Stare opowieści
 
Niezwykłe zawieszenie broni
 

Zdarzyło się to w Boże Narodzenie 1914 roku. Trwała wówczas jedna z najstraszniejszych wojen w historii świata. Żołnierze skupieni na stanowiskach w okopach rozsianych wzdłuż linii frontu – przebiegającej na granicy Belgii i północnej Francji – trzymali w rękach broń wycelowaną we wroga. Skostniali z zimna leżeli płasko, wspierając się na zamarzniętych grudach ziemi. Bitwa toczyła się od kilku tygodni i nie przynosiła rozstrzygnięcia. Wydawało się, że nigdy się nie zakończy.

Wtem jeden z brytyjskich żołnierzy otrzymał niespodziewany prezent. Było to ciasto czekoladowe, do którego dołączono notatkę, w której żołnierze niemieccy prosili o zawieszenie broni na jeden dzień, by móc świętować Boże Narodzenie. Ta niezwykła prośba zaskoczyła Brytyjczyków, którzy w końcu przystali na propozycję wroga. 
Niebawem ucichły wystrzały, a niemieccy żołnierze zaczęli śpiewać kolędy bożonarodzeniowe. Również po przeciwnej linii frontu rozległ się śpiew. Obie walczące strony świętowały narodziny Dzieciątka Bożego, które miało zbawić świat.

Zmęczeni trudami walk, dotkliwym zimnem i przepojeni tęsknotą za stronami rodzinnymi oraz bliskimi, żołnierze kolędowali przez całą noc. Choć na chwilę mogli odetchnąć od przerażającej rzeczywistości wojny. Nie tylko śpiewali, ale nawet spotykali się w specjalnych strefach, gdzie wymieniali się podarkami – najczęściej papierosami i racjami żywnościowymi. Tej nocy front zachodni rozjaśniały zapalone świeczki, a nie wystrzeliwana amunicja. Nawet kontyngent żołnierzy indyjskich, walczący w siłach brytyjskich, nie mógł się oprzeć wymownej scenerii i atmosferze, jaka się wytworzyła. Ze łzami napływającymi do oczu żołnierze przypominali sobie o własnym święcie świateł. 

Następnego dnia brytyjski strzelec J. Reading napisał list, w którym zdał relację ze spotkania z żołnierzami niemieckimi. Pisał o uściskach dłoni, wymianie prezentów i zwykłej, serdecznej rozmowie. Tego dnia, jego zdaniem, było tak spokojnie, że aż wydawało się to nieprawdopodobne, jak jakiś piękny sen. 

Ale na tym nie koniec. Żołnierze podobno urządzili sobie mecz piłkarski. Niektórzy grali w karty, wzajemnie podcinali sobie włosy oraz popisywali się sztuczkami zręcznościowymi bądź zwyczajnie rozmawiali o bliskich pozostawionych w domu. Przez ten jeden dzień nie byli na wojnie. Byli zwykłymi, młodymi ludźmi, dzielącymi się radością płynącą z narodzin Bożego Dzieciątka. 












* * *

Scenę te opisał brytyjski twórca Sherlocka Holmesa – sir Arthur Conan Doyle. Bynajmniej nie jest to historia zmyślona. Conan Doyle komentując te zdarzenia stwierdził, że był to jedyny ludzki odruch tej wojny pełnej tylu okropności. Na całej długości frontu wrogie wojska spotykały się w specjalnych strefach, żołnierze wymieniali się prezentami, uściskami, czasami grzebali zabitych. Jeden ze świadków zdarzenia zauważył, że przez chwilę Bóg dobroci królował na tym zakątku ziemi. Przez ten jeden dzień samoloty nie latały nad głowami, karabiny prawie nie strzelały, nie wybuchały bomby. Ta niezwykła cisza zapierała dech w piersiach. Nie można jednak powiedzieć, że strzały ucichły zupełnie. Tam, gdzie walki były najcięższe, dochodziło do wymiany ognia, ale też sporadycznie. Zwyciężały przyjacielskie uczucia. Niemcy oferowali wrogom piwo, a Brytyjczycy swój pudding ze śliwek.

Niestety, wkrótce żołnierze powrócili do walk, żałując tego tak krótkotrwałego pokoju.

AS

"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina