Na kartach Ewangelii Najświętsza Maryja Panna jest przedstawiona jako całkowicie oddana swojemu Synowi i Jego zbawczej Misji. Można powiedzieć, że całe jej życie, wszystko, co ją stanowi, jest podporządkowane Chrystusowi. Ta zależność odbija się nawet w tym, jak ją nazywamy – a nazywamy ją wszak Matką Bożą, czyli Matką Chrystusa. Tym samym cała jej tożsamość streszcza się w tym, kim Ona jest względem Zbawiciela.

Historia Maryi to historia tej, która przed wiekami została wybrana przez Boga na Matkę Syna Bożego. Ewangelia rozpoczyna opowieść o Niej właśnie sceną zwiastowania, a dalej ukazuje Ją jako dyskretnie towarzyszącą Chrystusowi, rozważającą każde Jego słowo, prowadzącą do Niego, aż wreszcie jako Tę, która najgłębiej uczestniczy w Jego misterium.

Córka Adama – Matka Boża

Podobnie rzecz ma się w historii Kościoła. Jeśli Maryję definiuje właśnie więź z Chrystusem, jeśli Jej znaczenie wynika z tego, co Ją łączyło z Synem i Zbawicielem, to nieporozumieniem byłoby przeżywanie w Kościele misterium zbawczego bez Maryi. Czas Kościoła to przecież czas rzeczywistego wypełniania się misterium Zbawienia, to jakby czas aktualizowania się w naszym życiu tego, czego dokonał Chrystus. Jeśli więc dwa tysiące lat temu w historycznych dziejach Jezusa z Nazaretu Maryja odgrywała taką rolę, to oczywiste jest, że i dzisiaj Ona również jest obecna, kiedy to samo Misterium wypełnia się w Jego Mistycznym Ciele. I rzeczywiście zarówno historia pobożności, duchowości, jak i refleksji teologicznej w Kościele odznacza się stałą obecnością Matki Najświętszej przy Chrystusie. Tak więc już w pierwszych wiekach Ojcowie Kościoła pogłębiają refleksję na temat Pana Jezusa i Jego zbawczej Misji, ale jednocześnie tej refleksji towarzyszy głębszy namysł nad tajemnicą Matki Bożej.

Ta jej stała obecność nie jest zatem obecnością przypadkową, ale chcianą przez samego Boga. Maryja oczywiście nie przesłania misterium swojego Syna ani do niego niczego nie dodaje. Ona w tym misterium uczestniczy, do niego prowadzi i je w pewnym sensie uobecnia, objawia i uczy w nie wchodzić.

Jej rola jest zatem zupełnie niezwykła. Z jednej strony jest ona przecież jak każdy człowiek – córką Adama, podobną do nas. Jest stworzeniem. Z drugiej zaś strony została obdarzona przywilejami, które tylko Jej są właściwe, jak na przykład przywilej Niepokalanego Poczęcia. Z jednej strony podobna do nas, a z drugiej jakby nieco inna. Zupełnie jak Jej Syn, ale jakby w lustrzanym odbiciu.

Człowieczeństwo spełnione

Jezus Chrystus odwiecznie jest Synem Bożym, jak naucza Kościół: współistotnym Ojcu (to znaczy dokładnie taki sam jak Ojciec), lecz w czasie przybrał ludzką naturę, przez co stał się człowiekiem, znowu, jak naucza Kościół: współistotnym nam co do człowieczeństwa. Upodobnił się do nas przez to we wszystkim oprócz grzechu. Jest więc Synem Ojca, a jednocześnie stał się naszym bratem. Jako nasz brat cierpiał razem z nami i umarł jak my. Jako odwieczny Bóg powstał z martwych i wstąpił do Nieba.

Matka Najświętsza jest w tym względzie podobna, ale jakby w odwrotnej kolejności. Ona najpierw jest córką Adama, a zatem najpierw jest jedną z nas. Kościół podkreśla jeszcze tę wspólnotę z nami, nazywając ją naszą Matką. Ale przez zrządzenie Boże stała się Ona przecież także Matką Syna Bożego. Ze względu na tę swoją misję została zachowana od grzechu pierworodnego. Matka Najświętszego Boga nie mogła być przecież splamiona grzechem. Tę czystość zachowywała nieskalaną przez całe życie. Zatem z natury Maryja jest prawdziwym człowiekiem, takim jak my. Z łaski została zachowana od grzechu pierworodnego i od wszelkiego grzechu osobistego. Przez całe życie pozostawała pełna łaski, a po zakończeniu swojego ziemskiego życia została wzięta do Nieba z duszą i ciałem.

