Blask Kościoła
 
Szpitale owoc działalności Kościoła

Dziś powszechnie nie docenia się wielkiego wpływu, jaki wywarła nauka Pana Jezusa i Jego Kościoła na świat, w którym żyjemy. Jak widać, katolicy nie potrafią „reklamować” własnych osiągnięć. Z drugiej strony wszelkiej maści postępowcy chcieliby jak najwięcej zdobyczy cywilizacyjnych przypisać starożytnym poganom bądź ludziom oświecenia. Na pewno zabieg ten nie jest możliwy w przypadku tak ważnej i powszechnej instytucji, jaką jest szpital. Starożytność znała wprawdzie pojedyncze przypadki tworzenia izb chorych (najczęściej dla opieki nad rannymi żołnierzami) jednak opieka nad nimi – bezinteresowna i na wielką skalę – mogła pojawić się dopiero jako skutek wcielania w życie nauki Syna Bożego.


Jeszcze w czasach, gdy chrześcijaństwo było religią zakazaną, wielkie wrażenie na poganach robiła postawa wyznawców Chrystusa przy okazji różnych epidemii. Podczas gdy Rzymianie separowali się od zarażonych, nawet osób bliskich, chrześcijanie nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia się i śmierci odwiedzali chorych, by ich pielęgnować. Edykt mediolański, który przyniósł chrześcijanom swobodę publicznego wyznawania religii, umożliwił także tworzenie różnych instytucji społeczno-religijnych. Wkrótce jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać przytułki, w których na gościnę i opiekę mogli liczyć zarówno pielgrzymi, jak i biedni chorzy. Czasem tworzyli je duchowni, zwłaszcza zobowiązani z racji pełnionego urzędu do opieki nad słabymi i chorymi biskupi, kiedy indziej powstawały z inicjatywy fundatorów świeckich. Specyfika tych instytucji powodowała, że szczególnie dobre warunki rozwoju miały one przy klasztorach. To zakony zapewniały ich utrzymanie, a także dostarczały personelu opiekującego się się chorymi i starcami.

W pierwszych wiekach istnienia szpitali niska wiedza medyczna powodowała, że lekarze byli bezradni wobec wielu chorób. Dysponowano wówczas niewieloma medykamentami wytwarzanymi głównie z ziół. Szeroko stosowano także upuszczanie krwi. Jednak już samo to, że przyjęty do szpitala pacjent był myty, leżał w czystej pościeli i otrzymywał regularne posiłki, wzmacniało organizm, który łatwiej radził sobie z chorobą.

Lekarze duszy i ciała


Należy podkreślić, że w średniowieczu umiejętności lekarskie stały na najwyższym poziomie właśnie w klasztornych infirmeriach (zwłaszcza benedyktyńskich), co więcej, tam najszybciej rozwijały się nauki medyczne. Lekarze klasztorni często opuszczali klauzurę, by nieść pomoc okolicznym mieszkańcom. Robili to bezinteresownie, co różniło ich od prywatnych medyków, często o niskich kwalifikacjach, za to łasych na pieniądze.

Równie ważnym zadaniem, a nawet ważniejszym niż pielęgnowanie i leczenie chorych, było zapewnianie im opieki duchowej. Dlatego szpitale te miały swoich kapelanów, którzy odprawiali dla pacjentów Msze, udzielali Komunii św., w razie potrzeby dokonywali namaszczenia chorych i asystowali przy pogrzebach. W salach szpitalnych często budowano ołtarze, by nawet obłożnie chorzy mogli wysłuchiwać Mszy św. nie ruszając się z łóżka. Przy większych obiektach wznoszono oddzielne kaplice. Zazwyczaj były one poświęcone świętym: Barbarze, Krzysztofowi, Adrianowi, Antoniemu, Rochowi, Sebastianowi, Mikołajowi, a zwłaszcza Najświętszej Maryi Pannie.

Lekarze, chirurdzy, aptekarze, cyrulicy szczególnie czcili świętych Kosmę i Damiana. Obaj byli lekarzami, męczennikami zamordowanymi w Rzymie w 303 r. Na obrazach i rzeźbach przedstawiano ich z narzędziami chirurgicznymi, pudełkiem na maść, moździerzem aptekarskim itp.

