Z dziecięcej biblioteczki
 
Z pamiętnika Zochny

Przed kilkoma dniami mamusia moja dała mi walizkę i kazała iść na drugi koniec miasta, by oddać ukończoną suknię pani K.

 

Ale, Zochno – prosiła – przynieś koniecznie pieniądze za robotę. Należy mi się 25 złotych, bo i za ostatnią suknię nie zapłacono. Jeżeli ci pani K. nie zechce zapłacić, to poproś pięknie, bo już na jutro nie mam ani grosza, a i tobie trzeba kupić nowy mundurek i książki.

Struchlałam na te słowa. Mama nie ma ani gorsza, a ja mam się upomnieć i prosić o pieniądze. To straszne, a jaki wstyd! Ja się tak boję… jak ja to powiem? Tak sobie rozważałam, a nie chcąc mamusi okazać mego zakłopotania, zabrałam walizkę z suknią i wyszłam.

Po drodze modliłam się do Matki Najświętszej o odwagę, bym nie zapomniała polecenia mamy (…).

Pogrążona w myślach ani się spostrzegłam, że już znalazłam się na ulicy Pierackiego, pod numerem 11. Kamienica choć stara, była schludna.

Weszłam do sieni, dotknęłam lekko dzwonka. Nikt nie otworzył. Przeżegnałam się i jeszcze raz mocniej zadzwoniłam. Serce mi zabiło i czekam. Wreszcie ukazała się służąca, taka straszna, i zawołała:

– Czego chcesz?

– Przyniosłam suknię dla pani K.

Porwała walizkę i zniknęła, a rachunek został w mej ręce. Po chwili wróciła i oddała walizkę.

– Proszę… – bąknęłam nieśmiało.

– No, co chcesz?

– Mama przysyła rachunek – i podałam.

– Pani nie ma w domu! Przyjdź za tydzień.

 

Łzy zakręciły mi się w oczach i wyszłam. Niebo pokryło się chmurami. Deszcz rzęsisty zaczął padać, wstąpiłam więc do kościoła. Tu przed obrazem Matki Bożej uklękłam i całą duszą wołałam o pomoc w wydostaniu pieniędzy dla mamusi. Mówiłam Matuchnie Bożej, że mama taka biedna, sama. Cały dom na jej głowie, daje lekcje prywatne, za które prawie nic nie płacą. Należy do stowarzyszenia ZKK, chodzi na zebrania, mnie pomaga w nauce, w nocy szyje, naprawia. Z tej pracy już się pochyliła. Nad czołem lśni już jej srebrne pasmo włosów. Jakieś dziwne iskierki błyszczą w jej źrenicach. Wychodząc z domu, przytuliłam do ust rękę mamusi, a te palce takie pokłute igłą i poplamione atramentem… Biedna mama…

 

Nie miałam różańca przy sobie, więc odmawiałam go na palcach, a po każdym dziesiątku wołałam: Matuchno Boża, pociesz mamę!

Po dobrej chwili złoty promień słońca padł na zalane deszczem szyby, śląc do mnie jakby uśmiech Matuchny Niebieskiej. Musnął mą duszę i zaraz zrobiło mi się jakoś jasno i błogo.

Pełna nadziei wróciłam do domu. Weszłam cichutko, aby mama nie słyszała i nie pytała o pieniądze. Walizkę postawiłam przy łóżku i usiadłam przy stoliku, a tu leży kartka zaadresowana do mnie. Czytam:

– Moja Kochana Zochno! Na list pisany do mnie przed twoją Pierwszą Komunią Świętą dopiero dziś odpisuję i przepraszam, że nie przybyłem na tę uroczystość, ale naprawdę nie miałem czasu. Na dowód, że nie gniewam się na Ciebie i że Cię kocham, posyłam przekazem mamie 30 zł, a tobie 5 zł na przybory szkolne i czekoladki, które tak lubisz.

