Blask Kościoła
 
Owoc Ewangelii - dobroczynność
Adam Kowalik

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem – powiedział do swoich uczniów Pan Jezus. Tę zasadę ponieśli jego uczniowie do Żydów i pogan. Miłość bliźniego, także nieprzyjaciela, wniosła nową jakość w życie społeczne świata.

Przy okazji omawiania genezy szpitali (PzM nr 59) przypominaliśmy, jak wielkie wrażenie na poganach robiła opieka chrześcijan udzielana porzucanym przez rodziny chorym. To wielkie świadectwo bezinteresownej miłości, nieliczącej się z kosztami, miało siłę, by przemienić świat pogański, przebudować go zgodnie ze standardami wskazanymi przez Chrystusa.

Spójrzmy na karty Dziejów Apostolskich. Członkowie pierwszej gminy chrześcijańskiej w Jerozolimie oddawali swoje majątki do jednej kasy, by podzielić się nimi z potrzebującymi wsparcia. Rozrastanie się wspólnot spowodowało, że wzór jerozolimski nie mógł być kopiowany w wielotysięcznych miastach i wielomilionowych narodach, jednak zawsze wspólnoty parafialne, diecezjalne dbały o to, by wesprzeć biednych jałmużną, dać schronienie bezdomnym, leczyć chorych. Zajmowały się tym zakony, bractwa kościelne, a także pojedynczy chrześcijanie na skalę odpowiednią do możliwości – ubodzy karmili nędzarzy, możni fundowali szpitale oraz przytułki dla starców, sierot i kalek.

Coście uczynili jednemu z braci moich …


Szczególną rolę w dziedzinie dobroczynności odgrywały zakony. W średniowiecznej Europie klasztory wspierały stale nawet wielotysięczne tłumy nędzarzy. Była to funkcja nie do zastąpienia. Co się stało, gdy reformacja rozgoniła mnichów? Sięgnijmy po przykład angielski. Rozwiązanie wspólnot zakonnych przez Henryka VIII pociągnęła za sobą ogromne niepokoje społeczne i bunty. Szesnastowiecznym herezjarchom wydawało się, że nic się nie zmieni, jeżeli „tylko” odrzucą władzę Papieża i skreślą z katechizmu zasady, które uznali za nieracjonalne. Skutek zaskoczył ich samych. Pod rządami papiestwa ludzie byli przynajmniej miłosierni i nie trzeba było używać siły, by otrzymać jałmużnę. Teraz, pod rządami Ewangelii (sic!) zamiast dawać – okradają się i można by rzec, że nikt nie uzna, że coś ma, dopóki nie weźmie w posiadanie własności swojego sąsiada – pisał Marcin Luter.

Tajemnica sukcesu katolickiej dobroczynności nie leżała w mnogości organizacji zajmujących się niesieniem pomocy biednym i pokrzywdzonym przez los, ale w wierności naukom Chrystusa, a przede wszystkim miłości do Zbawiciela. – Jak Cię Panie miłować? – pytają pobożni wierni. I otrzymują odpowiedź na kartach Ewangelii: – Coście uczynili jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.

Państwo przegrywa z Kościołem


Tę funkcję Kościoła pośrednio doceniali nawet bezbożni luminarze oświecenia. Zarażeni ich myślą władcy rozwiązywali zakony niekoncentrujące się na misji niesienia pomocy chorym i ubogim. Uczniowie „filozofów” nie byli już tak wspaniałomyślni, kwestię duchowieństwa rozwiązywali przy pomocy gilotyny, a dobroczynność powierzyli państwu. Jednak nie tędy droga. Bezbożne państwo nie poradziło sobie z problemem. Bieda w ­XIX-wiecznej Europie przysporzyła zwolenników komunistom. Inne wzory wskazywał ówczesny Kościół, niosąc do nor zamieszkanych przez biedotę pomoc materialną oraz światło Ewangelii. Katolicka Europa w epoce pary na nowo rozkwitła stowarzyszeniami świadczącymi pomoc biednym i zmarginalizowanym. Jedne ze sławniejszych, bo silnie rozkrzewionych, założył bł. Fryderyk Ozanam. Były to Konferencje św. Wincentego á Paulo.

Cicha pomoc jest skuteczna

Warto podkreślić, że obecnie obserwujemy smutne konsekwencje rewolucyjnej idei przejęcia przez państwo pomocy potrzebującym. Ani mnożenie przepisów, ani powiększanie rzeszy urzędników nie jest w stanie spowodować, by pomoc trafiała do rzeczywiście jej potrzebujących.
 
