Blask Kościoła
 
Szpitale owoc działalności Kościoła

Dziś powszechnie nie docenia się wielkiego wpływu, jaki wywarła nauka Pana Jezusa i Jego Kościoła na świat, w którym żyjemy. Jak widać, katolicy nie potrafią „reklamować” własnych osiągnięć. Z drugiej strony wszelkiej maści postępowcy chcieliby jak najwięcej zdobyczy cywilizacyjnych przypisać starożytnym poganom bądź ludziom oświecenia. Na pewno zabieg ten nie jest możliwy w przypadku tak ważnej i powszechnej instytucji, jaką jest szpital. Starożytność znała wprawdzie pojedyncze przypadki tworzenia izb chorych (najczęściej dla opieki nad rannymi żołnierzami) jednak opieka nad nimi – bezinteresowna i na wielką skalę – mogła pojawić się dopiero jako skutek wcielania w życie nauki Syna Bożego.


Jeszcze w czasach, gdy chrześcijaństwo było religią zakazaną, wielkie wrażenie na poganach robiła postawa wyznawców Chrystusa przy okazji różnych epidemii. Podczas gdy Rzymianie separowali się od zarażonych, nawet osób bliskich, chrześcijanie nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia się i śmierci odwiedzali chorych, by ich pielęgnować. Edykt mediolański, który przyniósł chrześcijanom swobodę publicznego wyznawania religii, umożliwił także tworzenie różnych instytucji społeczno-religijnych. Wkrótce jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać przytułki, w których na gościnę i opiekę mogli liczyć zarówno pielgrzymi, jak i biedni chorzy. Czasem tworzyli je duchowni, zwłaszcza zobowiązani z racji pełnionego urzędu do opieki nad słabymi i chorymi biskupi, kiedy indziej powstawały z inicjatywy fundatorów świeckich. Specyfika tych instytucji powodowała, że szczególnie dobre warunki rozwoju miały one przy klasztorach. To zakony zapewniały ich utrzymanie, a także dostarczały personelu opiekującego się się chorymi i starcami.

W pierwszych wiekach istnienia szpitali niska wiedza medyczna powodowała, że lekarze byli bezradni wobec wielu chorób. Dysponowano wówczas niewieloma medykamentami wytwarzanymi głównie z ziół. Szeroko stosowano także upuszczanie krwi. Jednak już samo to, że przyjęty do szpitala pacjent był myty, leżał w czystej pościeli i otrzymywał regularne posiłki, wzmacniało organizm, który łatwiej radził sobie z chorobą.

Lekarze duszy i ciała


Należy podkreślić, że w średniowieczu umiejętności lekarskie stały na najwyższym poziomie właśnie w klasztornych infirmeriach (zwłaszcza benedyktyńskich), co więcej, tam najszybciej rozwijały się nauki medyczne. Lekarze klasztorni często opuszczali klauzurę, by nieść pomoc okolicznym mieszkańcom. Robili to bezinteresownie, co różniło ich od prywatnych medyków, często o niskich kwalifikacjach, za to łasych na pieniądze.

Równie ważnym zadaniem, a nawet ważniejszym niż pielęgnowanie i leczenie chorych, było zapewnianie im opieki duchowej. Dlatego szpitale te miały swoich kapelanów, którzy odprawiali dla pacjentów Msze, udzielali Komunii św., w razie potrzeby dokonywali namaszczenia chorych i asystowali przy pogrzebach. W salach szpitalnych często budowano ołtarze, by nawet obłożnie chorzy mogli wysłuchiwać Mszy św. nie ruszając się z łóżka. Przy większych obiektach wznoszono oddzielne kaplice. Zazwyczaj były one poświęcone świętym: Barbarze, Krzysztofowi, Adrianowi, Antoniemu, Rochowi, Sebastianowi, Mikołajowi, a zwłaszcza Najświętszej Maryi Pannie.

Lekarze, chirurdzy, aptekarze, cyrulicy szczególnie czcili świętych Kosmę i Damiana. Obaj byli lekarzami, męczennikami zamordowanymi w Rzymie w 303 r. Na obrazach i rzeźbach przedstawiano ich z narzędziami chirurgicznymi, pudełkiem na maść, moździerzem aptekarskim itp.

Bonifratrzy, joannici, szarytki


Z czasem powstały bractwa szpitalne i zakony, których głównym charyzmatem była opieka nad chorymi. Do najbardziej znanych w Polsce należą: duchacy, bonifratrzy, siostry miłosierdzia (szarytki) itd. Ze wspólnot opiekujących się chorymi pielgrzymami do Ziemi Świętej wyrosły sławne zakony rycerskie, jak joannici (maltańczycy) i szpitalnicy NMP (krzyżacy).