Bonifratrzy, joannici, szarytki


Z czasem powstały bractwa szpitalne i zakony, których głównym charyzmatem była opieka nad chorymi. Do najbardziej znanych w Polsce należą: duchacy, bonifratrzy, siostry miłosierdzia (szarytki) itd. Ze wspólnot opiekujących się chorymi pielgrzymami do Ziemi Świętej wyrosły sławne zakony rycerskie, jak joannici (maltańczycy) i szpitalnicy NMP (krzyżacy).

O wielkiej roli Kościoła katolickiego w rozwoju szpitali najlepiej świadczy kryzys lecznictwa, jaki następował w wyniku wielkich konfiskat dóbr kościelnych. W Anglii, po likwidacji zakonów przez króla Henryka VIII, upadek szpitali i przytułków dla ubogich wywołał nawet bunt pozbawionej wsparcia biedoty.

Opłakane były także skutki konfiskaty mienia kościelnego, która nastąpiła na początku rewolucji (anty)francuskiej. W 1847 r. Francja miała aż o 47 procent szpitali mniej niż przed antychrześcijańską „reformą” z 1789 roku. A cóż powiedzieć o skutkach przejęcia szpitali katolickich przez komunistów...

Adam Kowalik

"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą!
Zbliżają się święta Bożego Narodzenia… Kolejny rok, 2020, powoli odchodzi do przeszłości. Radość związana z wyczekiwaniem na przyjście Bożej Dzieciny zakłóca świadomość, że spora grupa Polaków odrzuca Boga, nienawidzi instytucji zbawczej, jaką jest Kościół Święty, a także odmawia prawa do życia dzieciom poczętym.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę podzielić się moją radością. Odmawiałam Nowenny Pompejańskie w trzech intencjach: za dwie córki oraz o rozwiązanie problemów spadkowych po zmarłym krewnym (m.in. długi zostawione przez zmarłego). Starsza córka zdała maturę (po trzech latach opóźnienia); młodsza, która dwa lata się nie uczyła, wznowiła naukę w szkole wieczorowej dla dorosłych; a długi udało nam się spłacić i rozwiązał się problem z mieszkaniem zostawionym w spadku przez zmarłego.
Modliłam się też do Świętej Rany Ramienia Jezusowego, prosiłam także o pomoc Maryję i św. Józefa. Zostałam wysłuchana! Zachęcam wszystkich do wytrwałej i ufnej modlitwy różańcowej. Najświętsza Maryja Panna nigdy nie opuści nas w potrzebie! Pozdrawiam Was serdecznie.
Renata – wierna czcicielka Maryi

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ośmielam się na te kilka słów, płynących z pewnego mojego zaniepokojenia wywołanego komunikatem ks. bp. Marka Szkudły, który został odczytany podczas ogłoszeń duszpasterskich w dniu 11 października 2020 roku. Niepokoi mnie szczególne zwrócenie uwagi przez ks. biskupa na to, jakoby osoby przyjmujące Komunię Świętą „na rękę” były krzywdzone stwierdzeniem, że nie odnoszą się z szacunkiem do Najświętszego Sakramentu. Tymczasem z moich obserwacji wynika, że sytuacja jest wręcz odwrotna. To wierni przyjmujący Komunię Świętą do ust stają się osobami, które są marginalizowane. Muszą przyjmować Pana Jezusa w nawie bocznej, gdyż centralnie przed ołtarzem już nie ma dla nich miejsca. Teraz obawiam się, że wielu wiernych może już nie powrócić do praktyki przyjmowania Komunii Świętej do ust, tak jak mogą nie wrócić już do pozycji klęczącej podczas przyjmowania Eucharystii (tak jak nas uczono podczas Pierwszej Komunii Świętej).
Obawiam się też, że przyjmowanie Ciała Pańskiego na rękę stanie się powszechne. Mam ponadto obawy, że Ci wierni, którzy jeszcze dotąd przyjmują Komunię Świętą do ust, również poprzez niewłaściwe i krzywdzące ograniczenia (tj. rozdawanie Komunii w bocznych nawach, z tyłu kościoła, na końcu procesji itp.) mogą zacząć przyjmować Komunię na rękę. Mam jednak nadzieję i modlę się o to, żeby nigdy do tego nie doszło.
Dziękuję za wszystkie Wasze akcje. Niech łaska Boża będzie z nami wszystkimi.
Z Panem Bogiem
Marek ze Śląska

