Wieczór zimowy. Po ulicach pędzi mroźny wiatr. Na dachach skrzy szron. Zosia w ciepłym łóżeczku duma: Tatuś nie wraca. W domu smutno. Mama nie pozwala mi nigdzie odejść ani wyjechać, trzeba braciszka bawić. Inne koleżanki chodzą na ślizgawkę, bawią się, mają śliczne sweterki, czapeczki… Byłam wczoraj u Maryni. Jak u niej ślicznie. Pokoje malowane, łóżka żelazne z mosiężnymi kulami. Na ścianach dywany. Przed łóżkami puszyste dywaniki, w szafie malowane książki…
Rozgoryczona tym Zosia przytuliła jasną główkę do poduszki i zasnęła… Nagle usłyszała wołanie: Zochno!
Ujrzała postać jak gdyby z mgły… Objęły ją ramiona, jakby jakiegoś anioła, a miękki puch skrzydeł otulił ją i uniósł gdzieś wysoko – daleko. Zosia spojrzała raz jeszcze w dół i widziała tylko mdłe światełka i szczyty wież. Serduszko jej przepełnił zachwyt, ale i smutek, że oddala się od mamy. Zamknęła oczy…
Wtem natknęli się na jakiś słup, na którym wisiały afisze z tytułami: Pomóżcie biednym! Czy dałaś grosz biednemu? Zosia posmutniała, bo jeszcze nigdy nie dała ubogiemu grosza – myślała, że ona najbiedniejsza. Przy słupie stał nędzarz, który wyglądał jak głodomór – nic tylko skóra i kości.
– On pewnie parę dni nic nie jadł, a mnie mama taką dobrą kawusię codziennie gotuje – wyszeptała Zosia.
Pędząc dalej, zatrzymali się na rynku. Przed oknem wystawowym stał mały chłopczyk i płacząc, wołał: Nie chcę stać dłużej na dworze, tak mi zimno, chodźmy do domu. Starsza dziewczynka, widocznie siostra, otulała go chustką mówiąc:
– Nie mamy gdzie iść, bośmy sieroty, nie mamy domu ani nikogo na świecie.
Anioł zapytał Zosię:
– Nie żal ci, dziecino, tych dzieci?
Ona odparła:
– O tak! Jaka jestem szczęśliwa, że mam mamusię i ciepły domek.
W oddali rozdzwoniło się powietrze. Po jego falach płynąc, zatrzymali się przed kościołem. Zobaczyli tłum rozmodlonych dzieci i starszych. Im też było ciężko…
Zosi łzy napłynęły do oczu, bo przypomniało jej się, że czasem zapomniała odmówić paciorka.
Po niejakim czasie otwarła oczy i ujrzała olbrzymi dom, a nad bramą napis: „Szpital”. Weszli…
Na łóżeczkach leżą dzieci. Jedno ma główkę obandażowaną, inne płacze. Znajoma, córeczka kapitana – Irka, majaczy w gorączce, bo każda cząstka ciała ją boli, nóżka w gipsie, serduszko mocno bije, gorączka wzrasta, a lekarze orzekli, że ratunek jest niemożliwy. Irka umrze. Na ten widok Zosia objęła anioła za szyję i szlochając rzekła:
– Ja nigdy Bogu za zdrowie nie dziękuję…
Zamiast odpowiedzi, anioł uniesiony jakąś dziwną radością, jeszcze mocniej przytulił Zosieńkę do swego serca i popędzili w stronę Warszawy…
Wśród chmur i obłoków ujrzeli przepiękną niewiastę. Głowę Jej zdobi dwanaście gwiazd, a świetlana Jej stopa ściera łeb szatana. To Niepokalana!