O wielkiej roli Kościoła katolickiego w rozwoju szpitali najlepiej świadczy kryzys lecznictwa, jaki następował w wyniku wielkich konfiskat dóbr kościelnych. W Anglii, po likwidacji zakonów przez króla Henryka VIII, upadek szpitali i przytułków dla ubogich wywołał nawet bunt pozbawionej wsparcia biedoty.

Opłakane były także skutki konfiskaty mienia kościelnego, która nastąpiła na początku rewolucji (anty)francuskiej. W 1847 r. Francja miała aż o 47 procent szpitali mniej niż przed antychrześcijańską „reformą” z 1789 roku. A cóż powiedzieć o skutkach przejęcia szpitali katolickich przez komunistów...

Adam Kowalik

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Święty Józefie - módl się za nami
W dobie powszechnego kryzysu ojcostwa, Kościół stawia nam za wzór św. Józefa, ziemskiego opiekuna Pana Jezusa. Przykład jest szczególnie cenny dla współczesnych, często zakompleksionych mężczyzn.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czeka na Ciebie!

Jak myślisz, czym może zaowocować w Twoim życiu:
• codzienna modlitwa;
• niewielki, miesięczny datek, np. 20 złotych?

Zyskasz więcej niż Ci się wydaje! Siostry zakonne będą modlić się za Ciebie każdego dnia, kapłan co miesiąc odprawi w intencjach Twoich i innych Apostołów Mszę Świętą, a po roku będziesz brać udział w losowaniach pielgrzymek do Fatimy. A najważniejsze jest to, że staniesz się częścią duchowej rodziny, będziesz razem z nami budzić sumienia Polaków i jeszcze bardziej zbliżysz się do Maryi!

Niemożliwe? Możliwe, jeśli tylko zadzwonisz pod numer 12 423 44 23 i zostaniesz Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo, pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymanych łaskach za pośrednictwem Nowenny Pompejańskiej, którą zaczęłam odmawiać 13 maja 2020 roku i odmawiam w dalszym ciągu. Poleciła mi ją koleżanka, która również ją odmawiała. Muszę przyznać, że kiedyś ciężko mi było odmówić jedną część Różańca – brak cierpliwości. Od teraz pokochałam tę modlitwę i dzięki temu w moim życiu zaczęły dziać się rzeczy, które po ludzku są trudne do wytłumaczenia.
Jechaliśmy z mężem i synem do Sanktuarium Maryjnego, ja podczas podróży odmawiałam Różaniec. W pewnej chwili samochód wpadł w poślizg (padał deszcz), mąż stracił panowanie nad kierownicą, a my na szczęście „bezpiecznie” wylądowaliśmy w rowie. Nikomu nic się nie stało, tylko samochód lekko uszkodzony. Ponadto mąż zerwał z nałogiem palenia po ponad 50 latach.
Wszystkie łaski zawdzięczam mojej ukochanej Mateczce, której powierzam wszystkie swoje troski.
Zachęcam wszystkich do kontynuowania tej pięknej modlitwy, bo los żadnego człowieka nie jest obojętny Matce Bożej. Dziękuję Ci, Maryjo, za wszelkie łaski, które otrzymałam i nadal otrzymuję.
Szanowna Redakcjo, dziękuję Wam za propagowanie Nowenny Pompejańskiej.

Pozdrawiam Was serdecznie. Z ­Panem Bogiem,
Danuta z Łomży


Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo, pragnę gorąco podziękować Wam za wszystkie przesyłki, które od Was otrzymałam. Pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymaniu łaski zdrowia. Kiedy w czerwcu moja córka zachorowała na poważną chorobę, lekarze dawali jej 2 procent szans na przeżycie. Ale wiara, którą w sobie mam, dodała mi otuchy. Zaczęłam odmawiać nowennę do św. Jana Pawła II i Różaniec św. do Matki Bożej 3 razy w ciągu dnia. Gdy skończyłam nowennę, pojawiła się wieść o poprawie stanu zdrowia. Modlitwa różańcowa też nie była daremna. Córka po ciężkich krzyżach, które przechodziła, wróciła do domu zdrowa. Cała rodzina modliła się za nią i była w jej intencji odprawiona Msza św. Jej patronką jest Matka Boża, bo córka urodziła się 15 sierpnia i na drugie imię ma Maria. Jestem na emeryturze i modlę się od lat, odmawiając co dzień Koronkę i Różaniec św. Wierzę, że wiara czyni cuda.
Pozdrawiam serdecznie
Wasza Czytelniczka, Halina


Szczęść Boże!
Od dłuższego czasu czytam różne świadectwa o tym, jak Matka Boża i nasza bardzo nas kocha i zawsze jest z nami, kiedy my o to prosimy. Ja jestem tego przykładem. (…) W 2006 roku miałam udar i paraliż jednostronny, nauczyłam się mówić, chodzić, a nawet oddychać. Obecnie chodzę już bez kul (…). Mieszkam sama, bo moje jedyne dziecko zmarło mi przy porodzie, w 2015 roku zmarł mi mąż, (…) [wcześniej] przez 2 lata opiekowałam się nim, bo zachorował na białaczkę.
Kiedy już nie mogłam dać sobie rady, bardzo chciałam umrzeć. Nad ranem usłyszałam taki ciepły męski głos: „Chcesz umrzeć?”. A ja odpowiedziałam, że nie mogę, bo opiekuję się mężem. Wiem, że to był głos Pana Jezusa. (…)
7 czerwca tego roku zdarzył się cud. O 5.00 rano poczułam, że paraliż mi ustąpił. Czułam się wolna, bez skurczów mięśni. Zaczęłam ćwiczyć, chodzić, odłożyłam kule, nie miałam zawrotów głowy, nikt nie musiał mnie podtrzymywać. Wcześniej odmówiłam Nowennę Pompejańską. (…)
Jak mam coś zrobić, zawsze proszę o pomoc Mateńkę i Ona mi pomaga, nigdy nie jestem sama.
Mam nowych przyjaciół, takich prawdziwych, bo tamci sprzed choroby się odwrócili, rodzina też. Byłam sama, na sąsiadów też nie mogłam liczyć, nie podobało się im, że często chodzę do kościoła. A teraz, jak się podniosłam, to sąsiadki zaczęły mnie zapraszać, zauważają mnie na klatce.
Obecnie jestem bardzo szczęśliwa, bo nie jestem sama. Kto wierzy, nigdy nie jest sam.
Zofia z Koła


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja zawsze Dziewica!
Szanowna Redakcjo. Chcę podzielić się swoimi przeżyciami.
W 2000 roku moja żona zachorowała na nerki i kamienie żółciowe, miała zatrucie organizmu i została skierowana do szpitala. W dniu jej operacji na lewą nerkę zwróciłem się o pomoc do Matki Bożej i Pana Jezusa, żeby ocalili jej życie, a ja do końca życia wyrzeknę się spożywania alkoholu. Od ponad 20 lat nie piję, choć przez ten czas odbyły się trzy wesela naszych dzieci. Bawiłem się bez alkoholu, a na toasty wlewałem do kieliszków wodę mineralną. Powiedziałem, że nie będę brał Pana Boga na próbę. Moja żona żyje i to jest najważniejsze.
W 2008 roku przeszedłem ciężki zawał serca. Karetka pogotowia zabrała mnie pod tlenem i kroplówką, pielęgniarki dawały bez przerwy zastrzyki i słyszałem, jak pielęgniarka mówiła do lekarza: „Panie doktorze, pacjent nam ucieka!”. Leżałem na SOR-ze 15 minut. W końcu lekarz powiedział, że co mogli, to zrobili i czy wyrażam zgodę na transport helikopterem do Olsztyna. Pamiętam tylko, jak zakładano mi słuchawki na uszy i obudziłem się już na Oddziale Kardiologii w Olsztynie. Widziałem Matkę Bożą ubraną w niebieski płaszcz ze złotymi gwiazdami, która pochylała się nade mną. Potem zobaczyłem wielki tłum ludzi, a na końcu Maryja oddaliła się i po chwili zniknęła…
Jeszcze raz dziękuję za wysłane obrazki, różaniec i „Przymierze z Maryją”. (…) Niech wszechmocny Bóg i Matka Boża daje zdrowie i siłę Panu Prezesowi i całej Redakcji, bo to jest piękne i wzruszające, że po przeczytaniu „Przymierza z Maryją” niejedna osoba się opamięta i nawróci do Boga.
Z Panem Bogiem,
Jan


Szanowni Państwo
Dziękuję za piękne życzenia urodzinowe i modlitwę w mojej intencji. Pragnę wspomnieć, że z uwagi na niepokoje w mojej rodzinie, zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską.
W tym samym czasie otrzymałam od Was piękny różaniec. Przyjmuję ten dar jako znak obecności Maryi.
Z Panem Bogiem
Helena