Blask Kościoła
 
Szpitale owoc działalności Kościoła

Dziś powszechnie nie docenia się wielkiego wpływu, jaki wywarła nauka Pana Jezusa i Jego Kościoła na świat, w którym żyjemy. Jak widać, katolicy nie potrafią „reklamować” własnych osiągnięć. Z drugiej strony wszelkiej maści postępowcy chcieliby jak najwięcej zdobyczy cywilizacyjnych przypisać starożytnym poganom bądź ludziom oświecenia. Na pewno zabieg ten nie jest możliwy w przypadku tak ważnej i powszechnej instytucji, jaką jest szpital. Starożytność znała wprawdzie pojedyncze przypadki tworzenia izb chorych (najczęściej dla opieki nad rannymi żołnierzami) jednak opieka nad nimi – bezinteresowna i na wielką skalę – mogła pojawić się dopiero jako skutek wcielania w życie nauki Syna Bożego.


Jeszcze w czasach, gdy chrześcijaństwo było religią zakazaną, wielkie wrażenie na poganach robiła postawa wyznawców Chrystusa przy okazji różnych epidemii. Podczas gdy Rzymianie separowali się od zarażonych, nawet osób bliskich, chrześcijanie nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia się i śmierci odwiedzali chorych, by ich pielęgnować. Edykt mediolański, który przyniósł chrześcijanom swobodę publicznego wyznawania religii, umożliwił także tworzenie różnych instytucji społeczno-religijnych. Wkrótce jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać przytułki, w których na gościnę i opiekę mogli liczyć zarówno pielgrzymi, jak i biedni chorzy. Czasem tworzyli je duchowni, zwłaszcza zobowiązani z racji pełnionego urzędu do opieki nad słabymi i chorymi biskupi, kiedy indziej powstawały z inicjatywy fundatorów świeckich. Specyfika tych instytucji powodowała, że szczególnie dobre warunki rozwoju miały one przy klasztorach. To zakony zapewniały ich utrzymanie, a także dostarczały personelu opiekującego się się chorymi i starcami.

W pierwszych wiekach istnienia szpitali niska wiedza medyczna powodowała, że lekarze byli bezradni wobec wielu chorób. Dysponowano wówczas niewieloma medykamentami wytwarzanymi głównie z ziół. Szeroko stosowano także upuszczanie krwi. Jednak już samo to, że przyjęty do szpitala pacjent był myty, leżał w czystej pościeli i otrzymywał regularne posiłki, wzmacniało organizm, który łatwiej radził sobie z chorobą.

Lekarze duszy i ciała


Należy podkreślić, że w średniowieczu umiejętności lekarskie stały na najwyższym poziomie właśnie w klasztornych infirmeriach (zwłaszcza benedyktyńskich), co więcej, tam najszybciej rozwijały się nauki medyczne. Lekarze klasztorni często opuszczali klauzurę, by nieść pomoc okolicznym mieszkańcom. Robili to bezinteresownie, co różniło ich od prywatnych medyków, często o niskich kwalifikacjach, za to łasych na pieniądze.

Równie ważnym zadaniem, a nawet ważniejszym niż pielęgnowanie i leczenie chorych, było zapewnianie im opieki duchowej. Dlatego szpitale te miały swoich kapelanów, którzy odprawiali dla pacjentów Msze, udzielali Komunii św., w razie potrzeby dokonywali namaszczenia chorych i asystowali przy pogrzebach. W salach szpitalnych często budowano ołtarze, by nawet obłożnie chorzy mogli wysłuchiwać Mszy św. nie ruszając się z łóżka. Przy większych obiektach wznoszono oddzielne kaplice. Zazwyczaj były one poświęcone świętym: Barbarze, Krzysztofowi, Adrianowi, Antoniemu, Rochowi, Sebastianowi, Mikołajowi, a zwłaszcza Najświętszej Maryi Pannie.

Lekarze, chirurdzy, aptekarze, cyrulicy szczególnie czcili świętych Kosmę i Damiana. Obaj byli lekarzami, męczennikami zamordowanymi w Rzymie w 303 r. Na obrazach i rzeźbach przedstawiano ich z narzędziami chirurgicznymi, pudełkiem na maść, moździerzem aptekarskim itp.

Bonifratrzy, joannici, szarytki


Z czasem powstały bractwa szpitalne i zakony, których głównym charyzmatem była opieka nad chorymi. Do najbardziej znanych w Polsce należą: duchacy, bonifratrzy, siostry miłosierdzia (szarytki) itd. Ze wspólnot opiekujących się chorymi pielgrzymami do Ziemi Świętej wyrosły sławne zakony rycerskie, jak joannici (maltańczycy) i szpitalnicy NMP (krzyżacy).

O wielkiej roli Kościoła katolickiego w rozwoju szpitali najlepiej świadczy kryzys lecznictwa, jaki następował w wyniku wielkich konfiskat dóbr kościelnych. W Anglii, po likwidacji zakonów przez króla Henryka VIII, upadek szpitali i przytułków dla ubogich wywołał nawet bunt pozbawionej wsparcia biedoty.

Opłakane były także skutki konfiskaty mienia kościelnego, która nastąpiła na początku rewolucji (anty)francuskiej. W 1847 r. Francja miała aż o 47 procent szpitali mniej niż przed antychrześcijańską „reformą” z 1789 roku. A cóż powiedzieć o skutkach przejęcia szpitali katolickich przez komunistów...

Adam Kowalik

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Najświętsze Serca Miłością gorejące
Anioł Pokoju, który w 1916 roku objawił się fatimskim wizjonerom, wzywał: Módlcie się! Serca Jezusa i Maryi uważnie słuchają waszych słów i próśb. Znajdźmy więc schronienie w tych Dwóch Sercach. I pamiętajmy zawsze słowa Matki Bożej Fatimskiej: Na koniec Moje Niepokalane Serce zatriumfuje!

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czuwa nade mną

Pani Anna Caban jest Apostołem Fatimy od grudnia 2003 roku. O istnieniu Apostolatu dowiedziała się z materiałów otrzymanych ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi, które wspiera już od 21 lat. Były one na tyle interesujące, że postanowiła przystąpić do tej wyjątkowej duchowej rodziny czcicieli Matki Bożej.

Jak przyznaje pani Anna, wiarę katolicką wyniosła z domu rodzinnego: – Dużo zawdzięczam swoim rodzicom, zwłaszcza moja mama jest dla mnie wzorem, podziwiam ją, bo pomimo zaawansowanego wieku i problemów z chodzeniem w każdą niedzielę uczestniczy we Mszy Świętej. Uważam, że to przede wszystkim dzięki niej ja też idę drogą wiary.

W swojej parafii pw. św. Mateusza Apostoła w Świerczynie Pani Anna należy do kółka różańcowego. – Różaniec jest naszą bronią, naszym ratunkiem, dzięki któremu możemy wszystko wygrać i mówiąc z przymrużeniem oka, „wynegocjować” od Maryi coś na czym nam szczególnie zależy. Codziennie odmawiam Różaniec, a ostatnio zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską o pokój na Ukrainie – mówi.

Mam odczucie, że Matka Boża czuwa nade mną, otacza mnie swoim płaszczem, że mi towarzyszy i jest ze mną w złych i dobrych chwilach, czuję Jej opiekę, czuję spokój, jaki mi daje. Bez Maryi nic byśmy nie zrobili, tylko w łączności z Bogiem możemy wygrać – wyznaje pani Anna. – W moim życiu zdarzały się trudne chwile, ale właśnie zwłaszcza wtedy czułam, że Maryja jest przy mnie – przyznaje.


[Pełny tekst w wersji drukowanej]


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo! Proszę pozwolić, że na Waszych łamach podziękuję Matce Bożej za opiekę i wielokrotne uratowanie życia mojego schorowanego 91-letniego Ojca, Powstańca Warszawskiego, który po udarze tracił przytomność wiele razy. Był w bardzo ciężkim stanie, ale Pan Bóg nadal trzyma go przy życiu. To wielka łaska! W tym miejscu proszę także o zdrowie dla mojej 87-letniej Matki.
Proszę Cię, Matko Najświętsza, o dalszą opiekę nad Rodzicami, którzy mnie i mojego Brata adoptowali jak byliśmy niemowlakami. Proszę też, abyś wybaczyła tym, którzy Cię obrażają, znieważają. Wyproś im u Swojego Syna nawrócenie.
A Wam, Szanowni Redaktorzy dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które utwierdza mnie w wierze i dostarcza bardzo wartościowej duchowej lektury.
Wojciech


Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za to, że otrzymuję od Was „Przymierze z Maryją”. Dziękuję także za przesłanie „Zegara Męki Pańskiej”. Wcześniej nie spotkałam się z taką publikacją ani z takim nabożeństwem. Cieszę się więc, że otrzymałam tę przesyłkę ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi.
Pragnę również w tych kilku zdaniach dać świadectwo pomocy Matki Bożej dla mojej siostry Ireny, chorującej na rozległy nieoperacyjny nowotwór płuc.
Otóż, modliłam się Nowenną Pompejańską do Matki Syna Bożego, aby ta straszna choroba została powstrzymana, jeśli oczywiście taka będzie wola Jezusa Chrystusa. Siostra – rzecz jasna – poddała się intensywnemu leczeniu.
Lekarze, gdy zobaczyli wyniki badań, jakie wykonali po terapii, byli bardzo zdziwieni i zaskoczeni, bo nowotwór nie tylko przestał się rozprzestrzeniać w płucach, ale nawet w pewnym stopniu się cofnął.
Powiedziałam siostrze o mojej modlitwie, o prośbie o jej zdrowie do Maryi. Zaskoczyło ją to bardzo i zastanowiło. Moja siostra jest daleko od Boga, chociaż właściwie powinnam napisać: była daleko od Boga, bo obecnie, chociaż jeszcze nie modli się konkretnymi modlitwami, ale rozmawia z Panem Jezusem swoimi słowami. Cieszę się z tego bardzo i uważam również za wielką łaskę Bożą.
Jeszcze kilka słów o mojej sytuacji. Cóż, życie… Po prostu mam mnóstwo obowiązków przy Mamie, która skończyła 92 lata. Staram się też pomagać siostrze, również pod względem duchowym, bo rzeczywiście załamana była swoją sytuacją. Na pewno wiara i modlitwa daje mi siłę i spokój ducha, umysłu i serca. Pozdrawiam Was serdecznie i zapewniam o modlitwie.
Krystyna z Białegostoku


Szanowni Państwo!
Dziękuję za Waszą pracę i za Waszą modlitwę. Można powiedzieć, że odczuwam ją każdego dnia. A jest mi ona bardzo potrzebna, bo przebywam w zakładzie karnym. Także ważna jest modlitwa za zmarłych, bo oni dla siebie już nic zrobić nie mogą. Dzięki Wam nie tracę nadziei!
Sławomir


Szczęść Boże!
Pragnę Wam podziękować za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Będę Was wspierała modlitwą i jeśli tylko będzie taka możliwość także datkami. Czasy są ciężkie, więc taka lektura, jaką Wy proponujecie, jest teraz szczególnie potrzebna. Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkich pracowników Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. W szczególności pragnę podziękować za Waszą akcję propagowania modlitwy różańcowej. Mam świadomość, że poprzez tę modlitwę, można wyprosić wszystko. Wspieram Was i wasze dzieło.
Z Panem Bogiem
Danuta z Dolnośląskiego


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo! Bardzo serdecznie dziękuję całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za to, że mogłam przystąpić do Apostolatu Fatimy. To niezwykłe doświadczenie. Jestem też niezmiernie wdzięczna za wszystkie przesłane dobra książki, broszury, dewocjonalia. Dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które rzeczywiście pokazuje, jak ważne jest zawarcie Przymierza z Matką naszego Zbawiciela w codziennym życiu. Ona jest naszą Przewodniczką pewną do Nieba. Praktykując kult maryjny, na pewno nie zbłądzimy. Bardzo serdecznie Was pozdrawiam i proszę o dalszą modlitwę. Bóg zapłać!
Genowefa z Lubelskiego


Witam serdecznie!
Otrzymuję od Państwa różne publikacje w formie broszur np. „Przymierze z Maryją”, kalendarze oraz inne wydawnictwa, obrazki i przedmioty o treści religijnej. I to jest bardzo dobre! Sprawdziłam niejednokrotnie w swojej parafii, czy treści te są zgodne z kanonami wiary. Tak, są! I bardzo Wam za to dziękuję, bo znajduję u Was często teksty, do jakich trudno byłoby mi samodzielnie dotrzeć. Cieszę się, że dostaję materiały, które oparte są na dobrej znajomości historii chrześcijaństwa i doktryny Kościoła. To Wasza zasługa! Życzę wielu łask.
Diana

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo. Nie wiem, jak wyrazić swoją wdzięczność za Waszą działalność. Praktycznie w każdym miesiącu otrzymuję od Was materiały, które pomagają mi zrozumieć prawdy wiary, praktyki pobożne itp., czym jest i dlaczego tak ważny jest kult Najświętszej Maryi Panny. Wiem, że jak od Was otrzymam jakieś pismo czy książkę, to nie będzie w nich żadnych teologicznych błędów. Aż chciałoby się, żeby „Przymierze z Maryją” było jeszcze obszerniejszym wydawnictwem. Nigdy nie rezygnujcie z Waszej misji, bo budujecie wiarę wielu ludzi. I za to Wam serdeczniej dziękuję. Pozostaję w modlitwie.
Grzegorz z Małopolski


Szczęść Boże!
Szanowni Państwo! Bardzo dziękuję za przesyłanie mi „Przymierza z Maryją”, wydawnictw, dewocjonaliów i wszystkich innych jakże wartościowych prezentów. To wszystko pomaga mi dojrzewać w wierze. Każdego dnia dziękuję Panu Bogu za to, że jesteście. Modlę się za Was i życzę Bożego błogosławieństwa na każdy dzień dla Was i Waszych ­rodzin.
Katarzyna