Apostolat Fatimy
 
Na kolanach do Mateńki


K
olejna grupa Apostołów Fatimy wraz z bliskimi pokłoniła się Matce Bożej. Były chwile zadumy, wzruszeń, dni przepełnione modlitwą, śpiewem i Różańcem, które nigdzie indziej nie płyną tak, jak tutaj… Oto relacja z XIV pielgrzymki do Fatimy, która odbyła się w dniach 16-19 października 2011 roku.

Każdy Apostoł zabrał ze sobą osobę towarzyszącą – małżonkę, dziecko, innego członka rodziny lub opiekuna. – To wielkie szczęście dla nas – te słowa było słychać niemal z każdych ust. – Tyle lat czekaliśmy i wreszcie się spełniło!

Tuż przed wylotem widać było olbrzymie poruszenie wśród całej grupy szczęśliwców, którzy wylosowali udział w październikowej pielgrzymce Apostołów Fatimy (peregrynujemy 2 razy w roku – w maju i w październiku). Każdy z wylosowanych Apostołów upatrywał w tym osobistego zaproszenia Matki Bożej Fatimskiej. Byli wśród nich nasi przyjaciele ze Śląska, Wielkopolski, Kaszub, Małopolski... Duchową opiekę nad tą 26-osobową grupą sprawował ksiądz Witold Majcher z Oświęcimia.

Mateńko, dlaczego samolotem?

Pielgrzymi wylecieli skoro świt z podkrakowskich Balic, kiedy ranne wstawały zorze… Na podróż składały się dwa loty – do Monachium, a potem już do Lizbony w Portugalii. Dla większości z uczestników było to pierwsze oderwanie się od ziemi. – Osiem lat błagałem: Mateńko, zaproś! I wreszcie się udało. Ale zapomniałem prosić o podróż autobusem! – zwierzał mi się Ryszard, jeden z Apostołów, po czym, siedząc niepewnie w wygodnym samolotowym fotelu, dodawał: – Trzeba zatem grzać paciorki – i żarliwie odmawiał Różaniec. – Skoro Maryja zaprasza, nie ma się czego obawiać. Dobra Matka zadba o wszystko! – prostowała Maria. Widać było wyraźnie, że w starciu ludzkiego strachu z zawierzeniem Matce Bożej wygrywała ufność Mateńce.

Dobry klimat

Przylot do Lizbony przypomniał wszystkim o dobrodziejstwach lata. 28 stopni Celsjusza i piękne słońce każdego dnia tworzyło dobry klimat do pogłębiania relacji między Apostołami i uczestniczenia w poszczególnych punktach pielgrzymki. W stolicy Portugalii pielgrzymi zwiedzili wzniesiony w 1551 r. Klasztor Hieronimitów, pomnik Wielkich Odkrywców w kształcie karaweli oraz XVI-wieczną wieżę Belém.

Śladami objawień

Kwintesencją pielgrzymki było odwiedzenie miejsc objawień Matki Bożej Fatimskiej i Anioła Portugalii. Codzienna Eucharystia sprawowana w Kaplicy Objawień lub w Bazylice Matki Bożej Różańcowej (z grobami Łucji oraz błogosławionych Franciszka i Hiacynty) dodawała wszystkim sił, by znosić trudy peregrynacji: odprawiono Drogę Krzyżową, która wiodła dróżkami Pastuszków (po modlitwie kapłan udzielił Apostołom odpustu zupełnego), zwiedzono Aljustrel, gdzie znajdują się domy dzieci, którym objawiła się Matka Boża oraz miejsce objawień Anioła Portugalii. Zwieńczeniem każdego dnia był udział w modlitwie różańcowej oraz w przepięknej procesji ze świecami i figurą Maryi. Niesamowitym przeżyciem dla Apostołów była możliwość niesienia figury Fatimskiej Pani i przewodniczenia modlitwie różańcowej, a także każda chwila kontemplacji na kolanach wizerunku Maryi.

Nie tylko Fatima

Dodatkowymi atrakcjami były wycieczki – do miejscowości Batalha, niezwykłego portugalskiego miasteczka słynącego z klasztoru Santa Maria da Vitoria, arcydzieła portugalskiego gotyku z XIV-XVI wieku, do AlcobaÇa z pocysterskim klasztorem Santa Maria, do Nazare – niewielkiego urokliwego miasteczka położonego nad skalistym wybrzeżem Oceanu Atlantyckiego oraz do Santarem, gdzie miał miejsce Cud Eucharystyczny.

Z bólem zawiadamiamy, że podczas pielgrzymki tragicznie zmarła śp. Krystyna Węgrzyk, Apostoł Fatimy. Instytut im. Księdza Piotra Skargi zapewnia o modlitwie i prosi wszystkich Apostołów o modlitwę w jej intencji.

Michał Wikieł 


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina