Problemy
 
Testament - znak łączności pokoleń
 W naszym kraju problem testamentów i spadków jest ciągle tematem niezbyt popularnym. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest swoisty strach związany z niemal powszechnym przeświadczeniem, iż testament sporządzają osoby, które niebawem pożegnają się z tym światem. Wielu nie ma też świadomości, że pisząc akt ostatniej woli, można czynić dobro. Ileż mniej sporów i jakie pogłębienie relacji rodzinnych miało dawniej miejsce dzięki sprawiedliwym (nie znaczy równym!) zapisom testamentowym. Ileż świątyń, klasztorów, instytucji społecznych czy dobroczynnych powstało dzięki temu, że ktoś w zapisie testamentalnym podarował ziemię, budynek czy pewną kwotę. W tym i w najbliższych numerach „Przymierza z Maryją” zajmiemy się tą ważną kwestią, analizując ją z różnych perspektyw. Na początku publikujemy tekst Sławomira Skiby, wiceprezesa Stowarzyszenia i Instytutu Ks. Piotra Skargi.

 

Kto z nas ma tak naprawdę pełną świadomość łączności pokoleń – taką jaką mieli niegdyś nasi przodkowie? Świadomość tego, że nie jesteśmy wyrwą i przypadkiem w historii, ale łaczymy się faktycznie: duchowo, przez naszą mentalność, tradycje i wreszcie – co nie mniej ważne, bo pozwala doświadczać w sposób fizyczny i zmysłowy tej łączności pokoleń – dobra materialne.

 

A iluż z nas należy do tych szczęśliwców, którzy w sposób świadomy i celowy pracują i wysilają się dla naszych wnuków i prawnuków? Jakże poetycko i baśniowo brzmią w tym kontekście słowa wypowiedziane przez francuskiego filozofa katolickiego Lou­isa de Bonalda: Dom ten był rezydencją moich rodziców i będzie kolebką moich potomków. W nim widziałem, jak starość cieszy się z moich pierwszych wysiłków i w nim zobaczę dzieciństwo próbujące swoich pierwszych kroków. Te pola były uprawiane przez moich rodziców i ja sam je uprawiam dla moich dzieci. Najlepsze wspomnienia, moje najsłodsze uczucia wiążą się z gorącą miłością, którą człowiek pała do swej posiadłości, i czynią go szczęśliwym, zapewniając jednocześnie spokój społeczny; powiem więcej, zapewniając wieczystość.

 

W krajach, w których prawo równego podziału zmusza dzieci do sprzedania wszystkiego, co im może przypominać ojców, nie ma rodziny – stwierdza de Bonald – Powiem więcej: nie ma właściwie społeczeństwa, ponieważ w każdym pokoleniu społeczeństwo kończy się i ponownie zaczyna. W tej sytuacji dzieci nie mają już powodu, aby pozostawać przy rodzicach i pracować za darmo, powiększając wspólne dobra, z których bracia, w przypadku śmierci ojca, i tak otrzymają tyle samo. Gdy tylko dzieci stają się zdolne do pracy, opuszczają dom ojcowski, szukając lepszych zarobków w innych gospodarstwach rolnych lub innych przedsiębiorstwach przemysłowych. W tym czasie rodzice starzeją się i wkrótce starość lub choroby uniemożliwiają im gospodarowanie w majątku. Z konieczności wyprzedają go więc po trochu lub zaniedbują. Kiedy rodzice umierają, dzieci przychodzą dzielić się tym, co zostało, przeklinając czasem ojca za to, że dopuścił do uszczuplenia ich posiadłości, albo też walcząc między sobą o spadek w sądzie, a serca stają się jeszcze bardziej podzielone niż sama ziemia.

 

Jeśli zaś matka – jedyny autorytet uznawany jeszcze przez dzieci i szanowany przez młodych – przeżyje swojego męża, co się z nią stanie? Osierocona przez męża, jest też opuszczona przez dzieci, które pozbawione punktu zaczepienia, udają się każde w swoim kierunku. Jest świadkiem sprzedaży małżeńskiego łoża, kolebki, w której usypiała swoje dzieci, domu, który zastąpił jej dom ojcowski i w którym miała nadzieję spędzić resztę życia. Zostaje sama, bez szacunku i godności, opuszczona jednocześnie przez rodzinę, którą wydała na świat oraz tę, z której pochodzi.

 

Wszyscy możemy dostrzec lub odczuć na własnej skórze skutki złego prawa dla mentalności współczesnego człowieka – szczególnie przeciętnego Polaka.

 

Pomyślmy, kto dzisiaj na przykład sporządza testamenty? Kto myśli o tym poważnie i przygotowuje się do tej chwili? Tymczasem niezałatwione albo źle załatwione sprawy spadkowe stają się coraz częściej przyczyną licznych nieporozumień i wojen w rodzinach. Myślenie: sprawiedliwie – czyli po równo – na dobre zakorzeniło się w mentalności naszego narodu.

 

Jeśli taką postawę uznamy za słuszną, to musimy uznać, że nie będzie już więcej miejsca na autorytet ojca, praktykowanie przez niego cnoty sprawiedliwości i odpowiedzialności za dom, żonę, dzieci i rodzinę…

 


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół zatryumfuje!
Jest taka maksyma: Ecclesia semper reformanda, którą można przetłumaczyć: Kościół zawsze się reformuje, czyli odrzuca wady i dąży do doskonałości. To proces nieustanny, trwający od początku istnienia tej Bosko-ludzkiej instytucji zbawczej. Wprawdzie Stwórca robi wszystko, by ludzie zmierzali do Nieba jak najkrótszą drogą, jednak szanuje ich wolność i indywidualne wybory, nawet jeśli oznaczają one bunt przeciw Niemu.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę podzielić się moją radością. Odmawiałam Nowenny Pompejańskie w trzech intencjach: za dwie córki oraz o rozwiązanie problemów spadkowych po zmarłym krewnym (m.in. długi zostawione przez zmarłego). Starsza córka zdała maturę (po trzech latach opóźnienia); młodsza, która dwa lata się nie uczyła, wznowiła naukę w szkole wieczorowej dla dorosłych; a długi udało nam się spłacić i rozwiązał się problem z mieszkaniem zostawionym w spadku przez zmarłego.
Modliłam się też do Świętej Rany Ramienia Jezusowego, prosiłam także o pomoc Maryję i św. Józefa. Zostałam wysłuchana! Zachęcam wszystkich do wytrwałej i ufnej modlitwy różańcowej. Najświętsza Maryja Panna nigdy nie opuści nas w potrzebie! Pozdrawiam Was serdecznie.
Renata – wierna czcicielka Maryi

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ośmielam się na te kilka słów, płynących z pewnego mojego zaniepokojenia wywołanego komunikatem ks. bp. Marka Szkudły, który został odczytany podczas ogłoszeń duszpasterskich w dniu 11 października 2020 roku. Niepokoi mnie szczególne zwrócenie uwagi przez ks. biskupa na to, jakoby osoby przyjmujące Komunię Świętą „na rękę” były krzywdzone stwierdzeniem, że nie odnoszą się z szacunkiem do Najświętszego Sakramentu. Tymczasem z moich obserwacji wynika, że sytuacja jest wręcz odwrotna. To wierni przyjmujący Komunię Świętą do ust stają się osobami, które są marginalizowane. Muszą przyjmować Pana Jezusa w nawie bocznej, gdyż centralnie przed ołtarzem już nie ma dla nich miejsca. Teraz obawiam się, że wielu wiernych może już nie powrócić do praktyki przyjmowania Komunii Świętej do ust, tak jak mogą nie wrócić już do pozycji klęczącej podczas przyjmowania Eucharystii (tak jak nas uczono podczas Pierwszej Komunii Świętej).
Obawiam się też, że przyjmowanie Ciała Pańskiego na rękę stanie się powszechne. Mam ponadto obawy, że Ci wierni, którzy jeszcze dotąd przyjmują Komunię Świętą do ust, również poprzez niewłaściwe i krzywdzące ograniczenia (tj. rozdawanie Komunii w bocznych nawach, z tyłu kościoła, na końcu procesji itp.) mogą zacząć przyjmować Komunię na rękę. Mam jednak nadzieję i modlę się o to, żeby nigdy do tego nie doszło.
Dziękuję za wszystkie Wasze akcje. Niech łaska Boża będzie z nami wszystkimi.
Z Panem Bogiem
Marek ze Śląska

