Apostolat Fatimy
 
Chcą katolickiej Polski


Z
 Krzysztofem Golcem, koordynatorem Apostolatu Fatimy rozmawia Michał Wikieł.

Kiedy zrodziła się idea powołania Apostolatu Fatimy i jaki jest jego cel?

Apostolat Fatimy powstał w 2003 roku jako dzieło Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi. Jego pierwszym koordynatorem był Przemysław Ciemała. Ja zajmuję się AF-em od 2009 roku. Apostolat powstał, by katolicy świeccy mogli pełniej zaangażować się w aktywne propagowanie orędzia Matki Bożej Fatimskiej. Jest odpowiedzią na wezwanie Pana Jezusa do ewangelizacji, obowiązujące wszystkich katolików: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię”! Ufamy, że Maryja wynagrodzi tym wszystkim, którzy pomagają nam w rozpowszechnianiu Jej orędzia.


Jak liczna jest dzisiaj rodzina Apostołów Fatimy?

W marcu 2012 roku ta prężna grupa osiągnęła liczbę 41 000 członków, którzy udzielając Instytutowi regularnego wsparcia modlitewnego i finansowego, pomagają dokonywać skutecznej działalności ewangelizacyjnej.

To imponująca liczba. Zapewne trudno ogarnąć tylu zaangażowanych katolików. W jaki sposób Instytut się z nimi kontaktuje?

Przede wszystkim jest to kontakt lis­towny (miesięcznie przychodzi ok. 500 pism dotyczących spraw Apostolatu) oraz telefoniczny. Dwa razy w roku mam też przyjemność osobistego spotkania się z Apostołami Fatimy, którzy wylatują na pielgrzymkę do Fatimy.

Kim są Apostołowie?

To ludzie dobrej woli, w różnym wieku i o różnym statusie społecznym, zarówno kobiety, jak i mężczyźni – przyjaciele i dobrodzieje Instytutu. To naprawdę gorący patrioci, szczerze oddani Bogu i Matce Najświętszej. Łączy ich pragnienie naprawy świata zgodnie z nauką Kościoła, walka o katolicką Polskę wierną Bogu, chęć nawracania błądzących, obrona wartości i zasad chrześcijańskich. Są zawsze gotowi do działania.

Takie są ich zadania. Ale Apostolat oferuje im także coś w zamian...

Oczywiście. Słyszę to niemal w każdej rozmowie z Apostołem: niezwykle cenne jest dla nich poczucie przynależności do tak wielkiej rodziny, świadomość wspierania wielkiego dzieła i stały kontakt z treściami duchowymi, jakie zapewniają im systematycznie wysyłane przez Instytut materiały. Poza tym Apostołowie chętnie biorą udział w naszych akcjach, zawsze możemy na nich liczyć, gdy istnieje potrzeba interwencji w obronie Kościoła czy praw przez niego stanowionych. Ale oprócz takiej działalności i posłania, jakie wypełniają w swoim środowisku, Apostolat Fatimy daje im także wiele przywilejów: są wspierani codzienną modlitwą sióstr zakonnych, w ich intencjach odprawiana jest co miesiąc Msza Święta, otrzymują Dyplom Apostoła Fatimy, naklejki z wizerunkiem Matki Bożej Fatimskiej oraz dwumiesięcznik „Przymierze z Maryją”, a w miarę zwiększania swego zaangażowania – duży wizerunek Matki Bożej Fatimskiej, figurkę Maryi oraz co dwa miesiące niezwykle interesujące pismo „Polonia Christiana”. Apostołowie Fatimy korzystający z Internetu mają możliwość założenia konta na www.fatima.pl i umieszczania tam swoich materiałów. Mają też dostęp do zarezerwowanych tylko dla Apostołów Fatimy treści.

Wspomniał Pan o pielgrzymkach Apo­stolatu do Fatimy…

Tak. Szczególną nagrodą dla Apostołów Fatimy jest udział w pielgrzymce do Fatimy w Portugalii, do miejsca objawień Matki Bożej. Dwa razy w roku, w maju i październiku, wyrusza tam, razem z osobami towarzyszącymi, kilkudziesięciu Apostołów wybranych drogą losowania. Grupie towarzyszy zawsze kapłan. Stanowi to dla nich wielkie przeżycie religijne.

Kto może zostać członkiem rodziny Apostolatu? Jak dołączyć?

Każdy. Bez ograniczeń. Do Apostolatu Fatimy można się zapisać, dzwoniąc pod numer (12) 423-44-23, wysyłając list na adres Instytutu bądź też za pośrednictwem strony internetowej www.fatima.pl.

Dziękuję za rozmowę. 


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina