitwę w mojej intencji. Proszę o dalszą modlitwę.
Z wyrazami szacunku
Marianna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo!
Jak tylko otrzymałam od Was przesyłkę z „Aktem poświęcenia domu Matce Bożej”, nie wahałam się ani chwili, by swój dom właśnie Jej poświecić. Maryja zawsze zajmowała i nadal zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu. Już jako mała dziewczynka w każde niedzielne popołudnie chodziłam z mamą i babcią do kapliczki przy szosie, gdzie – wedle przekazu wielu osób – na początku XX wieku Matka Boża ukazała się trzem dziewczynkom. Potem w tym miejscu ludzie postawili małą kapliczkę z figurą Najświętszej Dziewicy i zaczęli tu przychodzić na modlitwę. Teraz kapliczka jest zadbana i ogrodzona. Co roku, 15 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Zielnej przybywa tu wielu wiernych, by oddać cześć Matce Wniebowziętej. Kapliczka stoi w Dolistowie na Podlasiu.
Teraz mieszkam w odległej miejscowości, ale ilekroć jadę w tamte strony, staram się odwiedzić Matkę Najświętszą, by powierzyć Jej swoje radości i smutki. Ona jest najlepszą Mamą. A ponieważ moja ziemska mama odeszła, gdy byłam jeszcze bardzo młoda, więc ze wszystkimi sprawami i problemami zwracałam się do Maryi.
Ostatnio jeździłam do Niej, gdy moją córkę i jej rodzinę dotknęła choroba wywołana koronawirusem. Przeżywaliśmy naprawdę trudne chwile, bo przebieg choroby był bardzo ciężki. Tylko nadzieja w opiekę Matki Bożej dawała mi siłę. Córka z rodziną byli uwięzieni w domu przez 6 tygodni! Codziennie modliłam się o ich zdrowie i powrót do normalnego życia. Odmawiałam Różaniec i inne modlitwy. A kiedy odmawiałam Nowennę do Matki Bożej i ufałam głęboko, że Ona nam pomoże – w ostatnim dniu Nowenny otrzymaliśmy wynik, stwierdzający koniec tej choroby!
Z gorącym sercem podpisuję „Akt poświęcenia domu Matce Bożej” i z całą rodziną oddajemy się pod Jej opiekę.
Alina

Szczęść Boże!
Serdecznie dziękuję Trójcy Przenajświętszej i Matce Bożej za to, że mój syn „odnalazł się”. Przeszedł całkowitą przemianę. A Państwu dziękuję za otuchę i wspaniałe materiały, które wzmacniają wiarę. Bóg zapłać!
Maria