Na tym tle szczególny szacunek budzi cicha pomoc charytatywna Kościoła – uczniów i uczennic św. Franciszka z Asyżu, św. Wincentego a Paulo, św. Brata Alberta czy bł. Matki Teresy z Kalkuty. Może mało kto zauważa zakonników, członków bractw parafialnych albo poszczególnych wiernych, spieszących regularnie z pomocą do chorych i starych, ale właśnie to jest najskuteczniejsza forma dobroczynności.

"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Najświętsze Serca Miłością gorejące
Anioł Pokoju, który w 1916 roku objawił się fatimskim wizjonerom, wzywał: Módlcie się! Serca Jezusa i Maryi uważnie słuchają waszych słów i próśb. Znajdźmy więc schronienie w tych Dwóch Sercach. I pamiętajmy zawsze słowa Matki Bożej Fatimskiej: Na koniec Moje Niepokalane Serce zatriumfuje!

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czuwa nade mną

Pani Anna Caban jest Apostołem Fatimy od grudnia 2003 roku. O istnieniu Apostolatu dowiedziała się z materiałów otrzymanych ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi, które wspiera już od 21 lat. Były one na tyle interesujące, że postanowiła przystąpić do tej wyjątkowej duchowej rodziny czcicieli Matki Bożej.

Jak przyznaje pani Anna, wiarę katolicką wyniosła z domu rodzinnego: – Dużo zawdzięczam swoim rodzicom, zwłaszcza moja mama jest dla mnie wzorem, podziwiam ją, bo pomimo zaawansowanego wieku i problemów z chodzeniem w każdą niedzielę uczestniczy we Mszy Świętej. Uważam, że to przede wszystkim dzięki niej ja też idę drogą wiary.

W swojej parafii pw. św. Mateusza Apostoła w Świerczynie Pani Anna należy do kółka różańcowego. – Różaniec jest naszą bronią, naszym ratunkiem, dzięki któremu możemy wszystko wygrać i mówiąc z przymrużeniem oka, „wynegocjować” od Maryi coś na czym nam szczególnie zależy. Codziennie odmawiam Różaniec, a ostatnio zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską o pokój na Ukrainie – mówi.

Mam odczucie, że Matka Boża czuwa nade mną, otacza mnie swoim płaszczem, że mi towarzyszy i jest ze mną w złych i dobrych chwilach, czuję Jej opiekę, czuję spokój, jaki mi daje. Bez Maryi nic byśmy nie zrobili, tylko w łączności z Bogiem możemy wygrać – wyznaje pani Anna. – W moim życiu zdarzały się trudne chwile, ale właśnie zwłaszcza wtedy czułam, że Maryja jest przy mnie – przyznaje.


[Pełny tekst w wersji drukowanej]


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo! Proszę pozwolić, że na Waszych łamach podziękuję Matce Bożej za opiekę i wielokrotne uratowanie życia mojego schorowanego 91-letniego Ojca, Powstańca Warszawskiego, który po udarze tracił przytomność wiele razy. Był w bardzo ciężkim stanie, ale Pan Bóg nadal trzyma go przy życiu. To wielka łaska! W tym miejscu proszę także o zdrowie dla mojej 87-letniej Matki.
Proszę Cię, Matko Najświętsza, o dalszą opiekę nad Rodzicami, którzy mnie i mojego Brata adoptowali jak byliśmy niemowlakami. Proszę też, abyś wybaczyła tym, którzy Cię obrażają, znieważają. Wyproś im u Swojego Syna nawrócenie.
A Wam, Szanowni Redaktorzy dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które utwierdza mnie w wierze i dostarcza bardzo wartościowej duchowej lektury.
Wojciech


Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za to, że otrzymuję od Was „Przymierze z Maryją”. Dziękuję także za przesłanie „Zegara Męki Pańskiej”. Wcześniej nie spotkałam się z taką publikacją ani z takim nabożeństwem. Cieszę się więc, że otrzymałam tę przesyłkę ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi.
Pragnę również w tych kilku zdaniach dać świadectwo pomocy Matki Bożej dla mojej siostry Ireny, chorującej na rozległy nieoperacyjny nowotwór płuc.
Otóż, modliłam się Nowenną Pompejańską do Matki Syna Bożego, aby ta straszna choroba została powstrzymana, jeśli oczywiście taka będzie wola Jezusa Chrystusa. Siostra – rzecz jasna – poddała się intensywnemu leczeniu.
Lekarze, gdy zobaczyli wyniki badań, jakie wykonali po terapii, byli bardzo zdziwieni i zaskoczeni, bo nowotwór nie tylko przestał się rozprzestrzeniać w płucach, ale nawet w pewnym stopniu się cofnął.
Powiedziałam siostrze o mojej modlitwie, o prośbie o jej zdrowie do Maryi. Zaskoczyło ją to bardzo i zastanowiło. Moja siostra jest daleko od Boga, chociaż właściwie powinnam napisać: była daleko od Boga, bo obecnie, chociaż jeszcze nie modli się konkretnymi modlitwami, ale rozmawia z Panem Jezusem swoimi słowami. Cieszę się z tego bardzo i uważam również za wielką łaskę Bożą.
Jeszcze kilka słów o mojej sytuacji. Cóż, życie… Po prostu mam mnóstwo obowiązków przy Mamie, która skończyła 92 lata. Staram się też pomagać siostrze, również pod względem duchowym, bo rzeczywiście załamana była swoją sytuacją. Na pewno wiara i modlitwa daje mi siłę i spokój ducha, umysłu i serca. Pozdrawiam Was serdecznie i zapewniam o modlitwie.
Krystyna z Białegostoku


Szanowni Państwo!
Dziękuję za Waszą pracę i za Waszą modlitwę. Można powiedzieć, że odczuwam ją każdego dnia. A jest mi ona bardzo potrzebna, bo przebywam w zakładzie karnym. Także ważna jest modlitwa za zmarłych, bo oni dla siebie już nic zrobić nie mogą. Dzięki Wam nie tracę nadziei!
Sławomir


Szczęść Boże!
Pragnę Wam podziękować za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Będę Was wspierała modlitwą i jeśli tylko będzie taka możliwość także datkami. Czasy są ciężkie, więc taka lektura, jaką Wy proponujecie, jest teraz szczególnie potrzebna. Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkich pracowników Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. W szczególności pragnę podziękować za Waszą akcję propagowania modlitwy różańcowej. Mam świadomość, że poprzez tę modlitwę, można wyprosić wszystko. Wspieram Was i wasze dzieło.
Z Panem Bogiem
Danuta z Dolnośląskiego


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo! Bardzo serdecznie dziękuję całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za to, że mogłam przystąpić do Apostolatu Fatimy. To niezwykłe doświadczenie. Jestem też niezmiernie wdzięczna za wszystkie przesłane dobra książki, broszury, dewocjonalia. Dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które rzeczywiście pokazuje, jak ważne jest zawarcie Przymierza z Matką naszego Zbawiciela w codziennym życiu. Ona jest naszą Przewodniczką pewną do Nieba. Praktykując kult maryjny, na pewno nie zbłądzimy. Bardzo serdecznie Was pozdrawiam i proszę o dalszą modlitwę. Bóg zapłać!
Genowefa z Lubelskiego


Witam serdecznie!
Otrzymuję od Państwa różne publikacje w formie broszur np. „Przymierze z Maryją”, kalendarze oraz inne wydawnictwa, obrazki i przedmioty o treści religijnej. I to jest bardzo dobre! Sprawdziłam niejednokrotnie w swojej parafii, czy treści te są zgodne z kanonami wiary. Tak, są! I bardzo Wam za to dziękuję, bo znajduję u Was często teksty, do jakich trudno byłoby mi samodzielnie dotrzeć. Cieszę się, że dostaję materiały, które oparte są na dobrej znajomości historii chrześcijaństwa i doktryny Kościoła. To Wasza zasługa! Życzę wielu łask.
Diana

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo. Nie wiem, jak wyrazić swoją wdzięczność za Waszą działalność. Praktycznie w każdym miesiącu otrzymuję od Was materiały, które pomagają mi zrozumieć prawdy wiary, praktyki pobożne itp., czym jest i dlaczego tak ważny jest kult Najświętszej Maryi Panny. Wiem, że jak od Was otrzymam jakieś pismo czy książkę, to nie będzie w nich żadnych teologicznych błędów. Aż chciałoby się, żeby „Przymierze z Maryją” było jeszcze obszerniejszym wydawnictwem. Nigdy nie rezygnujcie z Waszej misji, bo budujecie wiarę wielu ludzi. I za to Wam serdeczniej dziękuję. Pozostaję w modlitwie.
Grzegorz z Małopolski


Szczęść Boże!
Szanowni Państwo! Bardzo dziękuję za przesyłanie mi „Przymierza z Maryją”, wydawnictw, dewocjonaliów i wszystkich innych jakże wartościowych prezentów. To wszystko pomaga mi dojrzewać w wierze. Każdego dnia dziękuję Panu Bogu za to, że jesteście. Modlę się za Was i życzę Bożego błogosławieństwa na każdy dzień dla Was i Waszych ­rodzin.
Katarzyna