Wschodzące słońce oświeciło w jednej chwili niezwykły krajobraz. Wśród skromnych, drewnianych domków, wśród furkotu maszyn ludzie uwijają się, ubrani w ubogie szaty. Kopią ziemię, dźwigają paki, piorą, szyją, zamiatają, drukują, a czynią to tak cicho, w milczeniu, że słychać każdy szept Niebieskiej Pani, unoszący się nad tym warsztatem pracy. Pełni wesela od czasu do czasu spoglądają na postać Maryi, a z ust ich płynie modlitwa…
Z nimi i Zosieńka zwróciła oczy na Niepokalaną i w jednej sekundzie zrozumiała, że szczęście nie w bogactwach, ale na modlitwie u stóp Maryi.
Ostatnie dźwięki pieśni zginęły gdzieś daleko – rozproszyły się w przestrzeni, Zosię otoczyły jasne smugi, po których spływała coraz niżej… Zaczęła rozpoznawać miasto, domy, postrzegła otwarte okno, przez które jak błyskawica wpadła do swego łóżeczka i obudziła się z mocnym postanowieniem ukochania Boga i biednych ludzi…
* Powyższy artykuł pierwotnie ukazał się w piśmie „Rycerzyk Niepokalanej” w styczniu 1936 roku. Pisownia została nieznacznie uwspółcześniona. Tytuł od Redakcji.
Dotarliśmy do 150. numeru „Przymierza z Maryją” – pisma tak wyczekiwanego w tysiącach polskich domów. W przeważającej mierze poświęciliśmy go Tej, którą obraliśmy za Patronkę – Matce Najświętszej. To Ona jest naszą Przewodniczką pewną do Nieba.
Pan Paweł wspiera Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi już od 20 lat, a w czerwcu wziął udział w pielgrzymce Apostołów Fatimy do portugalskiego sanktuarium. Pochodzi z Mazowsza, z parafii pod wezwaniem świętego Bartłomieja Apostoła w Paprotni. Tam przyjął sakrament chrztu i bierzmowania oraz przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej.
– Wiarę zachowałem po rodzicach i staram się ją kontynuować – opowiada pan Paweł. – Różaniec i modlitwę „Anioł Pański” odmawiam sam albo z Katolickim Radiem Podlasia z Siedlec. Staram się też, jeśli możliwości pozwolą, odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego i dzięki TV Trwam uczestniczyć w apelach jasnogórskich. W niedzielę i inne święta biorę udział w uroczystościach kościelnych, takich jak np. nabożeństwa fatimskie. Jak pogoda jest niesprzyjająca, taka jesienno-zimowa, to korzystam z uprzejmości znajomych i sąsiadów, żeby dojechać do kościoła autem.
– Staram się wspierać parafię w pracach gospodarczych, jeśli chodzi o utrzymanie terenów zielonych wokół świątyni. Jakieś pojęcie na ten temat mam, bo parę ładnych lat zajmowałem się pielęgnacją zieleni przy urzędzie gminy jako pracownik gospodarczy.
– Radzę sobie lepiej lub gorzej, ale odnoszę wrażenie, że osoby w wieku seniorskim, tak jak moja skromna osoba, nie zawsze są jeszcze komuś potrzebne, bo teraz liczy się młody, sprytny, no i trochę zamożny. Takie teraz mamy czasy, że raczej każdy chce utrzymywać kontakty z takimi osobami, a pokolenie starszych ludzi nie każdemu już pasuje.
20 lat w Apostolacie Fatimy
– O Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi dowiedziałem się ponad 20 lat temu, przeglądając prasę katolicką. Zainteresowałem się i tak jakoś ta wymiana korespondencji między Stowarzyszeniem a mną trwa. Oczywiście, za wszystkie przesłane czasopisma, jak np. „Przymierze z Maryją” i dewocjonalia związane z Państwa działalnością, dziękuję bardzo.
– Czasami zaglądam na strony internetowe Stowarzyszenia i przeglądam, co tam akurat jest z aktualnych wiadomości. To, co Państwo robicie, na pewno jest potrzebne. Ja ze swojej strony nadal postaram się wspierać Stowarzyszenie i Apostolat Fatimy, tak jak do tej pory. Nie jest to może bardzo duża ofiara, ale „ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka”, jak mówi przysłowie.