Szczęść Boże!
Moi Kochani, pragnę Wam serdecznie za wszystko podziękować! Otrzymałam od Was wiele obrazów i wiele modlitw. Zainspirowaliście mnie i dodaliście sił, by tego potencjału nie zmarnować. Dzięki Wam udało mi się w jak najlepszy sposób spożytkować otrzymane od Was materiały. Wiele nauczyłam się od Was i jestem szczęśliwa. Niech Wam Dobry Pan Bóg wynagrodzi.
Maria

Szanowny Panie Prezesie!
Z głębi serca dziękuję Panu za słowa otuchy i serdeczność. Od kilku lat jestem stałą czytelniczką „Przymierza z Maryją”, jakże wspaniałego dwumiesięcznika. Czytam to pismo „od deski do deski”, chętnie czyta je także mój mąż. Po lekturze „Przymierza” razem się modlimy… Dziękuję także za Pańskie listy – szczere i budujące. A co najważniejsze – skierowane do mnie osobiście. W życiu bywają takie chwile, że właśnie takie słowa budują i wzmacniają. Wielkie za to dzięki! Z kolei tematyka „Przymierza z Maryją” wzmacnia naszą wiarę i wiedzę religijną.
Bardzo dziękuję ponadto za wszystkie piękne rzeczy, jakie od Was otrzymuję. Jeszcze raz z głębi serca dziękuję za wszelkie dobro, jakiego zaznałam z Waszej strony. „Bóg zapłać” za to wspaniałe dzieło, podjęte przez Pana oraz za modlitwę w mojej intencji. Proszę o dalszą modlitwę.
Z wyrazami szacunku
Marianna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo!
Jak tylko otrzymałam od Was przesyłkę z „Aktem poświęcenia domu Matce Bożej”, nie wahałam się ani chwili, by swój dom właśnie Jej poświecić. Maryja zawsze zajmowała i nadal zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu. Już jako mała dziewczynka w każde niedzielne popołudnie chodziłam z mamą i babcią do kapliczki przy szosie, gdzie – wedle przekazu wielu osób – na początku XX wieku Matka Boża ukazała się trzem dziewczynkom. Potem w tym miejscu ludzie postawili małą kapliczkę z figurą Najświętszej Dziewicy i zaczęli tu przychodzić na modlitwę. Teraz kapliczka jest zadbana i ogrodzona. Co roku, 15 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Zielnej przybywa tu wielu wiernych, by oddać cześć Matce Wniebowziętej. Kapliczka stoi w Dolistowie na Podlasiu.
Teraz mieszkam w odległej miejscowości, ale ilekroć jadę w tamte strony, staram się odwiedzić Matkę Najświętszą, by powierzyć Jej swoje radości i smutki. Ona jest najlepszą Mamą. A ponieważ moja ziemska mama odeszła, gdy byłam jeszcze bardzo młoda, więc ze wszystkimi sprawami i problemami zwracałam się do Maryi.
Ostatnio jeździłam do Niej, gdy moją córkę i jej rodzinę dotknęła choroba wywołana koronawirusem. Przeżywaliśmy naprawdę trudne chwile, bo przebieg choroby był bardzo ciężki. Tylko nadzieja w opiekę Matki Bożej dawała mi siłę. Córka z rodziną byli uwięzieni w domu przez 6 tygodni! Codziennie modliłam się o ich zdrowie i powrót do normalnego życia. Odmawiałam Różaniec i inne modlitwy. A kiedy odmawiałam Nowennę do Matki Bożej i ufałam głęboko, że Ona nam pomoże – w ostatnim dniu Nowenny otrzymaliśmy wynik, stwierdzający koniec tej choroby!
Z gorącym sercem podpisuję „Akt poświęcenia domu Matce Bożej” i z całą rodziną oddajemy się pod Jej opiekę.
Alina

Szczęść Boże!
Serdecznie dziękuję Trójcy Przenajświętszej i Matce Bożej za to, że mój syn „odnalazł się”. Przeszedł całkowitą przemianę. A Państwu dziękuję za otuchę i wspaniałe materiały, które wzmacniają wiarę. Bóg zapłać!
Maria