W Maryi zatem widzimy przedziwny obraz człowieka, który jest przemieniony łaską, czyli człowieka, który definitywnie żyje życiem Bożym. Pamiętajmy, że zostaliśmy stworzeni dla Boga. Nasze spełnienie możemy znaleźć więc tylko w absolutnym i wiecznym zjednoczeniu z Nim. Człowiek nie może nasycić się tylko swoim własnym życiem. Nasycenie może dać mu tylko życie Boże. Jednakże przez grzech rodzimy się w stanie, w którym nie potrafimy zasmakować tego przedziwnego celu. Grzech to izolacja względem Boga. W Maryi zaś widzimy człowieczeństwo spełnione. Oczywiście w Chrystusie również je widzimy. Ale Chrystus jest jednak także Bogiem. Gdyby nie Maryja, moglibyśmy pomyśleć, że Chrystus wstąpił do Nieba, bo wstąpił do siebie. W Maryi i jej wniebowzięciu jeszcze pełniej widzimy, że Bóg naprawdę zaprasza nas do Swojego życia i że nie jest to żadna metafora, ale jest to rzeczywista prawda.

Bóg zatem daje nam Maryję, by ukazać nam nasz cel – świętość i nieskalaność przed obliczem Boga. Daje nam Ją niczym odbicie naszej przyszłej doskonałości, zanim jeszcze uda nam się zjednoczyć z Bogiem. Daje nam Ją wreszcie jako Matkę, czyli Tę, która ma nas rodzić dla Nieba.

Nasza Matka przez samego Boga została ukoronowana na Królową Nieba i ziemi. Przez to została postawiona ponad wszelkim stworzeniem właśnie ze względu na tę niesłychaną relację względem Syna Bożego (jest Jego Matką) i ze względu na niezwykłą bliskość względem nas (jest przecież naszą Matką).

Nasza Przewodniczka

Maryja jest także naszą Pośredniczką i Wspomożycielką. Te dwa tytuły wynikają dokładnie z tej samej logiki. Oczywiście jedynym (to znaczy fundamentalnym) pośrednikiem między Bogiem a ludźmi jest Chrystus Pan. On jest inicjatorem i konstruktorem pojednania. On jest Drogą do Ojca, bo On, będąc Bogiem, stał się człowiekiem, a następnie w swoim ludzkim ciele wstąpił do Nieba.

Maryja zaś jest pierwszą i najdoskonalszą uczestniczką Jego pośrednictwa. Ona, przepełniona łaską, zostaje wzięta do Nieba. I jak świadczy o tym św. Bernard z Clairvaux – być może wystarczyłoby nam, gdyby skupić się tylko na pośrednictwie samego Chrystusa. Jednak to pośrednictwo – nie ze względu na jego braki, gdyż tych nie ma – ale ze względu na naszą kondycję mogłoby okazać się dla nas zbyt wzniosłe. Chrystus bowiem, chociaż jest naszym bratem i pośrednikiem do Ojca, to przecież sam jest Bogiem, a więc i sędzią nas, grzeszników. Ten, który nas zbawia, będzie nas także sądził. Ten, który do nas się zniżył, przez nasze grzechy przecież został zgładzony. Maryja w takim kontekście jest jakby promieniem nadziei. Ona jest absolutnie czysta – nigdy w najmniejszy sposób nie zgrzeszyła. Ona zatem jedyna pośród ludzi może w pełni z podniesioną głową stać przed obliczem Boga i ufnie się w Niego wpatrywać z pełnią miłości. A jest przecież naszą Matką – Tą, która z Matczyną miłością wstawia się za grzesznikami i prowadzi ich do Miłosierdzia swojego Syna.

Można więc powiedzieć, że Bóg sam pierwszy w swoim Synu, stając się człowiekiem, wkracza w naszą rzeczywistość i zarzuca jakby pomost między Niebem a ziemią dla naszego zbawienia. Maryja jako pierwsza, ze względu na swoją czystość i miłość, chwyta tę rzuconą przez Boga łaskę. Ona zatem pierwsza doskonale przez to misterium potrafi nas przeprowadzić. W pewnym więc sensie moglibyśmy powiedzieć, odwołując się do Ewangelii, że kiedy nawet Apostołowie mówią do Jezusa zapowiadającego swoje odejście, że nie wiedzą, dokąd On idzie, to Maryja jest jedyną i pierwszą, która w tym dialogu mogłaby powiedzieć, że to wie, bo przecież zna swojego Syna, który jest Drogą i Prawdą, i Życiem.

Ona najlepiej Go zna, bo jest Jego Matką. A nas może tą drogą prowadzić, bo przecież jest także naszą Matką i wie, jakiej drogi, prawdy i życia potrzebujemy.