– Zaniepokoiła mnie informacja zawarta w ostatnim numerze „Przymierza z Maryją”, że nakład pisma spada. Uważam, że gdyby każdy wygospodarował te 15–20 zł, to sytuacja byłaby zdecydowanie lepsza i bez problemu można byłoby pokryć koszty wydania i wysyłki „Przymierza…”.
Pielgrzymka do Fatimy
– Jestem bardzo zadowolony z wyjazdu z Apostolatem do Fatimy. To był mój pierwszy wyjazd w tak bardzo sławne miejsce. Wszystkie miejscowości, które zwiedzaliśmy, były zabytkowe i bardzo ciekawe, a świątynie i katedry monumentalne. Wszystkie miejsca robią ogromne wrażenie, a obiekty sakralne są jakby dwa razy większe od naszych. Trzeba wyrazić uznanie dla budowniczych, którzy te obiekty wznosili.
– Taki wyjazd to są dosyć poważne koszty, nie tylko jednostkowe, ale dla całej grupy. Byłem w grupie osób, które objęła taka życzliwa pomoc ze strony Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. Serdeczne „Bóg zapłać” za to, że miałem taką możliwość. Przypuszczam, że wszyscy są, tak jak ja, zadowoleni. Muszę pochwalić i wyrazić słowa wdzięczności dla organizatorów, bo wszystko było bardzo dobrze przygotowane.
oprac. Janusz Komenda
Szanowni Państwo!
Jesteście wspaniali! Wasze wydawnictwa oraz gazetki, broszury i ulotki wzmacniają naszą duchowość i informują o wielu faktach oraz miejscach objawień Maryjnych. Artykuły czytam z wielkim zainteresowaniem. Naprawdę bardzo cenię informacje o Jezusie i Maryi, które w nieskończoność otwierają serca. Pamiętamy w modlitwie o Waszej pracy. Pozdrawiam gorąco Pana Prezesa i cały zespół redakcyjny!
Anna ze Zgierza
Szczęść Boże!
Kampania „Proroctwa nie lekceważcie. Przepowiednie dla Polski” jest wspaniała. Popieram ją i bardzo się cieszę, że jesteście i stoicie na straży wiary. Musimy dziękować i wspierać naszą Królową za Jej miłość do naszego Narodu.
Zbigniew z Katowic
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowny Panie Prezesie, dziękuję bardzo serdecznie za przesłane mi pozdrowienia urodzinowe. Ucieszyłam się z bardzo ładnej kartki. Jestem dumna z działalności apostolskiej, jaką Państwo prowadzą. Podobają mi się bardzo czasopisma „Przymierze z Maryją” i „Apostoł Fatimy”. Cieszę się z tego, że mogę w nich znaleźć wiele bardzo ciekawych artykułów poruszających interesujące mnie tematy. Cieszę się z tego, że wiele osób może korzystać z tych czasopism. Pragnęłabym bardzo, aby wielu Polaków mogło zapoznać się z tymi ciekawymi gazetami.
Bardzo serdecznie dziękuję za otrzymane ostatnio „Przymierze z Maryją” i „Apostoła Fatimy”. Znalazłam w tych numerach wiele interesujących mnie zagadnień. Cieszę się z tego, że te czasopisma mogą trafić do wielu rodzin w Polsce. Pragnęłabym dalej otrzymywać te pisma.
Pozdrawiam Maryję Naszą Królową. Życzę Panu i współpracownikom dużo zdrowia i wielu łask Bożych w Jezusie i Maryi.
Wdzięczna Czytelniczka
Krystyna z Pruszkowa
Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za przysyłanie mi „Przymierza z Maryją”. Jest to pismo, które bardzo sobie cenię i szanuję. Redagujecie ciekawe artykuły. Zawsze czekam na nowe numery i pragnę poinformować, że zawsze będę Was wspierać. Niech Pan Bóg nas prowadzi!
Barbara
Szanowny Panie Prezesie!
Bardzo dziękuję Panu za życzenia z piękną Matką Bożą Fatimską. Dziękuję także za wsparcie modlitewne, które jest podporą naszego życia duchowego oraz fizycznego. Ja także życzę Panu i Stowarzyszeniu siły i ducha wytrwałości w prowadzeniu tego niezwykle ważnego dzieła dla naszej duchowości chrześcijańskiej. Dziękuję bardzo za wszystkie dewocjonalia, materiały, które od Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi otrzymałam – są także narzędziem umocnienia w wierze. Życzę całej Redakcji i Panu Prezesowi obfitych łask Bożych. Szczęść Wam Boże na długie lata!
Danuta z Krakowa
Szanowni Państwo!
Dziękuję za wszystkie numery „Przymierza…”, bo to ciekawe czasopismo. Warto je prenumerować. Dużo opisujecie i dużo się dowiadujemy, co się dzieje teraz i kiedyś – jak to było na świecie dawno temu, w tamtych wiekach. Życzę Wam wielu łask Bożych i siły w dalszym działaniu. Nie poddawajcie się siłom zła, które próbują zniszczyć wszystko, co Boże. Któż jak Bóg! Pozdrawiam Was serdecznie,
Maria
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Dziękuję z całego serca za cudowne „Przymierze z Maryją”. Jestem szczęśliwa, że otrzymuję to pismo. Jest tam dużo pięknych, cudownych tekstów o Maryi i Jezusie Chrystusie, a także dużo o wierze katolickiej i o naszej kulturze. Są tam piękne tematy i bardzo dobre dla naszego życia wiadomości. Jestem szczęśliwa, że otrzymuję „Przymierze z Maryją”. Dziękuję, modlę się za cały Apostolat Fatimy i za Pana Prezesa.
Janina z Włocławka
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Panie Sławomirze, w liście zadał mi Pan pytanie, czy jestem dumna z otrzymywanego pisma „Przymierze z Maryją”. Jestem dumna! A dlaczego? Bo jest to pismo jedyne w swoim rodzaju. To ogromna wiedza. Każdy artykuł bogaty w wydarzenia, emanuje częścią historii o naszej wierze katolickiej. Bardzo dużo przeczytałam dobrych książek (bo lubię czytać), ale pismo „Przymierze z Maryją” stawiam na pierwszym miejscu, bo porusza serce, ubogaca duszę i umysł. O wielu sprawach opisanych w artykułach wcześniej nie miałam wiedzy. Ale teraz mając 86 lat jestem poniekąd uczennicą „Przymierza z Maryją”. Mówi się, że człowiek uczy się do końca życia, prawda? Bóg zapłać za tę wiedzę. Z szacunkiem chylę czoło przed wszystkimi osobami za pracę i trud w tworzeniu pisma. A Matka Boża, nasza Królowa, niech Was błogosławi. Przy okazji „Bóg zapłać” za wszystko co dostaję od Stowarzyszenia Księdza Piotra Skargi: za życzenia urodzinowe, za listy Pana Sławomira i wszystkie pamiątki, a szczególnie za koronę Matki Bożej Fatimskiej. Jak stawałam przed Fatimską Panią, mówiłam w duchu: „Jesteś taka skromniutka, skromniutka bez korony”… A teraz moja Dostojna Pani ma koronę! Serdecznie dziękuję, bardzo się cieszę.
A jeszcze kilka słów o mnie… Jestem schorowaną osobą, chodzę o lasce. Nie mam już nawet siły iść sama do kościoła – to około 1 kilometra, ale mój sąsiad zawozi mnie co niedzielę na Mszę. Mam też problemy ze słuchem. Aparat słuchowy nie wszędzie zdaje egzamin, szczególnie w kościele, jak kapłan mówi dalej od mikrofonu, to robi się pogłos, ale jakoś daję sobie radę. Nie narzekam, bo mam dużą rodzinę i opiekuje się mną córka. Praktycznie przejęła wszystkie moje obowiązki. Przepraszam, że nie nadążam za waszymi propozycjami, ale w miarę możliwości będę wspomagać Stowarzyszenie. Życzę Wam wszystkim zdrowia i błogosławieństwa.
Z Panem Bogiem!
Genowefa
