Z dziecięcej biblioteczki
 
Z pamiętnika Zochny

Przed kilkoma dniami mamusia moja dała mi walizkę i kazała iść na drugi koniec miasta, by oddać ukończoną suknię pani K.

 

Ale, Zochno – prosiła – przynieś koniecznie pieniądze za robotę. Należy mi się 25 złotych, bo i za ostatnią suknię nie zapłacono. Jeżeli ci pani K. nie zechce zapłacić, to poproś pięknie, bo już na jutro nie mam ani grosza, a i tobie trzeba kupić nowy mundurek i książki.

Struchlałam na te słowa. Mama nie ma ani gorsza, a ja mam się upomnieć i prosić o pieniądze. To straszne, a jaki wstyd! Ja się tak boję… jak ja to powiem? Tak sobie rozważałam, a nie chcąc mamusi okazać mego zakłopotania, zabrałam walizkę z suknią i wyszłam.

Po drodze modliłam się do Matki Najświętszej o odwagę, bym nie zapomniała polecenia mamy (…).

Pogrążona w myślach ani się spostrzegłam, że już znalazłam się na ulicy Pierackiego, pod numerem 11. Kamienica choć stara, była schludna.

Weszłam do sieni, dotknęłam lekko dzwonka. Nikt nie otworzył. Przeżegnałam się i jeszcze raz mocniej zadzwoniłam. Serce mi zabiło i czekam. Wreszcie ukazała się służąca, taka straszna, i zawołała:

– Czego chcesz?

– Przyniosłam suknię dla pani K.

Porwała walizkę i zniknęła, a rachunek został w mej ręce. Po chwili wróciła i oddała walizkę.

– Proszę… – bąknęłam nieśmiało.

– No, co chcesz?

– Mama przysyła rachunek – i podałam.

– Pani nie ma w domu! Przyjdź za tydzień.

 

Łzy zakręciły mi się w oczach i wyszłam. Niebo pokryło się chmurami. Deszcz rzęsisty zaczął padać, wstąpiłam więc do kościoła. Tu przed obrazem Matki Bożej uklękłam i całą duszą wołałam o pomoc w wydostaniu pieniędzy dla mamusi. Mówiłam Matuchnie Bożej, że mama taka biedna, sama. Cały dom na jej głowie, daje lekcje prywatne, za które prawie nic nie płacą. Należy do stowarzyszenia ZKK, chodzi na zebrania, mnie pomaga w nauce, w nocy szyje, naprawia. Z tej pracy już się pochyliła. Nad czołem lśni już jej srebrne pasmo włosów. Jakieś dziwne iskierki błyszczą w jej źrenicach. Wychodząc z domu, przytuliłam do ust rękę mamusi, a te palce takie pokłute igłą i poplamione atramentem… Biedna mama…

 

Nie miałam różańca przy sobie, więc odmawiałam go na palcach, a po każdym dziesiątku wołałam: Matuchno Boża, pociesz mamę!

Po dobrej chwili złoty promień słońca padł na zalane deszczem szyby, śląc do mnie jakby uśmiech Matuchny Niebieskiej. Musnął mą duszę i zaraz zrobiło mi się jakoś jasno i błogo.

Pełna nadziei wróciłam do domu. Weszłam cichutko, aby mama nie słyszała i nie pytała o pieniądze. Walizkę postawiłam przy łóżku i usiadłam przy stoliku, a tu leży kartka zaadresowana do mnie. Czytam:

– Moja Kochana Zochno! Na list pisany do mnie przed twoją Pierwszą Komunią Świętą dopiero dziś odpisuję i przepraszam, że nie przybyłem na tę uroczystość, ale naprawdę nie miałem czasu. Na dowód, że nie gniewam się na Ciebie i że Cię kocham, posyłam przekazem mamie 30 zł, a tobie 5 zł na przybory szkolne i czekoladki, które tak lubisz.

Twój Tatuś

Czym prędzej pobiegłam do mamy, rzuciłam się jej na szyję, wołając: – To Matuchna Boża spełniła moje marzenia i prośby…

 

A.M.

ilustrował: Jacek Widor

 

Źródło: „Rycerzyk Niepokalanej” nr 10, październik 1936.


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina