Blask Kościoła
 
Kardynałowie
Adam Kowalik

Terminem kardynał w starożytnym Kościele określano proboszczów ponad dwudziestu głównych świątyń Rzymu. Z czasem stał się on tytułem przysługującym także biskupom 7 diecezji podrzymskich, mającym prawo odprawiania Mszy Świętej w głównych bazylikach miasta, oraz 14 diakonom opiekującym się poszczególnymi dzielnicami stolicy Państwa Kościelnego.

W zależności od pełnionej funkcji oraz stopnia święceń, przysługiwały im tytuły: kardynała biskupa, kardynała prezbitera i kardynała diakona. Grono to stanowiło rodzaj rady czy też senatu przy Ojcu Świętym.

Prestiż, jaki obecnie związany jest z urzędem kardynała, wynika w dużej mierze z przywileju udziału dzierżących go duchownych w wyborach papieża. Pierwotnie nowego biskupa Rzymu wskazywał lud Wiecznego Miasta, naturalnie przy udziale duchowieństwa. Niestety, na wynik takich wyborów często wpływ miała polityka wewnętrzna (współzawodnictwo między rodami rzymskimi) i międzynarodowa (wpływy cesarza i innych monarchów). Nic więc dziwnego, że pojawiło się kilku papieży niepotrafiących sprostać wysokim standardom duchowym, których wymaga urząd ziemskiego namiestnika Chrystusa Pana. Stąd do dziś niektóre ich czyny stanowią pożywkę dla krytyków Kościoła, a u katolików wspomnienie o ich pontyfikatach wywołuje rumieniec zażenowania.

Aby wykluczyć, a przynajmniej ograniczyć tego typu przypadki, papież Mikołaj II, w roku 1059 powierzył prawo wyboru papieży wąskiemu gronu kardynałów biskupów. Ponad sto lat później, w 1179 roku, Aleksander III rozszerzył to grono o kardynałów prezbiterów i kardynałów diakonów.

W 1245 roku Ojciec Święty Innocenty IV nadał członkom kolegium kardynalskiego honorowy przywilej pierwszeństwa przed patriarchami i arcybiskupami. Na znak wysokiej pozycji w Kościele mogli nosić czerwony kapelusz pielgrzymi. Kolor symbolizował gotowość właściciela do przelania krwi za Chrystusa. Kapelusz, podobnie jak ozdobiony szafirem pierścień, wręczał nominatowi papież. Wypowiadał przy tym następujące słowa: Na pochwałę Boga i dla ozdoby Stolicy Apostolskiej przyjmij ten czerwony kapelusz, oznakę godności kardynalskiej. Niech będzie on znakiem, że dla wywyższenia wiary świętej, dla pokoju i spokoju chrześcijaństwa, dla wzrostu i trwałości Świętego Kościoła Rzymskiego musisz się okazać nieustraszonym aż do przelania krwi. Obecnie, gdy kapelusz kardynalski wyszedł z użycia, podobną formułę wypowiada Namiestnik Pana Jezusa nakładając na głowę nominata szkarłatny biret.

Należy podkreślić, że to nakrycie głowy ma długą tradycję. Prawo do noszenia czerwonego biretu, a także purpurowego płaszcza (i dosiadania białego konia okrytego czerwonym czaprakiem), otrzymali kardynałowie jeszcze od papieża Pawła II w roku 1464. Nieco wcześniej Bonifacy IX (1389–1404) dał im przywilej ubierania czerwonej sutanny.

W średniowieczu kolegium kardynalskie liczyło z reguły poniżej 30 członków. W 1586 roku Ojciec Święty Sykstus IV podniósł ich liczbę do 70 (6 kardynałów biskupów, 50 kardynałów prezbiterów oraz 14 kardynałów diakonów). Z czasem jednak potrzeby Kościoła sprawiły, że to grono się powiększyło. Obecnie zalicza się do niego 128 hierarchów, z tym że prawo do udziału w wyborze papieża (konklawe) mają tylko ci purpuraci, którzy nie ukończyli jeszcze 80. roku życia.

Kardynałowie są czasem nazywani książętami Kościoła. I rzeczywiście, taki tytuł przysługuje im od pontyfikatu Innocentego X. Wcześniej, w roku 1630, papież Urban VIII obdarzył ich tytułem eminencja. Władzę swą kardynałowie sprawują kolegialnie, w ramach kongregacji, lub też zasiadając w różnego rodzaju kolegiach i dykasteriach kurii rzymskiej.

Pierwsi Polacy otrzymali nominacje kardynalskie na początku XV wieku, nie wszyscy jednak przyjęli ofiarowywaną im godność. Do wybitniejszych książąt Kościoła należeli biskupi: Zbigniew Oleśnicki, Fryderyk Jagiellończyk, Stanisław Hozjusz, Jerzy Radziwiłł, Bernard Maciejowski. Kardynałami zostali także synowie Zygmunta III Wazy – bp Jan Albert Waza i Jan Kazimierz. Ten drugi zrzekł się godności po przyjęciu korony króla Polski. W tym miejscu należy zaznaczyć, że tytuł kardynała diakona mogli otrzymać nie tylko kapłani, ale także mężczyźni posiadający niższe święcenia duchowne.

Także w późniejszych wiekach w kolegium kardynalskim zasiadali przedstawiciele Kościoła polskiego. Jeden z nich, kard. Karol Wojtyła, został papieżem i sam powoływał nowych członków kolegium. Obecnie czerwone szaty nosi czterech Polaków, z czego jeden przekroczył wiek 80 lat.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Święty Józefie - módl się za nami
W dobie powszechnego kryzysu ojcostwa, Kościół stawia nam za wzór św. Józefa, ziemskiego opiekuna Pana Jezusa. Przykład jest szczególnie cenny dla współczesnych, często zakompleksionych mężczyzn.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czeka na Ciebie!

Jak myślisz, czym może zaowocować w Twoim życiu:
• codzienna modlitwa;
• niewielki, miesięczny datek, np. 20 złotych?

Zyskasz więcej niż Ci się wydaje! Siostry zakonne będą modlić się za Ciebie każdego dnia, kapłan co miesiąc odprawi w intencjach Twoich i innych Apostołów Mszę Świętą, a po roku będziesz brać udział w losowaniach pielgrzymek do Fatimy. A najważniejsze jest to, że staniesz się częścią duchowej rodziny, będziesz razem z nami budzić sumienia Polaków i jeszcze bardziej zbliżysz się do Maryi!

Niemożliwe? Możliwe, jeśli tylko zadzwonisz pod numer 12 423 44 23 i zostaniesz Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo, pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymanych łaskach za pośrednictwem Nowenny Pompejańskiej, którą zaczęłam odmawiać 13 maja 2020 roku i odmawiam w dalszym ciągu. Poleciła mi ją koleżanka, która również ją odmawiała. Muszę przyznać, że kiedyś ciężko mi było odmówić jedną część Różańca – brak cierpliwości. Od teraz pokochałam tę modlitwę i dzięki temu w moim życiu zaczęły dziać się rzeczy, które po ludzku są trudne do wytłumaczenia.
Jechaliśmy z mężem i synem do Sanktuarium Maryjnego, ja podczas podróży odmawiałam Różaniec. W pewnej chwili samochód wpadł w poślizg (padał deszcz), mąż stracił panowanie nad kierownicą, a my na szczęście „bezpiecznie” wylądowaliśmy w rowie. Nikomu nic się nie stało, tylko samochód lekko uszkodzony. Ponadto mąż zerwał z nałogiem palenia po ponad 50 latach.
Wszystkie łaski zawdzięczam mojej ukochanej Mateczce, której powierzam wszystkie swoje troski.
Zachęcam wszystkich do kontynuowania tej pięknej modlitwy, bo los żadnego człowieka nie jest obojętny Matce Bożej. Dziękuję Ci, Maryjo, za wszelkie łaski, które otrzymałam i nadal otrzymuję.
Szanowna Redakcjo, dziękuję Wam za propagowanie Nowenny Pompejańskiej.

Pozdrawiam Was serdecznie. Z ­Panem Bogiem,
Danuta z Łomży


Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo, pragnę gorąco podziękować Wam za wszystkie przesyłki, które od Was otrzymałam. Pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymaniu łaski zdrowia. Kiedy w czerwcu moja córka zachorowała na poważną chorobę, lekarze dawali jej 2 procent szans na przeżycie. Ale wiara, którą w sobie mam, dodała mi otuchy. Zaczęłam odmawiać nowennę do św. Jana Pawła II i Różaniec św. do Matki Bożej 3 razy w ciągu dnia. Gdy skończyłam nowennę, pojawiła się wieść o poprawie stanu zdrowia. Modlitwa różańcowa też nie była daremna. Córka po ciężkich krzyżach, które przechodziła, wróciła do domu zdrowa. Cała rodzina modliła się za nią i była w jej intencji odprawiona Msza św. Jej patronką jest Matka Boża, bo córka urodziła się 15 sierpnia i na drugie imię ma Maria. Jestem na emeryturze i modlę się od lat, odmawiając co dzień Koronkę i Różaniec św. Wierzę, że wiara czyni cuda.
Pozdrawiam serdecznie
Wasza Czytelniczka, Halina


Szczęść Boże!
Od dłuższego czasu czytam różne świadectwa o tym, jak Matka Boża i nasza bardzo nas kocha i zawsze jest z nami, kiedy my o to prosimy. Ja jestem tego przykładem. (…) W 2006 roku miałam udar i paraliż jednostronny, nauczyłam się mówić, chodzić, a nawet oddychać. Obecnie chodzę już bez kul (…). Mieszkam sama, bo moje jedyne dziecko zmarło mi przy porodzie, w 2015 roku zmarł mi mąż, (…) [wcześniej] przez 2 lata opiekowałam się nim, bo zachorował na białaczkę.
Kiedy już nie mogłam dać sobie rady, bardzo chciałam umrzeć. Nad ranem usłyszałam taki ciepły męski głos: „Chcesz umrzeć?”. A ja odpowiedziałam, że nie mogę, bo opiekuję się mężem. Wiem, że to był głos Pana Jezusa. (…)
7 czerwca tego roku zdarzył się cud. O 5.00 rano poczułam, że paraliż mi ustąpił. Czułam się wolna, bez skurczów mięśni. Zaczęłam ćwiczyć, chodzić, odłożyłam kule, nie miałam zawrotów głowy, nikt nie musiał mnie podtrzymywać. Wcześniej odmówiłam Nowennę Pompejańską. (…)
Jak mam coś zrobić, zawsze proszę o pomoc Mateńkę i Ona mi pomaga, nigdy nie jestem sama.
Mam nowych przyjaciół, takich prawdziwych, bo tamci sprzed choroby się odwrócili, rodzina też. Byłam sama, na sąsiadów też nie mogłam liczyć, nie podobało się im, że często chodzę do kościoła. A teraz, jak się podniosłam, to sąsiadki zaczęły mnie zapraszać, zauważają mnie na klatce.
Obecnie jestem bardzo szczęśliwa, bo nie jestem sama. Kto wierzy, nigdy nie jest sam.
Zofia z Koła


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja zawsze Dziewica!
Szanowna Redakcjo. Chcę podzielić się swoimi przeżyciami.
W 2000 roku moja żona zachorowała na nerki i kamienie żółciowe, miała zatrucie organizmu i została skierowana do szpitala. W dniu jej operacji na lewą nerkę zwróciłem się o pomoc do Matki Bożej i Pana Jezusa, żeby ocalili jej życie, a ja do końca życia wyrzeknę się spożywania alkoholu. Od ponad 20 lat nie piję, choć przez ten czas odbyły się trzy wesela naszych dzieci. Bawiłem się bez alkoholu, a na toasty wlewałem do kieliszków wodę mineralną. Powiedziałem, że nie będę brał Pana Boga na próbę. Moja żona żyje i to jest najważniejsze.
W 2008 roku przeszedłem ciężki zawał serca. Karetka pogotowia zabrała mnie pod tlenem i kroplówką, pielęgniarki dawały bez przerwy zastrzyki i słyszałem, jak pielęgniarka mówiła do lekarza: „Panie doktorze, pacjent nam ucieka!”. Leżałem na SOR-ze 15 minut. W końcu lekarz powiedział, że co mogli, to zrobili i czy wyrażam zgodę na transport helikopterem do Olsztyna. Pamiętam tylko, jak zakładano mi słuchawki na uszy i obudziłem się już na Oddziale Kardiologii w Olsztynie. Widziałem Matkę Bożą ubraną w niebieski płaszcz ze złotymi gwiazdami, która pochylała się nade mną. Potem zobaczyłem wielki tłum ludzi, a na końcu Maryja oddaliła się i po chwili zniknęła…
Jeszcze raz dziękuję za wysłane obrazki, różaniec i „Przymierze z Maryją”. (…) Niech wszechmocny Bóg i Matka Boża daje zdrowie i siłę Panu Prezesowi i całej Redakcji, bo to jest piękne i wzruszające, że po przeczytaniu „Przymierza z Maryją” niejedna osoba się opamięta i nawróci do Boga.
Z Panem Bogiem,
Jan


Szanowni Państwo
Dziękuję za piękne życzenia urodzinowe i modlitwę w mojej intencji. Pragnę wspomnieć, że z uwagi na niepokoje w mojej rodzinie, zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską.
W tym samym czasie otrzymałam od Was piękny różaniec. Przyjmuję ten dar jako znak obecności Maryi.
Z Panem Bogiem
Helena