Blask Kościoła
 
Państwo kościelne
Adam Kowalik

Pozbawienie tronu ostatniego cesarza zachodnio-rzymskiego Romulusa Augustulusa w roku 476 było tylko wydarzeniem symbolicznym. W rzeczywistości imperium rzymskie na terenach Europy Zachodniej nie istniało już od dłuższego czasu. Administracja rozpadała się. Po dawnych prowincjach cesarstwa grasowały watahy barbarzyńców, grabiąc i niszcząc co się dało. Pośród ciemnej nocy dziejów Europy jedyny jasny punkt stanowił Kościół.

Papież i niżsi hierarchowie stawali się dla ludności ostatnimi autorytetami i obrońcami. Chcąc nie chcąc, kolejni namiestnicy św. Piotra musieli zajmować się sprawami świeckimi. Powoli formowało się Państwo Kościelne. Ostatecznie powstało ono w 756 r., gdy papieżowi Stefanowi II, dzięki przymierzu zawartemu z władcą frankońskim Pepinem Krótkim, udało się odeprzeć najazd Longobardów na Rzym.

Dzieło Opatrzności

Narodziny Państwa Kościelnego były więc wynikiem naturalnego procesu, jednocześnie – można śmiało to stwierdzić – dziełem Opatrzności. W panującym wówczas ustroju feudalnym, opartym na posiadaniu ziemi i ludności poddanej, była to jedyna droga, by zapewnić papieżom niezależność. W innym wypadku groziłoby im stoczenie się do grona wasalów uzależnionych od kaprysów możnych tego świata.

Potrzebę istnienia Państwa Kościelnego potwierdziły późniejsze wydarzenia z XVI wieku. Gdy przywódcom Reformacji nie udało się ogarnąć swymi wpływami całej Europy, wymusili na władcach katolickich uznanie zasady cuius regio eius religio pozwalającej rządzącym państwami narzucać poddanym swoją religię. Cóż by się stało, gdyby Rzymem nie rządził papież, ale świecki monarcha, który po popadnięciu w herezję zapragnąłby sprotestantyzować Wieczne Miasto?

Czas rozkwitu

Należy podkreślić, że papieże bardzo dbali o swoich poddanych. Zakładali szpitale, przytułki, rozdawali jałmużnę. Ich obecność zapewniała napływ do Wiecznego Miasta pielgrzymów, którzy zostawiali u miejscowych kupców, karczmarzy, rolników sporo pieniędzy.

Ogromne znaczenie dla ludności Państwa Kościelnego miały inwestycje kolejnych papieży częściowo finansowane przez cały katolicki świat. Żaden świecki władca nie mógłby sobie pozwolić na budowę tylu kościołów, pałaców czy gmachów państwowych. Przy tych inwestycjach zatrudnienie znajdowały tysiące Włochów. Dzięki temu mogły rozwijać się także sztuki piękne.

Należy podkreślić, że państwo papieskie często stawało się azylem dla uciekinierów z innych krajów. Tu chronili się uciekający przed prześladowaniami Żydzi czy muzułmanie.

Pałac otwarty dla wszystkich

W Państwie Kościelnym, a zwłaszcza w Rzymie, panowały bardzo familiarne stosunki. Obecnie wydaje nam się, że otwartość papieży na świat rozpoczęła się dopiero wraz z pontyfikatem Pawła VI czy bł. Jana Pawła II. To błąd. Zamknięcie się papieży końca XIX i początku XX w. za murami Watykanu było spowodowane wyłącznie względami politycznymi – likwidacją Państwa Kościelnego. Wcześniej następcy św. Piotra, jak wszyscy monarchowie, poruszali się po kraju bez ograniczeń. Co więcej, także do pałaców papieskich mógł wejść, kto chciał. Francuski podróżny z I połowy XIX w. wspominał, jak pewnego dnia postanowił odwiedzić rezydencję Ojca Świętego na Kwirynale. Bez żadnych problemów wszedł do pałacu i spacerował po nim. W pewnej chwili, uchyliwszy drzwi jednej z komnat, zobaczył w niej staruszka. Był to sam papież. Zanim zdołał się wycofać, Ojciec Święty zawołał go do siebie i rozpoczął miłą pogawędkę.

„Więzień Watykanu”

Piękne czasy skończyły się wraz z triumfem rewolucji francuskiej. Pojawienie się wojsk francuskich w środkowych Włoszech skończyło się aneksją Państwa Kościelnego i aresztowaniem papieża Piusa VI. Podobnie postąpił Napoleon z Piusem VII, wywożąc go do Francji.

Mimo to Państwo Kościelne przetrwało jeszcze pół wieku. Kres jego istnienia przyniósł dopiero rok 1870, w którym wojska Królestwa Włoch zaatakowały Rzym. Panujący wtedy bł. Pius IX w proteście przeciw bezprawiu i ograniczaniu wolności Kościoła we Włoszech, ogłosił się więźniem Watykanu. On i jego następcy nie opuszczali murów pałacu papieskiego. Trudno się temu dziwić – rząd włoski starał się izolować dyplomację papieską od wpływu na politykę międzynarodową, odmawiając kolejnym wikariuszom Chrystusowym uznania ich suwerenności politycznej jako nieposiadającym własnego terytorium.

Dopiero w 1929 r. Ojcu Świętemu Piusowi XI udało się uzyskać uznanie suwerenności Stolicy Apostolskiej przez rząd Mussoliniego. A stało się to dzięki ponownemu uznaniu zmniejszonego terytorialnie Państwa Kościelnego, zwanego odtąd Watykańskim.

  


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Św. Hiacynta Marto 1910-1920
Sto lat temu, 20 lutego 1920 roku odeszła do wieczności Hiacynta Marto. Święte dziecko. Jedno z trojga, którym w Fatimie dane było ujrzeć Matkę Bożą. Hiacynta była tą, która widziała i słyszała Maryję.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Apostolat zmienia życie na lepsze
Marcin Austyn

– Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga! Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi Teresa Majerowska, Apostoł Fatimy. Właśnie taka postawa przynosi efekty, a najcenniejszym owocem jest wzrost duchowy. Pozostawanie w Apostolacie z pewnością w tym pomaga.

 

Pani Danuta Janas jest w Apostolacie Fatimy niemal od samego początku. – Jestem bardzo zadowolona z rzeczy, które otrzymuję ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. To różne broszury, zawsze bardzo ciekawe „Przymierze z Maryją”, różaniec, figurka Matki Bożej. Chętnie sięgam po te materiały, są one dla mnie bardzo pomocne – mówi.

 

Nowe, lepsze życie

 

Jak wspomina, kiedy dwa lata temu zmarł jej mąż, w przeżyciu tego trudnego czasu pomogły jej lektura duchowa oraz modlitwa. Pani Danuta wcześniej nie miała okazji spotkać się z innymi Apostołami. Udało się to jednak podczas pielgrzymki do Fatimy, którą do dziś wspomina bardzo dobrze. – Czułam się tam bardzo dobrze i do tej pory czuję tę obecność Matki Bożej. Ta pielgrzymka jakby tchnęła we mnie nowe, lepsze życie. Samo spotkanie z Maryją było dla mnie bardzo wyjątkowe. Wracam do tych chwil, oglądam zdjęcia i wspominam ten czas modlitwy – dodaje.

Apostolat Fatimy to także zadanie rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego. Pani Danuta jest osobą niepełnosprawną, zatem jak sama przyznaje, nie jest to łatwy obowiązek, ale – jak się okazuje – wykonalny! Każda bowiem „okazja towarzyska” – jak choćby wizyta u znajomych, daje możliwość podzielenia się np. obrazkiem z wizerunkiem Matki Bożej Salus Infirmorum, czyli Uzdrowienia Chorych. Taki podarek dla osoby borykającej się z problemami zdrowotnymi może okazać się bardzo cenny.

 

To coś wzniosłego!

 

Pani Elżbieta Piórkowska także wciąż jest pod wrażeniem pielgrzymki Apostołów do Fatimy. – Samo to miejsce ma już swój niepowtarzalny urok. Ono daje poczucie czegoś innego, wyjątkowego. Natomiast Droga Krzyżowa, w której uczestniczyliśmy, była dla mnie budującym duchowo przeżyciem – wspomina.

 

Pani Elżbieta jest w Apostolacie od około 10 lat. Jak mówi, dzięki temu otrzymuje bardzo dużo wiadomości dotyczących Kościoła czy wskazówek odnoszących się do życia duchowego. – To bardzo ciekawe publikacje dotyczące np. modlitwy, to informacje o świętych, opisy objawień Matki Bożej. Wcześniej nie sięgałam po tego typu lektury, teraz je otrzymuję dzięki temu, że jestem Apostołem. I są one bardzo pouczające – mówi. Jak dodaje, odnosi wrażenie, że będąc w Apostolacie, modląc się, zyskuje lepsze życie.

 

Także spotkanie z Apostołami daje poczucie wspólnoty. – Widać w tych ludziach coś wyjątkowego, czuć, że ważne jest dla nich życie duchowe, że ich oczy skierowane są ku świętości. Jest w tym coś wzniosłego. I to się czuje nie tylko na modlitwie, ale i w czasie wspólnych rozmów – dodaje.

Pani Elżbieta chętnie obdarowuje bliskich i znajomych Cudownymi Medalikami. Ten z pozoru drobny gest, jest pięknym świadectwem wiary. I co ważne, obdarowani potrafią go docenić: zachowują medalik, broszurę, a to daje nadzieję na wzbogacanie ich życia duchowego. – Gazety, broszury, jakie otrzymuję od Stowarzyszenia, czytam i przekazuję dalej – nie przetrzymuję ich, ale też ich nie wyrzucam. Kiedyś zostawiałam je w kościele i szybko się rozchodziły. Cieszę się, że mogły komuś jeszcze pomóc – podkreśla.

 

Konsekwencja i wytrwałość

 

Historię uczestnictwa w Apostolacie Fatimy Pani Teresy Majerowskiej można streścić w słowach „od książeczki do pielgrzymki”. Wszystko zaczęło się nieco ponad rok temu od zainteresowania się publikacją przygotowaną przez SKCh na temat Fatimy. Tak została Apostołem. – Bardzo cieszyłam się z przesłanej mi figurki Matki Bożej Fatimskiej. Mam ją w sypialni. Maryja jest ze mną w czasie modlitwy. Muszę powiedzieć, że moim marzeniem była pielgrzymka do Fatimy, nie spodziewałam się, że tak szybko uda mi się tam pojechać. Byłam tym bardzo zaskoczona i szczęśliwa. Szczególnie, że mąż mógł wybrać się ze mną. Dziś oboje wspominamy ten niezwykły czas wizyty u Fatimskiej Pani – dodaje.

 

Pani Teresa zauważa, że w Apostolacie istotna jest konsekwencja i wytrwałość. Jak dodaje, nie należy się zniechęcać, trzeba ufać Matce Bożej i wspomagać – choćby właśnie zadeklarowanym datkiem – dzieło rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego, które prowadzi Stowarzyszenie. – Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga. Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi. Bowiem jedynie taka postawa może przynieść dobre owoce.

 

Jak dodaje, trzeba też pamiętać, że z Apostolatem wiąże się mocne wsparcie duchowe. To comiesięczna Msza Święta sprawowana w intencji Apostołów oraz modlitwa sióstr zakonnych. – To wsparcie jest bardzo pomocne w naszym życiu. Otrzymujemy też wiele cennych publikacji pomagających w kształtowaniu naszego ducha, w pogłębianiu modlitwy, swojej wiary – mówi. Jak dodaje, Apostolat daje tę gwarancję dostawy nowych i cennych materiałów, publikacji. To bardzo ważne, bo nakłania do lektury, przypomina w krzątaninie życia, że trzeba też zadbać o swój duchowy rozwój. Z pewnością bez przynależności do Apostolatu Fatimy byłoby to o wiele trudniejsze.

 

Marcin Austyn

 

 

Przywileje Apostołów Fatimy

 

1.
Codzienna modlitwa sióstr zakonnych w intencjach Apostołów Fatimy.

2.
13. dnia każdego miesiąca odprawiana jest w intencjach Apostołów Msza Święta.

3.
Każdy członek Apostolatu otrzymuje specjalny dyplom oraz naklejki z Matką Bożą Fatimską.

4.
W trzecim miesiącu członkostwa Apostoł otrzymuje kolorowy wizerunek Fatimskiej Pani.

5.
Każdy członek Apostolatu Fatimy dostaje dwumiesięcznik „Przymierze z Maryją”.

6.
Po sześciu miesiącach aktywności przesyłamy Apostołom figurkę Matki Bożej Fatimskiej.

7.
Każda osoba, która wspiera Apostolat Fatimy comiesięcznym datkiem w wysokości 30 zł, otrzymuje dwumiesięcznik „Polonia Christiana”.

8.
Po jedenastu miesiącach członkostwa – odznakę Apostoła Fatimy.

9.
Po roku uczestnictwa każdy Apostoł Fatimy bierze udział w losowaniach kilkudniowej pielgrzymki do Fatimy – dwa razy w roku, w maju i październiku. Apostołowie z osobami towarzyszącymi (ok. 30 osób) wyjeżdżają z kapłanem do miejsc Objawień w Portugalii. Dotychczas pielgrzymowało z nami już ponad 800 osób.


Listy od Przyjaciół