Temat numeru
 
Naród pielgrzymów wierny Maryi
Bogusław Bajor
Sierpień to miesiąc, w którym wielu naszych rodaków wyrusza na pątniczy szlak prowadzący do sanktuariów maryjnych – na Jasnej Górze, w Kalwarii Zebrzydowskiej, Licheniu, Gietrzwałdzie, Świętej Lipce, Bardzie Śląskim… Niektórzy wybierają się jeszcze dalej – do Rzymu albo do miejsc objawień Matki Bożej: Fatimy, Lourdes, La Salette. 

Ta chwalebna forma pobożności, jaką jest pielgrzymka, sięga swymi korzeniami czasów starożytnych. Bogobojni żydzi przynajmniej raz w roku udawali się do Jerozolimy, by w tamtejszej świątyni modlić się i złożyć Bogu ofiarę. Sam nasz Zbawiciel stosował się do tego zwyczaju. W Ewangelii możemy przeczytać o Jego wędrówkach do Świętego Miasta, najpierw z rodzicami, a potem w towarzystwie uczniów. 
 
Szczególną popularnością cieszyło się pielgrzymowanie w epoce Średniowiecza. Cenili i propagowali je ówcześni duszpasterze. Pobożne wędrówki do miejsc kultu rozbudzały bowiem w pątnikach ducha pobożności. Trudy i wyrzeczenia z nimi związane stanowiły godną zalecenia formę pokuty. Wśród ówczesnych pielgrzymów byli przedstawiciele wszystkich stanów, od papieży i cesarzy, przez kardynałów, książąt, szlachtę, po mieszczan i chłopów.
 
Niezwykle popularnym celem pielgrzymek była (i jest) Ziemia Święta. Wzmocniło to wśród Europejczyków kult Męki Pańskiej. W różnych miejscach, na wzór jerozolimskiego oryginału, wznoszono Groby Pańskie. Często nabożne nawiedzenie takiego miejsca pozwalało pątnikowi uzyskać podobne odpusty i przywileje duchowe, jak w przypadku wizyty w Jerozolimie. Również w Polsce istniało kilka takich sanktuariów. Do najsłynniejszego, w Miechowie, także dziś przybywają wierni nawet spoza granic naszego kraju. 
 
Owocem pielgrzymek do Palestyny są także kalwarie odwzorowujące drogę Pana Jezusa na Golgotę. W Polsce najsławniejsze powstały w Kalwarii Zebrzydowskiej, Pacławskiej, Wejherowie, Górze Kalwarii i Piekarach Śląskich.
 
W drodze do sanktuarium
Ze słowem „pielgrzymka” kojarzy się termin „sanktuarium”, tam bowiem zmierzają pątnicy. Prawo kanoniczne z 1983 roku definiuje sanktuarium jako kościół lub inne miejsce sakralne, do których za zgodą Ordynariusza miejsca, z tytułu pobożności religijnej, pielgrzymują liczni wierni dla szczególnej przyczyny pobożności. Innymi słowy jest to miejsce uświęcone wyjątkową obecnością Boga, który w sposób szczególny udziela Swych łask wiernym, którzy przybyli tam, aby spełniać określone akty religijne. 
 
Kościół święty uczy, że pośredniczką wszelkich łask jest Maryja. Zatem zrozumiały jest fakt, iż najwięcej sanktuariów poświęconych jest Matce Bożej. 
 
Długa tradycja
 
Tradycja pielgrzymowania jest w polskiej kulturze religijnej mocno zakorzeniona. Jej początki sięgają XII i XIII wieku. Na przestrzeni stuleci, mimo wielu utrudnień czy zakazów, zwłaszcza w okresie rozbiorów czy w komunistycznej Polsce Ludowej, praktyka pieszych pielgrzymek nie wygasła. 
 
Polacy doskonale wiedzą, że Maryja jest przewodniczką pewną do Nieba. Dlatego niezrażeni trudnościami, pielgrzymują dziesiątki, setki kilometrów – w upale, w deszczu, nieraz w chłodzie, by w końcu stanąć przed Jej cudownym wizerunkiem, ofiarować swoje cierpienia i trudy, prosić o łaski i błogosławieństwa… 
 
Oprócz miejsc kultu poświęconych Najświętszej Maryi Pannie, pielgrzymi licznie nawiedzają też sanktuaria: na Świętym Krzyżu czy Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach. Wielu wiernych pielgrzymuje także do miejsc poświęconych świętym, np. Janowi z Dukli, Andrzejowi Boboli, Janowi Pawłowi II czy bł. Karolinie Kózce.

Pątnicy wyruszają w grupach zorganizowanych albo indywidualnie. Pieszo albo różnymi środkami lokomocji. Rozmaite są motywy, jakimi się kierują. Ze względu na intencje mówimy o pielgrzymkach: dziękczynnych, pokutnych, błagalnych a także wotywnych (jako wypełnienie złożonych ślubów czy przyrzeczeń). 
 
Pani porywająca serca
 
Dziwny to naród, nie można go przekonywać najpewniejszymi dowodami – trzeba go porwać – pisał o Polakach nuncjusz apostolski w XVIII wieku. A któż go od stuleci porywa do Chrystusa, jeśli nie Maryja, która, zgodnie ze słowami św. Bonawentury, jest Panią porywającą serca? 
 
Z kolei ks. kard. Stefan Wyszyński mówił o Polakach jako narodzie pielgrzymów, który można poznać, gdy się patrzy, jak się modli przed Maryją. 
 
Zaiste, dopóki będziemy narodem pielgrzymów, wiernym tej Pani porywającej serca, tak długo możemy uważać się za dziedziców tysiącletnich dziejów naszej katolickiej Ojczyzny. Pamiętajmy przy tym o słowach prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda wypowiedzianych na łożu śmierci: Zwycięstwo, gdy przyjdzie, będzie to zwycięstwo Najświętszej Maryi Panny. Pod Jej opieką pracujcie. 
 
Pani Wniebowzięta, Matko Pielgrzymów, przyczyń się za nami!

"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą!
Zbliżają się święta Bożego Narodzenia… Kolejny rok, 2020, powoli odchodzi do przeszłości. Radość związana z wyczekiwaniem na przyjście Bożej Dzieciny zakłóca świadomość, że spora grupa Polaków odrzuca Boga, nienawidzi instytucji zbawczej, jaką jest Kościół Święty, a także odmawia prawa do życia dzieciom poczętym.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę podzielić się moją radością. Odmawiałam Nowenny Pompejańskie w trzech intencjach: za dwie córki oraz o rozwiązanie problemów spadkowych po zmarłym krewnym (m.in. długi zostawione przez zmarłego). Starsza córka zdała maturę (po trzech latach opóźnienia); młodsza, która dwa lata się nie uczyła, wznowiła naukę w szkole wieczorowej dla dorosłych; a długi udało nam się spłacić i rozwiązał się problem z mieszkaniem zostawionym w spadku przez zmarłego.
Modliłam się też do Świętej Rany Ramienia Jezusowego, prosiłam także o pomoc Maryję i św. Józefa. Zostałam wysłuchana! Zachęcam wszystkich do wytrwałej i ufnej modlitwy różańcowej. Najświętsza Maryja Panna nigdy nie opuści nas w potrzebie! Pozdrawiam Was serdecznie.
Renata – wierna czcicielka Maryi

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ośmielam się na te kilka słów, płynących z pewnego mojego zaniepokojenia wywołanego komunikatem ks. bp. Marka Szkudły, który został odczytany podczas ogłoszeń duszpasterskich w dniu 11 października 2020 roku. Niepokoi mnie szczególne zwrócenie uwagi przez ks. biskupa na to, jakoby osoby przyjmujące Komunię Świętą „na rękę” były krzywdzone stwierdzeniem, że nie odnoszą się z szacunkiem do Najświętszego Sakramentu. Tymczasem z moich obserwacji wynika, że sytuacja jest wręcz odwrotna. To wierni przyjmujący Komunię Świętą do ust stają się osobami, które są marginalizowane. Muszą przyjmować Pana Jezusa w nawie bocznej, gdyż centralnie przed ołtarzem już nie ma dla nich miejsca. Teraz obawiam się, że wielu wiernych może już nie powrócić do praktyki przyjmowania Komunii Świętej do ust, tak jak mogą nie wrócić już do pozycji klęczącej podczas przyjmowania Eucharystii (tak jak nas uczono podczas Pierwszej Komunii Świętej).
Obawiam się też, że przyjmowanie Ciała Pańskiego na rękę stanie się powszechne. Mam ponadto obawy, że Ci wierni, którzy jeszcze dotąd przyjmują Komunię Świętą do ust, również poprzez niewłaściwe i krzywdzące ograniczenia (tj. rozdawanie Komunii w bocznych nawach, z tyłu kościoła, na końcu procesji itp.) mogą zacząć przyjmować Komunię na rękę. Mam jednak nadzieję i modlę się o to, żeby nigdy do tego nie doszło.
Dziękuję za wszystkie Wasze akcje. Niech łaska Boża będzie z nami wszystkimi.
Z Panem Bogiem
Marek ze Śląska

Szczęść Boże!
Moi Kochani, pragnę Wam serdecznie za wszystko podziękować! Otrzymałam od Was wiele obrazów i wiele modlitw. Zainspirowaliście mnie i dodaliście sił, by tego potencjału nie zmarnować. Dzięki Wam udało mi się w jak najlepszy sposób spożytkować otrzymane od Was materiały. Wiele nauczyłam się od Was i jestem szczęśliwa. Niech Wam Dobry Pan Bóg wynagrodzi.
Maria

Szanowny Panie Prezesie!
Z głębi serca dziękuję Panu za słowa otuchy i serdeczność. Od kilku lat jestem stałą czytelniczką „Przymierza z Maryją”, jakże wspaniałego dwumiesięcznika. Czytam to pismo „od deski do deski”, chętnie czyta je także mój mąż. Po lekturze „Przymierza” razem się modlimy… Dziękuję także za Pańskie listy – szczere i budujące. A co najważniejsze – skierowane do mnie osobiście. W życiu bywają takie chwile, że właśnie takie słowa budują i wzmacniają. Wielkie za to dzięki! Z kolei tematyka „Przymierza z Maryją” wzmacnia naszą wiarę i wiedzę religijną.
Bardzo dziękuję ponadto za wszystkie piękne rzeczy, jakie od Was otrzymuję. Jeszcze raz z głębi serca dziękuję za wszelkie dobro, jakiego zaznałam z Waszej strony. „Bóg zapłać” za to wspaniałe dzieło, podjęte przez Pana oraz za modlitwę w mojej intencji. Proszę o dalszą modlitwę.
Z wyrazami szacunku
Marianna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo!
Jak tylko otrzymałam od Was przesyłkę z „Aktem poświęcenia domu Matce Bożej”, nie wahałam się ani chwili, by swój dom właśnie Jej poświecić. Maryja zawsze zajmowała i nadal zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu. Już jako mała dziewczynka w każde niedzielne popołudnie chodziłam z mamą i babcią do kapliczki przy szosie, gdzie – wedle przekazu wielu osób – na początku XX wieku Matka Boża ukazała się trzem dziewczynkom. Potem w tym miejscu ludzie postawili małą kapliczkę z figurą Najświętszej Dziewicy i zaczęli tu przychodzić na modlitwę. Teraz kapliczka jest zadbana i ogrodzona. Co roku, 15 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Zielnej przybywa tu wielu wiernych, by oddać cześć Matce Wniebowziętej. Kapliczka stoi w Dolistowie na Podlasiu.
Teraz mieszkam w odległej miejscowości, ale ilekroć jadę w tamte strony, staram się odwiedzić Matkę Najświętszą, by powierzyć Jej swoje radości i smutki. Ona jest najlepszą Mamą. A ponieważ moja ziemska mama odeszła, gdy byłam jeszcze bardzo młoda, więc ze wszystkimi sprawami i problemami zwracałam się do Maryi.
Ostatnio jeździłam do Niej, gdy moją córkę i jej rodzinę dotknęła choroba wywołana koronawirusem. Przeżywaliśmy naprawdę trudne chwile, bo przebieg choroby był bardzo ciężki. Tylko nadzieja w opiekę Matki Bożej dawała mi siłę. Córka z rodziną byli uwięzieni w domu przez 6 tygodni! Codziennie modliłam się o ich zdrowie i powrót do normalnego życia. Odmawiałam Różaniec i inne modlitwy. A kiedy odmawiałam Nowennę do Matki Bożej i ufałam głęboko, że Ona nam pomoże – w ostatnim dniu Nowenny otrzymaliśmy wynik, stwierdzający koniec tej choroby!
Z gorącym sercem podpisuję „Akt poświęcenia domu Matce Bożej” i z całą rodziną oddajemy się pod Jej opiekę.
Alina

Szczęść Boże!
Serdecznie dziękuję Trójcy Przenajświętszej i Matce Bożej za to, że mój syn „odnalazł się”. Przeszedł całkowitą przemianę. A Państwu dziękuję za otuchę i wspaniałe materiały, które wzmacniają wiarę. Bóg zapłać!
Maria