Blask Kościoła
 
Kult relikwii
Adam Kowalik

Chrześcijanie od samego początku otaczali wielkim szacunkiem męczenników oraz ludzi zmarłych w opinii świętości. Skwapliwie zbierano i przechowywano pamiątki po nich. Do grobowców kryjących ich szczątki przybywali pielgrzymi. Rozwijający się kult świętych, oprócz właściwej dla człowieka fascynacji ludźmi nieprzeciętnymi, miał także drugą przyczynę, wynikającą z nauki o obcowaniu świętych.

Prawda wiary kryjąca się pod nazwą świętych obcowanie, głosi możliwość wzajemnego przekazywania sobie dóbr duchowych przez żyjących i zmarłych. Nadzieja na duchową pomoc ze strony świętych skłaniała chrześcijan, by prosić ich o wstawiennictwo przed Bożym Majestatem.
 

Wolność kultu, którą przyniósł chrześcijaństwu w 313 roku edykt mediolański, pozwoliła na wspanialsze niż dotąd uczczenie grobów świętych. Godną oprawę dla nich stanowiły niewątpliwie świątynie. Na dużą skalę zaczął je stawiać już cesarz Konstantyn Wielki. W Jerozolimie uczcił w ten sposób Grób Pana Jezusa, w Betlejem grotę, w której Zbawiciel się narodził, z kolei w stolicy imperium – Rzymie, ogromna bazylika stanęła na cmentarzu watykańskim, gdzie spoczywały szczątki św. Piotra. Mniejsze świątynie wzniesiono wówczas nad grobowcami św. Wawrzyńca i św. Agnieszki. Nieco później powstała słynna rzymska bazylika nad grobem św. Pawła za Murami. Z czasem relikwie zaczęto także ekshumować i przenosić do świątyń.
 

Relikwie w ołtarzu
 

Jeszcze w starożytności ustaliła się praktyka stawiania ołtarzy nad grobami męczenników. W miejscu sprawowania Najświętszej Ofiary relikwie umieszczano także w przypadku, gdy przywożono je z innych miejsc. Głosowi kapłana sprawującego Najświętszą Ofiarę miała towarzyszyć modlitwa wstawiennicza świętych. Zwyczaj ten ma oparcie w Piśmie Świętym. W Apokalipsie św. Jana czytamy: A gdy otworzył pieczęć piątą, ujrzałem pod ołtarzem dusze zabitych dla Słowa Bożego i dla świadectwa, jakie mieli. [J. 6,9] Obowiązujące przez wieki zasady poddano korekcie dopiero po Soborze Watykańskim II, dopuszczając konsekrowanie ołtarza niezawierającego relikwii.
 

Naturalnie, z czasem coraz rzadsze bywały przypadki, by w jednym miejscu spoczywały wszystkie członki świętego. Ogromne zapotrzebowanie na relikwie skłoniło bowiem Kościół do zaakceptowania praktyki dzielenia szczątków świętych.
 

Z Ziemi Świętej…

 

Ustanie prześladowań stworzyło sprzyjające warunki do rozkwitu ruchu pielgrzymkowego. Miejscem szczególnie przyciągającym pobożnych pątników stała się Ziemia Święta, będąca właściwie jedną wielką relikwią jako świadek życia i działalności Pana Jezusa, Apostołów i wielu męczenników. Ruch pielgrzymkowy, mocno ograniczony po zajęciu przez muzułmanów Palestyny, odrodził się w epoce krucjat. Wraz z powracającymi w rodzinne strony krzyżowcami i pielgrzymami, do Europy trafiały najcenniejsze relikwie, jak całun, nazwany potem Turyńskim, korona cierniowa itp. W chwili, gdy islam na nowo wchłaniał kolebkę chrześcijaństwa, do Loreto trafił Domek Zwiastowania z Nazaretu, który według tradycji został do Italii przeniesiony przez anioły.
 

Prostując błędy
 

Niestety, utrzymujący się przez kilka wieków duży popyt na relikwie sprawił, że po Europie w tym charakterze zaczęły krążyć przedmioty, co do których autentyczności należało żywić poważne wątpliwości. I nie zawsze stała za tym ludzka chciwość. Czasem wynikało to z naiwności. Zdarzało się na przykład, że za relikwię uznawano ludzkie szczątki lub jakiś przedmiot wyłącznie na podstawie prywatnego „objawienia” w postaci snu. Tego typu przypadki były potem wykorzystywane przez propagandę protestancką jako broń w walce z Kościołem. Ten jednak utrzymał tradycyjną naukę o kulcie świętych i relikwii, prostując jednocześnie błędne wyobrażenia i opinie.
 

Na marginesie wspomnijmy także o ważnej roli, jaką odegrał kult relikwii w rozwoju złotnictwa i rzemiosła artystycznego. Pragnienie godnego uczczenia szczątków świętych skłaniało wiernych do nadawania naczyniom, w których były one przechowywane, wspaniałych form. Dawało to pracę i możliwość doskonalenia kunsztu rzemieślnikom.
 

Na koniec należy podkreślić, że Kościół nadal wielką czcią otacza świętych i z szacunkiem traktuje ich szczątki oraz inne relikwie z nimi związane. Niezmiennie podkreśla przy tym, że ich rola polega na wskazywaniu żyjącym drogi do Nieba przez przykład własnego życia oraz na orędowaniu za Kościołem i wiernymi u Boga.

 


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Św. Hiacynta Marto 1910-1920
Sto lat temu, 20 lutego 1920 roku odeszła do wieczności Hiacynta Marto. Święte dziecko. Jedno z trojga, którym w Fatimie dane było ujrzeć Matkę Bożą. Hiacynta była tą, która widziała i słyszała Maryję.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Apostolat zmienia życie na lepsze
Marcin Austyn

– Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga! Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi Teresa Majerowska, Apostoł Fatimy. Właśnie taka postawa przynosi efekty, a najcenniejszym owocem jest wzrost duchowy. Pozostawanie w Apostolacie z pewnością w tym pomaga.

 

Pani Danuta Janas jest w Apostolacie Fatimy niemal od samego początku. – Jestem bardzo zadowolona z rzeczy, które otrzymuję ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. To różne broszury, zawsze bardzo ciekawe „Przymierze z Maryją”, różaniec, figurka Matki Bożej. Chętnie sięgam po te materiały, są one dla mnie bardzo pomocne – mówi.

 

Nowe, lepsze życie

 

Jak wspomina, kiedy dwa lata temu zmarł jej mąż, w przeżyciu tego trudnego czasu pomogły jej lektura duchowa oraz modlitwa. Pani Danuta wcześniej nie miała okazji spotkać się z innymi Apostołami. Udało się to jednak podczas pielgrzymki do Fatimy, którą do dziś wspomina bardzo dobrze. – Czułam się tam bardzo dobrze i do tej pory czuję tę obecność Matki Bożej. Ta pielgrzymka jakby tchnęła we mnie nowe, lepsze życie. Samo spotkanie z Maryją było dla mnie bardzo wyjątkowe. Wracam do tych chwil, oglądam zdjęcia i wspominam ten czas modlitwy – dodaje.

Apostolat Fatimy to także zadanie rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego. Pani Danuta jest osobą niepełnosprawną, zatem jak sama przyznaje, nie jest to łatwy obowiązek, ale – jak się okazuje – wykonalny! Każda bowiem „okazja towarzyska” – jak choćby wizyta u znajomych, daje możliwość podzielenia się np. obrazkiem z wizerunkiem Matki Bożej Salus Infirmorum, czyli Uzdrowienia Chorych. Taki podarek dla osoby borykającej się z problemami zdrowotnymi może okazać się bardzo cenny.

 

To coś wzniosłego!

 

Pani Elżbieta Piórkowska także wciąż jest pod wrażeniem pielgrzymki Apostołów do Fatimy. – Samo to miejsce ma już swój niepowtarzalny urok. Ono daje poczucie czegoś innego, wyjątkowego. Natomiast Droga Krzyżowa, w której uczestniczyliśmy, była dla mnie budującym duchowo przeżyciem – wspomina.

 

Pani Elżbieta jest w Apostolacie od około 10 lat. Jak mówi, dzięki temu otrzymuje bardzo dużo wiadomości dotyczących Kościoła czy wskazówek odnoszących się do życia duchowego. – To bardzo ciekawe publikacje dotyczące np. modlitwy, to informacje o świętych, opisy objawień Matki Bożej. Wcześniej nie sięgałam po tego typu lektury, teraz je otrzymuję dzięki temu, że jestem Apostołem. I są one bardzo pouczające – mówi. Jak dodaje, odnosi wrażenie, że będąc w Apostolacie, modląc się, zyskuje lepsze życie.

 

Także spotkanie z Apostołami daje poczucie wspólnoty. – Widać w tych ludziach coś wyjątkowego, czuć, że ważne jest dla nich życie duchowe, że ich oczy skierowane są ku świętości. Jest w tym coś wzniosłego. I to się czuje nie tylko na modlitwie, ale i w czasie wspólnych rozmów – dodaje.

Pani Elżbieta chętnie obdarowuje bliskich i znajomych Cudownymi Medalikami. Ten z pozoru drobny gest, jest pięknym świadectwem wiary. I co ważne, obdarowani potrafią go docenić: zachowują medalik, broszurę, a to daje nadzieję na wzbogacanie ich życia duchowego. – Gazety, broszury, jakie otrzymuję od Stowarzyszenia, czytam i przekazuję dalej – nie przetrzymuję ich, ale też ich nie wyrzucam. Kiedyś zostawiałam je w kościele i szybko się rozchodziły. Cieszę się, że mogły komuś jeszcze pomóc – podkreśla.

 

Konsekwencja i wytrwałość

 

Historię uczestnictwa w Apostolacie Fatimy Pani Teresy Majerowskiej można streścić w słowach „od książeczki do pielgrzymki”. Wszystko zaczęło się nieco ponad rok temu od zainteresowania się publikacją przygotowaną przez SKCh na temat Fatimy. Tak została Apostołem. – Bardzo cieszyłam się z przesłanej mi figurki Matki Bożej Fatimskiej. Mam ją w sypialni. Maryja jest ze mną w czasie modlitwy. Muszę powiedzieć, że moim marzeniem była pielgrzymka do Fatimy, nie spodziewałam się, że tak szybko uda mi się tam pojechać. Byłam tym bardzo zaskoczona i szczęśliwa. Szczególnie, że mąż mógł wybrać się ze mną. Dziś oboje wspominamy ten niezwykły czas wizyty u Fatimskiej Pani – dodaje.

 

Pani Teresa zauważa, że w Apostolacie istotna jest konsekwencja i wytrwałość. Jak dodaje, nie należy się zniechęcać, trzeba ufać Matce Bożej i wspomagać – choćby właśnie zadeklarowanym datkiem – dzieło rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego, które prowadzi Stowarzyszenie. – Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga. Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi. Bowiem jedynie taka postawa może przynieść dobre owoce.

 

Jak dodaje, trzeba też pamiętać, że z Apostolatem wiąże się mocne wsparcie duchowe. To comiesięczna Msza Święta sprawowana w intencji Apostołów oraz modlitwa sióstr zakonnych. – To wsparcie jest bardzo pomocne w naszym życiu. Otrzymujemy też wiele cennych publikacji pomagających w kształtowaniu naszego ducha, w pogłębianiu modlitwy, swojej wiary – mówi. Jak dodaje, Apostolat daje tę gwarancję dostawy nowych i cennych materiałów, publikacji. To bardzo ważne, bo nakłania do lektury, przypomina w krzątaninie życia, że trzeba też zadbać o swój duchowy rozwój. Z pewnością bez przynależności do Apostolatu Fatimy byłoby to o wiele trudniejsze.

 

Marcin Austyn

 

 

Przywileje Apostołów Fatimy

 

1.
Codzienna modlitwa sióstr zakonnych w intencjach Apostołów Fatimy.

2.
13. dnia każdego miesiąca odprawiana jest w intencjach Apostołów Msza Święta.

3.
Każdy członek Apostolatu otrzymuje specjalny dyplom oraz naklejki z Matką Bożą Fatimską.

4.
W trzecim miesiącu członkostwa Apostoł otrzymuje kolorowy wizerunek Fatimskiej Pani.

5.
Każdy członek Apostolatu Fatimy dostaje dwumiesięcznik „Przymierze z Maryją”.

6.
Po sześciu miesiącach aktywności przesyłamy Apostołom figurkę Matki Bożej Fatimskiej.

7.
Każda osoba, która wspiera Apostolat Fatimy comiesięcznym datkiem w wysokości 30 zł, otrzymuje dwumiesięcznik „Polonia Christiana”.

8.
Po jedenastu miesiącach członkostwa – odznakę Apostoła Fatimy.

9.
Po roku uczestnictwa każdy Apostoł Fatimy bierze udział w losowaniach kilkudniowej pielgrzymki do Fatimy – dwa razy w roku, w maju i październiku. Apostołowie z osobami towarzyszącymi (ok. 30 osób) wyjeżdżają z kapłanem do miejsc Objawień w Portugalii. Dotychczas pielgrzymowało z nami już ponad 800 osób.


Listy od Przyjaciół