Twój Tatuś

Czym prędzej pobiegłam do mamy, rzuciłam się jej na szyję, wołając: – To Matuchna Boża spełniła moje marzenia i prośby…

 

A.M.

ilustrował: Jacek Widor

 

Źródło: „Rycerzyk Niepokalanej” nr 10, październik 1936.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Św. Hiacynta Marto 1910-1920
Sto lat temu, 20 lutego 1920 roku odeszła do wieczności Hiacynta Marto. Święte dziecko. Jedno z trojga, którym w Fatimie dane było ujrzeć Matkę Bożą. Hiacynta była tą, która widziała i słyszała Maryję.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Apostolat zmienia życie na lepsze
Marcin Austyn

– Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga! Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi Teresa Majerowska, Apostoł Fatimy. Właśnie taka postawa przynosi efekty, a najcenniejszym owocem jest wzrost duchowy. Pozostawanie w Apostolacie z pewnością w tym pomaga.

 

Pani Danuta Janas jest w Apostolacie Fatimy niemal od samego początku. – Jestem bardzo zadowolona z rzeczy, które otrzymuję ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. To różne broszury, zawsze bardzo ciekawe „Przymierze z Maryją”, różaniec, figurka Matki Bożej. Chętnie sięgam po te materiały, są one dla mnie bardzo pomocne – mówi.

 

Nowe, lepsze życie

 

Jak wspomina, kiedy dwa lata temu zmarł jej mąż, w przeżyciu tego trudnego czasu pomogły jej lektura duchowa oraz modlitwa. Pani Danuta wcześniej nie miała okazji spotkać się z innymi Apostołami. Udało się to jednak podczas pielgrzymki do Fatimy, którą do dziś wspomina bardzo dobrze. – Czułam się tam bardzo dobrze i do tej pory czuję tę obecność Matki Bożej. Ta pielgrzymka jakby tchnęła we mnie nowe, lepsze życie. Samo spotkanie z Maryją było dla mnie bardzo wyjątkowe. Wracam do tych chwil, oglądam zdjęcia i wspominam ten czas modlitwy – dodaje.

Apostolat Fatimy to także zadanie rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego. Pani Danuta jest osobą niepełnosprawną, zatem jak sama przyznaje, nie jest to łatwy obowiązek, ale – jak się okazuje – wykonalny! Każda bowiem „okazja towarzyska” – jak choćby wizyta u znajomych, daje możliwość podzielenia się np. obrazkiem z wizerunkiem Matki Bożej Salus Infirmorum, czyli Uzdrowienia Chorych. Taki podarek dla osoby borykającej się z problemami zdrowotnymi może okazać się bardzo cenny.

 

To coś wzniosłego!

 

Pani Elżbieta Piórkowska także wciąż jest pod wrażeniem pielgrzymki Apostołów do Fatimy. – Samo to miejsce ma już swój niepowtarzalny urok. Ono daje poczucie czegoś innego, wyjątkowego. Natomiast Droga Krzyżowa, w której uczestniczyliśmy, była dla mnie budującym duchowo przeżyciem – wspomina.

 

Pani Elżbieta jest w Apostolacie od około 10 lat. Jak mówi, dzięki temu otrzymuje bardzo dużo wiadomości dotyczących Kościoła czy wskazówek odnoszących się do życia duchowego. – To bardzo ciekawe publikacje dotyczące np. modlitwy, to informacje o świętych, opisy objawień Matki Bożej. Wcześniej nie sięgałam po tego typu lektury, teraz je otrzymuję dzięki temu, że jestem Apostołem. I są one bardzo pouczające – mówi. Jak dodaje, odnosi wrażenie, że będąc w Apostolacie, modląc się, zyskuje lepsze życie.

 

Także spotkanie z Apostołami daje poczucie wspólnoty. – Widać w tych ludziach coś wyjątkowego, czuć, że ważne jest dla nich życie duchowe, że ich oczy skierowane są ku świętości. Jest w tym coś wzniosłego. I to się czuje nie tylko na modlitwie, ale i w czasie wspólnych rozmów – dodaje.

Pani Elżbieta chętnie obdarowuje bliskich i znajomych Cudownymi Medalikami. Ten z pozoru drobny gest, jest pięknym świadectwem wiary. I co ważne, obdarowani potrafią go docenić: zachowują medalik, broszurę, a to daje nadzieję na wzbogacanie ich życia duchowego. – Gazety, broszury, jakie otrzymuję od Stowarzyszenia, czytam i przekazuję dalej – nie przetrzymuję ich, ale też ich nie wyrzucam. Kiedyś zostawiałam je w kościele i szybko się rozchodziły. Cieszę się, że mogły komuś jeszcze pomóc – podkreśla.

 

Konsekwencja i wytrwałość

 

Historię uczestnictwa w Apostolacie Fatimy Pani Teresy Majerowskiej można streścić w słowach „od książeczki do pielgrzymki”. Wszystko zaczęło się nieco ponad rok temu od zainteresowania się publikacją przygotowaną przez SKCh na temat Fatimy. Tak została Apostołem. – Bardzo cieszyłam się z przesłanej mi figurki Matki Bożej Fatimskiej. Mam ją w sypialni. Maryja jest ze mną w czasie modlitwy. Muszę powiedzieć, że moim marzeniem była pielgrzymka do Fatimy, nie spodziewałam się, że tak szybko uda mi się tam pojechać. Byłam tym bardzo zaskoczona i szczęśliwa. Szczególnie, że mąż mógł wybrać się ze mną. Dziś oboje wspominamy ten niezwykły czas wizyty u Fatimskiej Pani – dodaje.

 

Pani Teresa zauważa, że w Apostolacie istotna jest konsekwencja i wytrwałość. Jak dodaje, nie należy się zniechęcać, trzeba ufać Matce Bożej i wspomagać – choćby właśnie zadeklarowanym datkiem – dzieło rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego, które prowadzi Stowarzyszenie. – Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga. Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi. Bowiem jedynie taka postawa może przynieść dobre owoce.

 

Jak dodaje, trzeba też pamiętać, że z Apostolatem wiąże się mocne wsparcie duchowe. To comiesięczna Msza Święta sprawowana w intencji Apostołów oraz modlitwa sióstr zakonnych. – To wsparcie jest bardzo pomocne w naszym życiu. Otrzymujemy też wiele cennych publikacji pomagających w kształtowaniu naszego ducha, w pogłębianiu modlitwy, swojej wiary – mówi. Jak dodaje, Apostolat daje tę gwarancję dostawy nowych i cennych materiałów, publikacji. To bardzo ważne, bo nakłania do lektury, przypomina w krzątaninie życia, że trzeba też zadbać o swój duchowy rozwój. Z pewnością bez przynależności do Apostolatu Fatimy byłoby to o wiele trudniejsze.

 

Marcin Austyn

 

 

Przywileje Apostołów Fatimy

 

1.
Codzienna modlitwa sióstr zakonnych w intencjach Apostołów Fatimy.

2.
13. dnia każdego miesiąca odprawiana jest w intencjach Apostołów Msza Święta.

3.
Każdy członek Apostolatu otrzymuje specjalny dyplom oraz naklejki z Matką Bożą Fatimską.

4.
W trzecim miesiącu członkostwa Apostoł otrzymuje kolorowy wizerunek Fatimskiej Pani.

5.
Każdy członek Apostolatu Fatimy dostaje dwumiesięcznik „Przymierze z Maryją”.

6.
Po sześciu miesiącach aktywności przesyłamy Apostołom figurkę Matki Bożej Fatimskiej.

7.
Każda osoba, która wspiera Apostolat Fatimy comiesięcznym datkiem w wysokości 30 zł, otrzymuje dwumiesięcznik „Polonia Christiana”.

8.
Po jedenastu miesiącach członkostwa – odznakę Apostoła Fatimy.

9.
Po roku uczestnictwa każdy Apostoł Fatimy bierze udział w losowaniach kilkudniowej pielgrzymki do Fatimy – dwa razy w roku, w maju i październiku. Apostołowie z osobami towarzyszącymi (ok. 30 osób) wyjeżdżają z kapłanem do miejsc Objawień w Portugalii. Dotychczas pielgrzymowało z nami już ponad 800 osób.


Listy od Przyjaciół