Rodzina
 
Kobieta, macierzyństwo, rodzina - nadzieja na przyszłość
Plinio Maria Solimeo

Na skraju przepaści

Kobieta przy taśmie produkcyjnej bezsprzecznie się marnuje i degraduje. Niestety, wiele współczesnych kobiet próbuje się realizować na terenach niemających nic wspólnego z matkowaniem i często kosztem własnego macierzyństwa. Efektem tego jest zagubienie i idące za tym coraz powszechniejsze niezadowolenie, zgorzknienie i frustracja. Kobiety są masowo nieszczęśliwe i coraz bardziej zbuntowane przeciwko mężczyznom. W pewnym sensie… słusznie. Bo to mężczyzna, odwieczny opiekun kobiety, pozwolił jej się zagubić, uciec z „terenów”, na których mogłaby się czuć bezpieczna i szczęśliwa.

Nie dzieje się to wszystko przypadkiem czy też na drodze jakiegoś naturalnego procesu. Są bowiem w świecie siły (sprzymierzone z ojcem kłamstwa), które sprytnie podsycają procesy wychodzenia zarówno mężczyzn jak i kobiet ze swych odwiecznych ról – ojcostwa i macierzyństwa. Dla wierzących są to role przypisane przez Stwórcę. Są zatem rolami, poprzez wypełnianie których człowiek może osiągnąć pełnię szczęścia na ziemi i zbawienie wieczne.

Mężczyzna wchodzący w rolę opiekuna, obrońcy, żywiciela, przewodnika, „kapitana okrętu” wznosi się na szczyty swych człowieczych możliwości, szczyty ofiarności i odpowiedzialności aż do gotowości poświęcenia życia za powierzonych jego opiece. Podobnie kobieta, zanurzona w swoim macierzyństwie, gotowa jest oddać życie za każde ze swych dzieci i w ten sposób, rozwijając swą kobiecość, osiąga pełnię szczęścia. Jak bardzo taki obraz kobiecości nie przystaje do oferty świata, by kobieta zabijała swe dzieci w zamian za prawo do źle pojętej wolności!

Zauważmy, że w rodzinie pełnię szczęścia może osiągnąć kobieta tylko przy boku kochanego i kochającego mężczyzny – męża-ojca.

Tymczasem w świecie istnieją potężne (finansowo) siły antagonizujące kobiety i mężczyzn. Przyświeca im idea buntowania kobiet przeciwko mężczyznom. Idea ta sama w sobie nie jest nowa. Już w XVIII wieku tajne związki w swych planach zniszczenia świata (w tym głównie Kościoła) na poczesnym miejscu stawiały nastawianie kobiet przeciwko mężczyznom. Jak widać, w XXI wieku, udało się to w stopniu dotychczas niespotykanym. I dlatego, mimo że ludzie posiadają dziś więcej dóbr materialnych niż kiedykolwiek, że zażywają coraz więcej coraz bardziej ekscentrycznych przyjemności, że odrzucili normy moralne zakazujące korzystania z pewnych niemoralnych przyjemności, są… coraz mniej szczęśliwi. Liczba rozwodów rośnie lawinowo, tym samym wzrasta liczba osieroconych i zagubionych w życiu dzieci, w efekcie zaś rośnie przestępczość, ilość samobójstw przekracza w wielu krajach liczbę ofiar wypadków komunikacyjnych. Świat stoi na skraju przepaści. Pytanie czy w imię „postępu” zrobi krok naprzód i… nieodwracalnie runie w przepaść?

Wierzę, że nie. Bo jednocześnie można obserwować proces powstawania wspaniałych rodzin bazujących na nauce Kościoła, na Bożych zasadach. Te rodziny oparte mocno na Chrystusie na pewno przetrwają. Mamy wszak obietnicę, że dom zbudowany na skale nie runie. Co prawda i w niego uderzą wichry i nawałnice, ale ostatecznie się ostoi, bo na skale jest zbudowany. A skałą jest Chrystus.

Patrzcie, jak oni się kochają

Powiedzmy jednak, że przetrwają poszczególne rodziny, ale co z całym światem? Tu również mamy obietnicę, że Kościoła Chrystusowego nie pokonają siły piekielne. Na tym buduję nadzieję na przetrwanie świata, na uratowanie rodziny. Mogę się jednak spotkać z zarzutem, że to nadzieja tylko dla wierzących. Tak. Niewierzący skazani są na beznadzieję! Chyba, że patrząc na szczęśliwe rodziny powiedzą jak za pierwszych chrześcijan: patrzcie jak oni się kochają. I pozazdroszczą. I nawrócą się. I odzyskają nadzieję!

1 / 2 /

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina