Temat numeru
 
Maryja Współodkupicielka
Plinio Maria Solimeo

Niepokalane Poczęcie

W Małym Oficjum do Matki Bożej mówimy: Przez cześć dla Syna hańba Ewy nie mogła splamić Maryi oraz nie mogła Matka tak wybrana ani przez chwilę być obarczona winą. Stanowisko Kościoła głosi, że od chwili poczęcia i w przewidywaniu zasług naszego Pana Jezusa Chrystusa, Bóg sprawił, że Matka Boska została zachowana od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego. Potwierdza to błogosławiony Pius IX w bulli Ineffabilis Deus, w której definiuje dogmat o Niepokalanym Poczęciu.

Już Święty Erem w V wieku nawoływał: Ty [Panie] i Matka Twoja, sami tylko jesteście pod każdym względem piękni. Albowiem w Tobie, Panie, nie ma plamy i jakiejkolwiek zmazy nie ma także w Twojej Matce.[9]

Idea Niepokalanego Poczęcia Maryi opiera się na kilku elementach, spośród których jako zasadnicze należy podkreślić: a) uznanie całej ludzkości jako dotkniętej grzechem pierworodnym; b) uwolnienie Maryi od niego i od wszystkich jego następstw poprzez niezwykłą łaskę Boga; c) to uwolnienie realizuje się od pierwszej chwili życia Maryi, a zatem następuje poprzez uchronienie Jej przed grzechem, a nie przez zwykłe uwolnienie od grzechu.[10]

Błogosławiony Pius IX, objaśniając pozdrowienie Bądź pozdrowiona, pełna łaski (Łk. 1,28) mówi: To jedno podniosłe pozdrowienie, nigdy wcześniej niesłyszane, oznacza, że Matka Boska była przepełniona wszystkimi łaskami boskimi, udekorowana wszystkimi charyzmatami Ducha Świętego, skarbcem prawie nieskończonym i niewyczerpaną głębią łask, tak że nigdy nie była narażona na potępienie.[11]

Kult Matki Bożej w historii

Już pierwsze apokryfy zwane „maryjnymi” z pierwszej połowy II wieku przedstawiają Najświętszą Maryję Pannę jako obdarzoną wyjątkową i jedyną świętością, uznawaną i wyznawaną przez lud chrześcijański.


Święty Ignacy z Antiochii, który zmarł w 107 roku, mówił już o czystości Maryi w sposób bardzo oczywisty: Książę tego świata nie znał dziewictwa Maryi i Jej rozwiązania, jak również śmierci Pana; te trzy niezwykłe tajemnice wypełniły się w milczeniu Boga  (Ad Ephesios 19, 1).[12]

Na Soborze Efeskim w 431 roku zdefiniowano dogmat o boskim macierzyństwie Maryi. W konsekwencji kult Najświętszej Maryi Panny rozpowszechnił się i rozprzestrzenił na całym chrześcijańskim wschodzie i zachodzie, i to właśnie Maryi dedykowano pierwsze bazyliki i kościoły.

Pobożność chrześcijan w tamtej epoce skierowana była na wielbienie Maryi przede wszystkim przez pryzmat Jej boskiego macierzyństwa i Jej tryumfu: „Theotokos” – Boga Rodzicielka, wyśpiewywał radujący się lud na drogach Efezu, kiedy proklamowano dogmat. To stało się ulubionym zawołaniem wiernych. Odtąd miało miejsce rozpowszechnianie wizerunków Maryi Królowej, która przedstawia nas Chrystusowi oraz szczególna waga, jakiej nabrało święto Wniebowzięcia.

W średniowieczu, w tej „słodkiej wiośnie wiary” (jak to pięknie określa hrabia Montalembert), chrześcijanie lubili skupiać się z oczarowaniem i uwielbieniem na ludzkim i matczynym aspekcie Najświętszej Maryi Panny, na Jej wstawiennictwie i Jej matczynym uśmiechu lub na Matce Bolesnej, na Jej współczuciu dla nas, na górze Kalwarii: Stała Matka Bolejąca koło Krzyża łzy lejąca…

W tamtej epoce wiary kult maryjny osiągał wyżyny. Wszędzie powstawały sanktuaria poświęcone Matce Bożej, które stawały się celami pielgrzymek. Mnożyły się wizerunki i modlitwy maryjne. Głoszono prawdy o Jej doskonałościach i o mocy Jej wstawiennictwa.

To właśnie w tym czasie, pod wpływem społeczeństwa feudalnego i rycerstwa, powstało określenie – dziś już dla nas tak oczywiste – „Nasza Pani” (jak również „Nasz Pan”). Skoro wasale czcili i służyli swojemu „Panu” i swojej „Pani”, z dużo większym oddaniem czcili i służyli swojemu najwyższemu Panu, Jezusowi Chrystusowi i Jego Najświętszej Matce, Pani w pełnym tego słowa znaczeniu.

W epoce Reformacji, teologia i kult katolicki w odpowiedzi na ataki protestantów w szczególny sposób podkreślały udział Maryi w Odkupieniu.[13]

W okresie baroku położono nacisk na kult Matki Bolesnej. Aby przeciwstawić się zimnemu i nieubłaganemu rygorowi jansenistów, Opatrzność wzbudziła kult Najświętszego Serca Jezusowego, jak również Niepokalanego Serca Maryi, którego rycerzem jest św. Jan Eudes. Prawie w tym samym czasie św. Ludwik Maria Grignion de Montfort popularyzuje świętą niewolę miłości do Najświętszej Maryi Panny w swoim sławnym i zawsze aktualnym Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny. Z drugiej strony teologia i pobożność skierowane są na Niepokalane Poczęcie, przyciągając rzesze gorliwych obrońców.

W tak zwanym wieku Oświecenia – inna nazwa na ukrycie bezbożności – wielki Doktor Kościoła, św. Alfons Maria Liguori głosi Uwielbienia Maryi.

W wiekach późniejszych umacnia się kult Matki Bożej, mnożą się święta liturgiczne na Jej cześć i literatura maryjna. Rozwija się również teologia mariologiczna, której zwieńczeniem są ogłoszenia dogmatów o Niepokalanym Poczęciu (1854 rok) i o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (1950 rok).
1 / 2 / 3 / 4 / 5 / 6 /


NAJNOWSZE WYDANIE:
Przybądź Duchu Święty!
Śpiewamy: „Pocieszycielem jesteś zwan…" Tak właśnie, Chrystus wysłał nam Parakleta – Pocieszyciela i Obrońcę, który nie tylko nas pociesza i wstawia się za nami, ale też – zgodnie z zapowiedzią Zbawiciela – wszystkiego nas uczy.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja nas wzywa!

Tym razem w dziale poświęconym prezentacji Apostołów Fatimy przybliżamy sylwetkę Pana Stanisława Rydzewskiego. Od kilku miesięcy należy On do Apostolatu, a także do aktywnych obserwatorów i komentatorów facebookowego konta „Przymierza z Maryją” i Apostolatu Fatimy. Oto co opowiedział nam o sobie Pan Stanisław.

 

Mieszkam w Domu Pomocy Społecznej. Znajduje się on na terenie parafii pw. bł. biskupa Władysława Gorala w Lublinie. Przy łóżku mam figurkę Niepokalanej, a moim patronem i wzorem jest św. Stanisław ze Szczepanowa.


Ministrant, lektor, pielgrzym


W naszym DPS-ie mamy kaplicę, do której regularnie przyjeżdża ksiądz. Tam zawsze można się pomodlić, czasami odprawiane są w niej Msze, a w Wielkim Poście nabożeństwo Drogi Krzyżowej.


W swojej parafii jestem ministrantem i lektorem. Biorę też udział w odmawianiu Różańca przed Mszą Świętą, w nabożeństwach majowych czy w wielkopostnych Gorzkich Żalach. Co roku uczestniczę w rekolekcjach organizowanych w Domu Spotkania Caritasu w podlubelskiej Dąbrowicy.


Nieraz jeździłem na różne pielgrzymki. Byłem m.in. w Częstochowie, w Kodniu i w bazylice św. Antoniego w Radecznicy.


Do Pierwszej Komunii Świętej przystępowałem w parafii pw. św. Wojciecha w Wąwolnicy, gdzie znajduje się bazylika i kaplica z Cudowną Figurką Matki Bożej Kębelskiej
(pisaliśmy o niej w 33. numerze „Przymierza z Maryją” – przyp. red.). W Wąwolnicy chodziłem także do szkoły zawodowej, a w niedzielę do kościoła; tam byłem bierzmowany i przyjąłem imię Franciszek.


Wezwany do Apostolatu


Do Apostolatu Fatimy należę od kilku miesięcy. Podjąłem taką decyzję, bo uważam, że Maryja nas do tego wzywa. O istnieniu Apostolatu dowiedziałem się z „Przymierza z Maryją”, które moja koleżanka otrzymuje od Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. Z „Przymierza…” dużo dowiaduję się o Matce Bożej. Maryja zawsze zachęcała ludzi do odmawiania Różańca, dlatego codziennie go odmawiam i dlatego dołączyłem do Apostolatu Fatimy. Od czasu przystąpienia do tej duchowej rodziny dostałem ze Stowarzyszenia dyplom i naklejki z wizerunkiem Matki Bożej, a także regularnie otrzymuję „Przymierze z Maryją”.


Oprac. JK

 


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Dziękuję bardzo za przesłanie mi „Przymierza z Maryją” oraz za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Zamieszczony w „Przymierzu…” temat samotności to problem, który dotyka obecnie wielu ludzi młodych i tych w podeszłym wieku. Często młodzi ludzie, nie posiadając dobrych wzorców opartych na głębokiej wierze, decydują się nawet na drastyczny krok… Ponadto kwestia gorszących zdarzeń w Kościele nie może przysłonić nam samej wiary. Dlatego każdego dnia modlę się w tej intencji. Zaintrygował mnie również tekst autorstwa ks. Bartłomieja Wajdy „Czym jest prawdziwa pokora?”. Artykuł wskazuje nam, że nasza pokorna postawa to uznanie prawdy, że Bóg jest Najwyższym Panem. Cieszę się, że dzięki Panu Bogu i Matce Bożej znalazłam się w gronie Apostołów Fatimy. Pozdrawiam Pana Prezesa i pracowników Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi oraz wszystkich członów Apostolatu Fatimy.

Maria z Zachodniopomorskiego

 

 

Szczęść Boże!

Popieram słuszną kampanię „W Krzyżu Twoje Zbawienie”. Jest to potrzebne przedsięwzięcie, gdyż ja również zauważam, jak wielu ludzi z mojego otoczenia oddaliło się od Kościoła i Boga. Zwłaszcza dotyczy to ludzi młodych, których można jeszcze uratować, ale potrzebne jest uświadomienie i dotarcie do ich sumień!

Wojciech z Buska-Zdroju

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Dziękuję za wielkie zaangażowanie i tak wspaniałe dzieło, jakie tworzycie. Dziękuję za „Przymierze z Maryją” i kalendarz. Dziękuję za poruszanie wszelkich spraw Bożych, jak i przyziemnych. Wiele się nauczyłam i z Bożą pomocą pragnę z całych moich sił naprawiać przy konfesjonale, co zepsułam. Trzeba życie małżeńskie prowadzić w czystości według przykazań Bożych. W chwili obecnej doznałam łaski od świętego Józefa i kiedy Go prosiłam i modliłam się, wpadł mi do ręki Jego obrazek. Następnie, jak cud, przychodzi mi „Przymierze z Maryją” i na okładce jest św. Józef z Panem Jezusem i Matką Bożą. Prawie omdlałam, to było coś cudownego! Dostałam naukę od św. Józefa: modlić się szczerze, spowiadać się tak jak jest, prosić o wszystko, ale nie zanudzać, czekać cierpliwie i być roztropna. Pozdrawiam serdecznie. Szczęść Wam Boże na dalsze lata.

Krystyna z Podkarpacia

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Zawsze Dziewica!

Bardzo dziękuję, że należę do Apostolatu Fatimy. Chciałbym powiedzieć, że łask, które otrzymuję, nie spisałbym w stukartkowym zeszycie. Wnuczek mój urodził się z wrodzoną wadą nerek. Będąc w Gidlach u Mateńki Uzdrowicielki, poprosiłem Ją o pomoc. Po tygodniu moja córka zadzwoniła i powiedziała, że nie wie jak to się stało, ale dziecko wyzdrowiało. To tylko jeden przykład. Bóg jest Miłością, należy kochać Go całym sercem!

Andrzej z Łódzkiego

 

 

Szanowny Panie Prezesie!

Bardzo dziękuję Panu za modlitwę różańcową za mnie. Pięknie dziękuję za prześliczny notes, który od Pana otrzymałam. Życzę Panu, aby każdy dzień był dla Pana dobry i radosny. Aby był Pan uśmiechnięty i cieszył się każdym dniem. Pamiętam o Panu w modlitwie różańcowej. Pozdrawiam serdecznie Pana i całe Stowarzyszenie. Niech Matka Boża ma Was nieustannie w swojej opiece. Jest Pan naszym wspaniałym Przyjacielem!

Maria z Pomorskiego

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Serdecznie dziękuję za Pana list wraz z załączoną do niego cenną przesyłką poświęconą św. Ojcu Pio. Potraktowałam go bardzo osobiście. Stało się to dlatego, że 11 kwietnia odebrałam go w szczególnych okolicznościach, które – jak sądzę – nie były kwestią przypadku, bowiem… „przypadek to świeckie imię Boga”. Przesyłka i list wzruszyły mnie, gdyż niejako wyszły naprzeciw mojemu aktualnemu stanowi ducha, którego powody, choć są prozaiczne, to dla mnie ważne. Mam 65 lat i odkąd przeszłam na emeryturę, zmagam się z coraz to nowymi problemami zdrowotnymi. Wskutek tego upadłam na duchu i chwilami czuję się zmęczona życiem. Ponieważ jestem wrażliwa, przeżywam to wszystko ze zdwojoną siłą. W tych kryzysowych sytuacjach niestety z trudnością przychodzi mi czerpanie radości z wiary i bezwarunkowa ufność w Bożą Opatrzność. Dlaczego list od Stowarzyszenia uznałam za opatrznościowy? Otóż 11 kwietnia w godzinach przedpołudniowych siedziałam na balkonie zatopiona w lekturze przejmującej książki „Cuda Ojca Pio”, którą wypożyczyłam w bibliotece. W trakcie czytania prosiłam świętego stygmatyka o jego wstawiennictwo i wyjednanie łaski uzdrowienia dla mnie i moich bliskich. Zrobiłam krótką przerwę w czytaniu i wyszłam przed mój dom podlać kwiaty. W pewnej chwili dobiegł mnie głos listonosza: „Mam dla pani przesyłkę”. Gdy zobaczyłam kopertę z przesyłką od Stowarzyszenia, a na niej wizerunek Świętego i napis: „Święty Ojciec Pio. Cudotwórca pośród nas” – zaniemówiłam ze wzruszenia i uznałam, że to nie może być zbieg okoliczności. Mam wrażenie, że sam św. Ojciec Pio chciał mi przekazać jakąś „wiadomość”, że np. może być moim pośrednikiem w modlitwach – prośbach do Pana Jezusa albo że nie pozwoli mi upaść na duchu. Szczęść Wam Boże!

Hanna z Ostrowca

 

 

Szczęść Boże!

Gorąco dziękuję za coroczne życzenia urodzinowe i modlitwę. Jestem ogromnie wdzięczna za wszystkie upominki, które otrzymuję. Za „Przymierze z Maryją”, a zwłaszcza za różaniec, z którym zaczynam dzień.

Z Panem Bogiem!

Bogumiła

 

 

Laudetur Iesus Christus!

Pragnę podziękować całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za wszelkie DOBRO, jakie czyni Kościołowi. Dziękuję za Wasze pismo – to wspaniała i budująca lektura dla każdego katolika. Życzę błogosławieństwa Najświętszej Matki!

Katarzyna