Słowo kapłana
 
Skromnie, ale elegancko
Ks. Adam Martyna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Drodzy w Chrystusie Panu!

Lato to czas wypoczynku, ale również czas ubioru o wiele bardziej lekkiego i swobodnego niż w zimie czy wczesną wiosną. Z jednej strony do lżejszego ubierania się zmusza nas temperatura, ponieważ chcemy czuć się wygodnie i swobodnie, a w dużej mierze również moda, kiedy to ona naprawdę decyduje o zakładanym stroju, a nie warunki dyktowane przez aurę. W tym czasie wypada sobie postawić pytanie o godny katoliczki i katolika ubiór nie tylko do kościoła, ale także poza nim. Nasze przekonania i zasady życiowe nosimy przecież ze sobą wszędzie, nie tylko do świątyni. O tym, że do Domu Bożego należy ubrać się godnie, pisaliśmy już jakiś czas temu. Ośmielę się dziś postawić tezę, że godnie i na sposób katolicki trzeba ubierać się także do sklepu i do pociągu, także nad rzekę i na morską plażę. Ktoś może pomyśleć: Przesada! To zależy jednak, jak człowiek traktuje swoje ciało i co uważa za godny ubiór, biorąc pod uwagę fakt, że nasze ciało jest świątynią Ducha Świętego.


Nasi przodkowie bardzo dawno temu okrywali się skórami, gdyż chcieli tylko zasłonić się przed zimnem. Bardzo szybko jednak ludzie doszli do wniosku, że to okrywanie się może być zupełnie proste, ale też może ukrywać w sobie elementy piękna, harmonii – to, co byśmy ogólnie nazwali dziś elegancją. Niestety, nieprzyjaciel człowieka – szatan – bardzo szybko zauważył, że przez ubiór można także wpływać na myśli i pragnienia ludzkie. Prędko postanowił z tego skorzystać i tak zwieść ludzi, żeby za modne i postępowe uważali to, co pobudza ich zmysłowość i wszelkie niższe pragnienia, a zatem skłania do grzechu.


Już w Starym Testamencie odnajdujemy opis strasznego, podwójnego grzechu sprawiedliwego przecież w głębi serca króla Dawida. A wszystko zaczęło się od przyglądania się kąpiącej się na dachu domu żonie Uriasza. Może ktoś powiedzieć: Skoro się kąpała, to raczej nie była ubrana. To prawda. Ale czyż dzisiejsi mężczyźni i kobiety w swoich strojach nie przypominają raczej ludzi kąpiących się niż ubranych? Można by ich nazwać „na wpół ubranymi”. I tak właśnie „na wpół ubrani” wchodzą do kościoła.


Zauważmy, co św. Paweł pisze o ubraniu kobiet: w skromnie zdobnym odzieniu, niech się przyozdabiają ze wstydliwością i umiarem, nie przesadnie zaplatanymi włosami, nie złotem czy perłami, czy kosztownym strojem, lecz dobrymi uczynkami, co przystoi kobietom, które się przyznają do pobożności (1 Tm 2,9–10). Jaki z tego wniosek? Przecież św. Paweł żył dwa tysiące lat temu. To prawda, ale pamiętajmy, że kobiety pogańskie, greckie i rzymskie były nie mniej „wyzwolone” niż dzisiejsze, jeżeli chodzi o strój i obyczaje. Chrześcijanki postępowały inaczej, gdyż rolę kobiecego i w ogóle ludzkiego ciała widziały w odniesieniu do Odkupienia, dokonanego przez Pana Jezusa. Skoro więc Chrystus Pan nabył nas dla Siebie własną Krwią, to powinniśmy na naszym ciele widzieć krople Krwi Chrystusowej. Czy to w porządku, kiedy ciało, na którym jest Krew Pana, jest prawie nagie? Czy to w porządku, kiedy ciało, które nosi na sobie ślady Męki Zbawiciela w sposób duchowy, jest pomalowane, jak nie przymierzając, cyrkowy klaun? Na pewno nie!


Czy zatem katoliczki mają wszystkie chodzić ubrane jak siostry zakonne i – broń Boże – bez żadnego makijażu? Tak bym też nie powiedział. Myślę, że bardzo ważne jest to słowo w liście św. Pawła „przesadnie”. Przesadnie wystrojona kobieta i mężczyzna stają się pretensjonalni i śmieszni. Kobieta z przesadnym makijażem budzi raczej politowanie niż podziw. Kobieta i mężczyzna w ubraniu przesadnie skąpym albo przesadnie luźnym, obojętnie czy na ulicy, czy w sklepie, bo nie mówię nawet o kościele, sami o sobie wydają świadectwo, że są raczej ludźmi płytkimi, o małej wrażliwości nie tylko duchowej, ale także kulturowej.


Naprawdę, można być ubranym bardzo skromnie, a wcale nie być zaniedbanym. Ale do tego potrzeba pewnego smaku, pewnej elegancji. Czy tego można się nauczyć? Nauczyć może nie, ale można to intuicyjnie przyswoić. Zauważmy, że człowiek prawie bezwiednie upodabnia się do tych, z którymi przebywa. Jeżeli ktoś na swoich przyjaciół wybiera ludzi, którzy czytają, modlą się, potrafią rozmawiać na tematy dotyczące nie tylko zabaw i dyskotek, ale także duszy, to nawet nie zauważy, jak powoli zacznie mieć tę samą wrażliwość, elegancję duchową, pewien ład w sposobie ubierania się, stosowania makijażu…


Tak więc, Kochani Przyjaciele, jeśli jako kapłan miałbym odpowiedzieć na pytania: Czy katoliczce godzi się malować? Jak powinien ubierać się chrześcijanin i chrześcijanka w różnych okolicznościach życia?, odpowiedziałbym: Z umiarem, nie przesadnie.

Na czas urlopów i wakacji wszystkich polecam Matce Najświętszej.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina