Blask Kościoła
 
Narodziny monastycyzmu
Bogusław Bajor

Dążenie do podobania się Bogu, czyli do doskonałości, jest najważniejszym elementem życia chrześcijan. Od samego początku istnienia Kościoła byli ludzie, którzy w sposób szczególny starali się postępować na tej drodze więcej niż inni, modląc się, poszcząc, studiując Pismo Święte czy wreszcie wyrzekając się życia małżeńskiego i dóbr doczesnych. W pierwszych dwóch wiekach chrześcijaństwa, nawet gdy szukali samotności, żyli jednak w społeczeństwie, nie separując się od niego całkowicie.

Śladem Jezusa i Jana Chrzciciela

Ideał ascetycznego życia w odosobnieniu narodził się dopiero w III wieku, gdy Kościół wyszedł z katakumb. Wzór wskazywał sam Chrystus, który wielokrotnie oddalał się na pustynię, by pościć i modlić się, a także św. Jan Chrzciciel. Propagatorem nowej formy życia chrześcijańskiego był m.in. Orygenes. Wysunął on koncepcję ascezy jako białego, tzn. bezkrwawego męczeństwa.

Kolebką życia pustelniczego był Egipt. Tamtejsze pustynie napełniły się chrześcijanami chcącymi poprzez wyrzeczenia i modlitwę naśladować Chrystusa. Jako że pędzili oni samotne życie, otrzymali nazwę mnichów, od greckiego słowa monos, co znaczy – sam. Utrzymywali się głównie z pracy rąk, np. wyplatania mat, koszów, uprawy ziemi itp. Podczas pracy modlili się. Ci wykształceni godzinami studiowali Pismo Święte.

Uczniowie

Osobowości takie, jak wybitny asceta św. Antoni, przyciągały na pustynię licznych naśladowców. By ustrzec się ewentualnych błędów, pragnęli oni podpatrzeć, jak żyje doświadczony pustelnik. Wokół szałasów czy grot mistrzów wyrastały niemal miasteczka zamieszkałe przez uczniów. Na nic zdały się ucieczki szukających spokoju i samotności pustelników do innych miejsc, bo wkrótce naśladowcy zjawiali się na nowo. Święty Antoni zmieniał swoją pustelnię trzy razy, nim udało mu się znaleźć spokój.

Nie wszyscy jednak doświadczeni pustelnicy byli w tej sprawie tak zdeterminowani jak Antoni. Wielu w roli przewodników duchowych odnajdywało się doskonale. W takim przypadku wspomniane osady mnisze, zwane ławrami, nabierały cech trwałości. Mieszkający w nich mnisi część tygodnia spędzali w samotności, na niedzielę schodzili się, by razem wysłuchać Mszy Świętej, odprawionej przez kapłana z pobliskiej parafii.

Powstanie klasztorów

Inaczej do tej sprawy podszedł św. Pachomiusz. Na podstawie własnych doświadczeń uznał, że najlepszą formą ubogacenia duszy jest oddanie się ascezie, bez wyrzekania się jednak korzyści (także duchowych) płynących z życia w społeczności.

W zorganizowanych przez niego klasztorach panowała ostra dyscyplina. Mnisi podzieleni na mniejsze wspólnoty mieszkali w oddzielnych domach. Oprócz małych cel, w budynkach mieścił się także refektarz i oratorium. Każda z tych wspólnot posiadała własnego przełożonego. Na czele całego klasztoru stał opat. Klasztor oddzielał od świata zewnętrznego mur. Ta forma życia zakonnego nosiła nazwę cenobickiej, od słowa greckiego koinos bios – „wspólne życie”Często w klasztorach pachomiańskich mieszkały setki zakonników. Z punktu widzenia ekonomicznego, te wspólnoty stanowiły ogromne przedsiębiorstwa produkcyjne.

Zazwyczaj ich opaci odgrywali poważną rolę w lokalnych społecznościach. Nie tylko wspomagali ubogich, ale także ujmowali się za krzywdzonymi i uciskanymi.

Ciekawą postacią wśród pustelników był św. Szymon Słupnik. Zamieszkał on na platformie kamiennej; na niej żył, modlił się i medytował. Gdy sława jego pobożności rozeszła się po świecie i zaczęli go nachodzić liczni goście, poprosił o podniesienie platformy w górę. Z czasem konstrukcja, na której mieszkał, przekształciła się w wysoki słup.

Mądrość ojców pustyni

Jednym z ćwiczeń duchowych, jakie praktykowali pustelnicy, było sprzyjające kontemplacji Boga milczenie. Zafascynowani życiem świątobliwych mnichów ludzie prosili ich często o porady i oczekiwali z wielką niecierpliwością na odpowiedź. Wyważone, przemyślane i co ważne, także przemodlone słowa mędrców pustyni, z szacunkiem były przyjmowane, często spisywane. Do dziś stanowią pouczającą lekturę.

Choć klimat Europy Zachodniej mniej sprzyjał życiu pustelniczemu, także tu pojawili się pustelnicy.

Po ponad stu latach rolę Pachomiusza spełnił na tych terenach św. Benedykt z Nursji, założyciel potężnego zakonu nazwanego od jego imienia benedyktyńskim.

 


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Męka Chrystusa według Całunu
Kończy się Wielki Post. Przed nami Wielki Tydzień, którego apogeum stanowi Triduum Paschalne. W Wielki Czwartek, Piątek i Sobotę w sposób szczególny nasza myśl biegnie w kierunku Golgoty i Najświętszej Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Zostań Apostołem Fatimy!

Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 

Szczęść Boże!
Szanowni Państwo, należę do osób, które nie chcą „rozdrabniać” i „rozpraszać” swoich nabożeństw. Dla mnie fundamentem jest Jezus Chrystus. A poza tym całe moje jestestwo zwrócone jest ku Maryi Niepokalanej, otaczającej mnie Swoją Opieką i Nieustającą Pomocą.
Przez codzienną modlitwę różańcową otrzymałem zdumiewająco dużo łask: zostały rozwiązane, i to z nawiązką, moje nieprawdopodobne wręcz problemy życiowe. Toteż Wasza propozycja, by poświęcić swój dom Maryi trafiła w pełni do mojego serca. Natychmiast po otrzymaniu przesyłki odmówiłem „Akt poświęcenia domu Niepokalanemu Sercu Maryi”, a tabliczkę z Aktem umieściłem na ścianie mojego pokoju.
Jestem dogłębnie poruszony faktem, że w ciągu kilku dni jeszcze jeden wielki problem, z którym miałem borykać się przez kolejne miesiące, znalazł się na właściwej ścieżce ku pomyślnemu rozwiązaniu. Z całego serca dziękuję za to Maryi, a Wam jestem niezmiernie wdzięczny za stworzenie możliwości, by poświęcić dom Niepokalanemu Sercu Matki Bożej. Pozdrawiam!
Władysław z Gliwic


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo, pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymaniu łaski uzdrowienia i rozwiązania poważnych problemów poprzez Nowennę Pompejańską. Problem był ogromny i pogłębiający się – dotyczył mojego syna. Był w wieku gimnazjalnym. Zaczęły się problemy z wychodzeniem z domu, z wychodzeniem do szkoły, ze wstawaniem z łóżka. Był to bardzo trudny i długotrwały czas. Ze szkoły otrzymywałam zapowiedź kary finansowej za niedoprowadzanie syna do szkoły. Robiłam co mogłam, bardzo chciałam pomóc synowi – nic nie skutkowało. Sytuacja stawała się coraz gorsza.
Pewnego dnia znajoma powiedziała mi, że opowiedziała o mojej sytuacji swojej cioci – siostrze zakonnej. Dostałam od niej bardzo cenną wskazówkę, jak z tego możemy wyjść – poprzez Nowennę Pompejańską.
Od razu tego samego dnia podjęłam tę modlitwę. Już na drugi dzień problemy zaczęły się rozwiązywać. Najpierw zdecydowaliśmy się na wizytę u lekarza, który poprowadził sprawę dalej, potem kolejne osoby, następnie nauczanie indywidualne i w końcu syn ukończył szkołę.
Dzięki wstawiennictwu Matki Bożej rozwiązała się sprawa, która po ludzku dla mnie była porównywalna z biciem głową w mur.
Dziękuję Ci Maryjo za wszelkie łaski, które otrzymaliśmy i które otrzymujemy. Dziś syn jest już ojcem i ma swoją rodzinę.
A Wam, Szanowni Państwo, gratuluję decyzji o propagowaniu Nowenny Pompejańskiej. Polecam wszystkim tę modlitwę, dzięki której możemy rozwiązywać problemy, które po ludzku wydają się nie do rozwiązania. Pozdrawiam Was serdecznie.
Ewa z Jarosławia


Szczęść Boże!
Z całego serca dziękuję za modlitwę, życzenia i wszelkie upominki. Niech Dobry Bóg ma wszystkich pracowników Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi w Swojej opiece, a Matka Najświętsza niech Was otacza opieką. Niech Pan Bóg obdarzy Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Modlę się za Stowarzyszenie i proszę o modlitwę. Bóg zapłać za wszystko!
Józefa z Mazowsza


Szczęść Boże!
Pragnę podziękować za kalendarz „365 dni z Maryją” na 2021 rok. Dzięki niemu tak bardzo czuję codzienną obecność, opiekę i wsparcie Matki Bożej. Byłoby świetnie, gdyby ten kalendarz mógł trafić do wszystkich naszych Rodaków. Chętnie w tym pomogę. Zapewniam o modlitwie za Stowarzyszenie i Apostolat Fatimy!
Agnieszka – Apostoł Fatimy


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Dziękuję za Wasze przesyłki. Dziękuję za kalendarz „365 dni z Maryją”. Jestem bardzo wzruszona, kiedy czytam „Przymierze z Maryją”. Nie zawsze ma kto czytać mi to pismo. Jestem osobą słabo widzącą od czasu tragicznego wypadku. Miałam wtedy 24 lata i plany na przyszłość. Po wypadku przez dwa miesiące byłam nieprzytomna. Lekarze dawali mi jeden procent szans na przeżycie. Moja mama modliła się gorąco za wstawiennictwem Matki Bożej i św. Judy Tadeusza. Miłosierny Jezus wysłuchał modlitw. Przeżyłam, a później – w roku 1992 – urodziłam zdrowego, pięknego synka. Chłopiec pięknie grał na pianinie, lubił matematykę, poza tym uczył się języków obcych. Obecnie mieszka w Anglii – pomaga mnie i mojej mamie, która ma 82 lata.
Byłam na pielgrzymce w Fatimie, aby podziękować Panu Bogu i Matce Bożej za życie, zdrowie i za syna. Odwiedziłam też inne święte miejsca.
Mąż, który spowodował ten wypadek, po pewnym czasie mnie opuścił… Ale i tak za wszystko dziękuję Bogu.
Pomagam chorym i ułomnym dzieciom. Najlepszą dla mnie nagrodą jest ich uśmiech i wdzięczność.
Nie tracę nadziei. Modlę się o zdrowie i pomoc w moim inwalidztwie, abym mogła przetrwać i jak najdłużej cieszyć się rodziną.
Serdecznie dziękuję Wam za miłe i pełne pocieszenia słowa. Za serdeczne pozdrowienia. Bóg zapłać za wsparcie duchowe w życiu codziennym, często tak trudnym. Dziękuję za to, że przypominacie to piękne hasło: O Maryi nigdy dość!
Grażyna z Lublina


Szczęść Boże!
Pragnę podzielić się dobrą wiadomością – w końcu odnalazłam Matkę Bożą i Pana Boga. A zaczęło się od bardzo ciężkiego wypadku samochodowego. Cudem uniknęłam śmierci. Wydarzył się on 27 listopada. Przez przypadek dowiedziałam się później, że w ten dzień jest wspomnienie Maryi od Cudownego Medalika. Poczytałam trochę informacji o tym medaliku i doszłam do wniosku, że to ma sens! Musiałam więc trochę oberwać, aby jaśniej myśleć. Najpierw zapoznałam się z całą historią Cudownego Medalika, a później zamówiłam go wraz z książkami. Co ciekawe, tydzień przed wypadkiem modliłam się o światło wiary…
Wypadek był ciężki, a jego skutki odczuwalne do dziś, ale dzięki niemu odnalazłam wreszcie Boga! I za to dziękuję!
Z Panem Bogiem
Dorota