Szczęść Boże!
Moi Kochani, pragnę Wam serdecznie za wszystko podziękować! Otrzymałam od Was wiele obrazów i wiele modlitw. Zainspirowaliście mnie i dodaliście sił, by tego potencjału nie zmarnować. Dzięki Wam udało mi się w jak najlepszy sposób spożytkować otrzymane od Was materiały. Wiele nauczyłam się od Was i jestem szczęśliwa. Niech Wam Dobry Pan Bóg wynagrodzi.
Maria

Szanowny Panie Prezesie!
Z głębi serca dziękuję Panu za słowa otuchy i serdeczność. Od kilku lat jestem stałą czytelniczką „Przymierza z Maryją”, jakże wspaniałego dwumiesięcznika. Czytam to pismo „od deski do deski”, chętnie czyta je także mój mąż. Po lekturze „Przymierza” razem się modlimy… Dziękuję także za Pańskie listy – szczere i budujące. A co najważniejsze – skierowane do mnie osobiście. W życiu bywają takie chwile, że właśnie takie słowa budują i wzmacniają. Wielkie za to dzięki! Z kolei tematyka „Przymierza z Maryją” wzmacnia naszą wiarę i wiedzę religijną.
Bardzo dziękuję ponadto za wszystkie piękne rzeczy, jakie od Was otrzymuję. Jeszcze raz z głębi serca dziękuję za wszelkie dobro, jakiego zaznałam z Waszej strony. „Bóg zapłać” za to wspaniałe dzieło, podjęte przez Pana oraz za modlitwę w mojej intencji. Proszę o dalszą modlitwę.
Z wyrazami szacunku
Marianna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo!
Jak tylko otrzymałam od Was przesyłkę z „Aktem poświęcenia domu Matce Bożej”, nie wahałam się ani chwili, by swój dom właśnie Jej poświecić. Maryja zawsze zajmowała i nadal zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu. Już jako mała dziewczynka w każde niedzielne popołudnie chodziłam z mamą i babcią do kapliczki przy szosie, gdzie – wedle przekazu wielu osób – na początku XX wieku Matka Boża ukazała się trzem dziewczynkom. Potem w tym miejscu ludzie postawili małą kapliczkę z figurą Najświętszej Dziewicy i zaczęli tu przychodzić na modlitwę. Teraz kapliczka jest zadbana i ogrodzona. Co roku, 15 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Zielnej przybywa tu wielu wiernych, by oddać cześć Matce Wniebowziętej. Kapliczka stoi w Dolistowie na Podlasiu.
Teraz mieszkam w odległej miejscowości, ale ilekroć jadę w tamte strony, staram się odwiedzić Matkę Najświętszą, by powierzyć Jej swoje radości i smutki. Ona jest najlepszą Mamą. A ponieważ moja ziemska mama odeszła, gdy byłam jeszcze bardzo młoda, więc ze wszystkimi sprawami i problemami zwracałam się do Maryi.
Ostatnio jeździłam do Niej, gdy moją córkę i jej rodzinę dotknęła choroba wywołana koronawirusem. Przeżywaliśmy naprawdę trudne chwile, bo przebieg choroby był bardzo ciężki. Tylko nadzieja w opiekę Matki Bożej dawała mi siłę. Córka z rodziną byli uwięzieni w domu przez 6 tygodni! Codziennie modliłam się o ich zdrowie i powrót do normalnego życia. Odmawiałam Różaniec i inne modlitwy. A kiedy odmawiałam Nowennę do Matki Bożej i ufałam głęboko, że Ona nam pomoże – w ostatnim dniu Nowenny otrzymaliśmy wynik, stwierdzający koniec tej choroby!
Z gorącym sercem podpisuję „Akt poświęcenia domu Matce Bożej” i z całą rodziną oddajemy się pod Jej opiekę.
Alina

Szczęść Boże!
Serdecznie dziękuję Trójcy Przenajświętszej i Matce Bożej za to, że mój syn „odnalazł się”. Przeszedł całkowitą przemianę. A Państwu dziękuję za otuchę i wspaniałe materiały, które wzmacniają wiarę. Bóg zapłać!
Maria