Blask Kościoła
 
Kościół ma rację!
Adam Kowalik

Często słyszy się opinię, że Kościół musi się zreformować, iść „za postępem”, przewietrzyć swe wnętrze. Niewątpliwie takie twierdzenia wynikają z jakiegoś wielkiego nieporozumienia. Czyż butla z tlenem może się otworzyć, by zaczerpnąć jeszcze więcej tego pierwiastka? Bynajmniej! Otwarcie zaworu spowoduje, że sprężony gaz wyleci ze środka i wejdzie w związki z innymi pierwiastkami, znajdującymi się w powietrzu. Nie będzie go ani w butli, ani na zewnątrz.

Podobnie rzecz się ma z Kościołem. Stanowi on skarbnicę nauk Chrystusa i doświadczeń zebranych przez ponad 20 wieków istnienia. Co więcej, zgodnie z obietnicą daną uczniom przez Pana Jezusa, opiekuje się nim Duch Święty, dzięki czemu możliwość popadnięcia Kościoła w błędy w sprawach wiary i moralności, jest żadna. Mogą błądzić ludzie Kościoła, ale nie On sam jako instytucja.

Rozwój techniczny powoduje, że świat zmienia się w tempie niespotykanym w ubiegłych epokach. Zmianie ulegają upodobania ludzi, ich sposób bycia, powstają coraz doskonalsze narzędzia pracy, itp. Rozwoju kultury materialnej nie można jednak mylić z doskonaleniem się moralnym współczesnych społeczeństw. Natura ludzka skażona grzechem pierworodnym nie zmienia się. Człowiek nadal potrzebuje wskazówek, co czynić należy, a czego trzeba się wystrzegać.

Prawdziwy postęp

 

Nowe zdobycze cywilizacyjne można podzielić na dwie grupy: obojętne z punktu widzenia moralnego oraz wymagające w tym względzie oceny.

Jeżeli chodzi o te pierwsze, to Kościół zawsze był otwarty na wszelkie nowinki techniczne. Co więcej, często stał w awangardzie ich zastosowania. Kościoły budowano zazwyczaj z wykorzystaniem najnowszych (o ile były najlepsze) osiągnięć wiedzy technicznej. Oświetlenie elektryczne i nagłośnienie pojawiło się w kościołach nie później, a najczęściej wcześniej niż gdzie indziej.

Są jednak dziedziny techniki tak głęboko ingerujące w życie ludzkie, że ich zastosowanie budzi wątpliwości natury moralnej. W takim wypadku Kościół bada sprawę z punktu widzenia nauki Chrystusa i akceptuje je bądź odrzuca. Tak jest np. w przypadku zapłodnienia in vitro, które, choć technicznie możliwe, moralnie jest niedopuszczalne.

Depozytariusz Prawdy

 

W takich wypadkach trudno oczekiwać, że Kościół zmieni zdanie, by zadowolić rzeczników postępu. Jest on zaledwie depozytariuszem Prawdy otrzymanej od Boga. Czy Bóg może się mylić? Nie może! Tak więc i Kościół nie może w jednej epoce głosić pewnej nauki, a w drugiej innej, sprzecznej z wcześniejszym nauczaniem. Swoją drogą, zawsze okazuje się, że w sporze światopoglądowym to Kościół miał rację, a modne w pewnej epoce teorie czy ideologie okazują się niepełne lub błędne.

Od początku biskupi krytykowali Kodeks Napoleona, który m.in. sankcjonował rozwody (zdobycz rewolucji francuskiej). Dziś naocznie możemy się przekonać, jakie są skutki „racjonalnej” decyzji cesarza: kryzys rodziny, duży odsetek rozpadających się małżeństw, związki niesakramentalne, dzieci mające kilku „tatusiów” bądź kilka „mamuś”…

W drugiej połowie XIX wieku atak na prawo naturalne, zakotwiczone w Prawie Boskim, podjęli przedstawiciele tzw. pozytywizmu prawnego. W miejsce Boga chcieli umieścić człowieka lub grupę ludzi (władcę czy parlament). O ocenie moralnej czynu miała decydować jego zgodność, lub nie, z prawem stanowionym. Na owoce nie trzeba było długo czekać. Gdy do rządów w Niemczech doszedł Adolf Hitler, jego partia wprowadziła nowe prawa, spychające całe grupy ludzi poza margines społeczeństwa. W końcu odmówiono im nawet prawa do życia. W takiej sytuacji znaleźli się: Żydzi, Cyganie, Słowianie, ludzie chorzy, upośledzeni fizycznie i umysłowo. Kult porządku i przestrzegania przepisów prawnych, jak najbardziej pozytywna cecha Niemców, nagle uczyniła z nich naród morderców. Ja tylko wykonywałem rozkazy – brzmiała popularna wymówka zbrodniarzy wojennych i ludobójców. Cóż z tego, skoro te rozkazy były zgodne z prawem stanowionym, ale nie naturalnym! 

Kto potrzebuje kuracji?

 

Często słyszy się starsze osoby, mówiące, ni to z akceptacją, ni to przyganą, o wspólnym zamieszkiwaniu przed ślubem wnuków czy dzieci z tzw. partnerami. – Za moich czasów tak się nie robiło, ale teraz są inne czasy… Otóż nie ma „innych czasów”, jest tylko Prawo Boże i grzech, Niebo i piekło, Królestwo Boga i królestwo szatana.

Nie Kościół więc należy przewietrzyć, ale chorych pacjentów, jakimi są wyzbyte wiary współczesne narody, należy poddać kuracji „tlenem”, czyli Słowem Bożym głoszonym przez Kościół katolicki.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Św. Hiacynta Marto 1910-1920
Sto lat temu, 20 lutego 1920 roku odeszła do wieczności Hiacynta Marto. Święte dziecko. Jedno z trojga, którym w Fatimie dane było ujrzeć Matkę Bożą. Hiacynta była tą, która widziała i słyszała Maryję.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Apostolat zmienia życie na lepsze
Marcin Austyn

– Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga! Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi Teresa Majerowska, Apostoł Fatimy. Właśnie taka postawa przynosi efekty, a najcenniejszym owocem jest wzrost duchowy. Pozostawanie w Apostolacie z pewnością w tym pomaga.

 

Pani Danuta Janas jest w Apostolacie Fatimy niemal od samego początku. – Jestem bardzo zadowolona z rzeczy, które otrzymuję ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. To różne broszury, zawsze bardzo ciekawe „Przymierze z Maryją”, różaniec, figurka Matki Bożej. Chętnie sięgam po te materiały, są one dla mnie bardzo pomocne – mówi.

 

Nowe, lepsze życie

 

Jak wspomina, kiedy dwa lata temu zmarł jej mąż, w przeżyciu tego trudnego czasu pomogły jej lektura duchowa oraz modlitwa. Pani Danuta wcześniej nie miała okazji spotkać się z innymi Apostołami. Udało się to jednak podczas pielgrzymki do Fatimy, którą do dziś wspomina bardzo dobrze. – Czułam się tam bardzo dobrze i do tej pory czuję tę obecność Matki Bożej. Ta pielgrzymka jakby tchnęła we mnie nowe, lepsze życie. Samo spotkanie z Maryją było dla mnie bardzo wyjątkowe. Wracam do tych chwil, oglądam zdjęcia i wspominam ten czas modlitwy – dodaje.

Apostolat Fatimy to także zadanie rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego. Pani Danuta jest osobą niepełnosprawną, zatem jak sama przyznaje, nie jest to łatwy obowiązek, ale – jak się okazuje – wykonalny! Każda bowiem „okazja towarzyska” – jak choćby wizyta u znajomych, daje możliwość podzielenia się np. obrazkiem z wizerunkiem Matki Bożej Salus Infirmorum, czyli Uzdrowienia Chorych. Taki podarek dla osoby borykającej się z problemami zdrowotnymi może okazać się bardzo cenny.

 

To coś wzniosłego!

 

Pani Elżbieta Piórkowska także wciąż jest pod wrażeniem pielgrzymki Apostołów do Fatimy. – Samo to miejsce ma już swój niepowtarzalny urok. Ono daje poczucie czegoś innego, wyjątkowego. Natomiast Droga Krzyżowa, w której uczestniczyliśmy, była dla mnie budującym duchowo przeżyciem – wspomina.

 

Pani Elżbieta jest w Apostolacie od około 10 lat. Jak mówi, dzięki temu otrzymuje bardzo dużo wiadomości dotyczących Kościoła czy wskazówek odnoszących się do życia duchowego. – To bardzo ciekawe publikacje dotyczące np. modlitwy, to informacje o świętych, opisy objawień Matki Bożej. Wcześniej nie sięgałam po tego typu lektury, teraz je otrzymuję dzięki temu, że jestem Apostołem. I są one bardzo pouczające – mówi. Jak dodaje, odnosi wrażenie, że będąc w Apostolacie, modląc się, zyskuje lepsze życie.

 

Także spotkanie z Apostołami daje poczucie wspólnoty. – Widać w tych ludziach coś wyjątkowego, czuć, że ważne jest dla nich życie duchowe, że ich oczy skierowane są ku świętości. Jest w tym coś wzniosłego. I to się czuje nie tylko na modlitwie, ale i w czasie wspólnych rozmów – dodaje.

Pani Elżbieta chętnie obdarowuje bliskich i znajomych Cudownymi Medalikami. Ten z pozoru drobny gest, jest pięknym świadectwem wiary. I co ważne, obdarowani potrafią go docenić: zachowują medalik, broszurę, a to daje nadzieję na wzbogacanie ich życia duchowego. – Gazety, broszury, jakie otrzymuję od Stowarzyszenia, czytam i przekazuję dalej – nie przetrzymuję ich, ale też ich nie wyrzucam. Kiedyś zostawiałam je w kościele i szybko się rozchodziły. Cieszę się, że mogły komuś jeszcze pomóc – podkreśla.

 

Konsekwencja i wytrwałość

 

Historię uczestnictwa w Apostolacie Fatimy Pani Teresy Majerowskiej można streścić w słowach „od książeczki do pielgrzymki”. Wszystko zaczęło się nieco ponad rok temu od zainteresowania się publikacją przygotowaną przez SKCh na temat Fatimy. Tak została Apostołem. – Bardzo cieszyłam się z przesłanej mi figurki Matki Bożej Fatimskiej. Mam ją w sypialni. Maryja jest ze mną w czasie modlitwy. Muszę powiedzieć, że moim marzeniem była pielgrzymka do Fatimy, nie spodziewałam się, że tak szybko uda mi się tam pojechać. Byłam tym bardzo zaskoczona i szczęśliwa. Szczególnie, że mąż mógł wybrać się ze mną. Dziś oboje wspominamy ten niezwykły czas wizyty u Fatimskiej Pani – dodaje.

 

Pani Teresa zauważa, że w Apostolacie istotna jest konsekwencja i wytrwałość. Jak dodaje, nie należy się zniechęcać, trzeba ufać Matce Bożej i wspomagać – choćby właśnie zadeklarowanym datkiem – dzieło rozpowszechniania Orędzia Fatimskiego, które prowadzi Stowarzyszenie. – Ludzie łatwo popadają w zwątpienie, poddają się, rezygnują. Nie tędy droga. Trzeba być konsekwentnym w tym, czego się podejmuje w swoim życiu – mówi. Bowiem jedynie taka postawa może przynieść dobre owoce.

 

Jak dodaje, trzeba też pamiętać, że z Apostolatem wiąże się mocne wsparcie duchowe. To comiesięczna Msza Święta sprawowana w intencji Apostołów oraz modlitwa sióstr zakonnych. – To wsparcie jest bardzo pomocne w naszym życiu. Otrzymujemy też wiele cennych publikacji pomagających w kształtowaniu naszego ducha, w pogłębianiu modlitwy, swojej wiary – mówi. Jak dodaje, Apostolat daje tę gwarancję dostawy nowych i cennych materiałów, publikacji. To bardzo ważne, bo nakłania do lektury, przypomina w krzątaninie życia, że trzeba też zadbać o swój duchowy rozwój. Z pewnością bez przynależności do Apostolatu Fatimy byłoby to o wiele trudniejsze.

 

Marcin Austyn

 

 

Przywileje Apostołów Fatimy

 

1.
Codzienna modlitwa sióstr zakonnych w intencjach Apostołów Fatimy.

2.
13. dnia każdego miesiąca odprawiana jest w intencjach Apostołów Msza Święta.

3.
Każdy członek Apostolatu otrzymuje specjalny dyplom oraz naklejki z Matką Bożą Fatimską.

4.
W trzecim miesiącu członkostwa Apostoł otrzymuje kolorowy wizerunek Fatimskiej Pani.

5.
Każdy członek Apostolatu Fatimy dostaje dwumiesięcznik „Przymierze z Maryją”.

6.
Po sześciu miesiącach aktywności przesyłamy Apostołom figurkę Matki Bożej Fatimskiej.

7.
Każda osoba, która wspiera Apostolat Fatimy comiesięcznym datkiem w wysokości 30 zł, otrzymuje dwumiesięcznik „Polonia Christiana”.

8.
Po jedenastu miesiącach członkostwa – odznakę Apostoła Fatimy.

9.
Po roku uczestnictwa każdy Apostoł Fatimy bierze udział w losowaniach kilkudniowej pielgrzymki do Fatimy – dwa razy w roku, w maju i październiku. Apostołowie z osobami towarzyszącymi (ok. 30 osób) wyjeżdżają z kapłanem do miejsc Objawień w Portugalii. Dotychczas pielgrzymowało z nami już ponad 800 osób.


Listy od Przyjaciół