Z dziecięcej biblioteczki
 
Heroizm miłości
Zdarzyło się to w czasie wojny domowej w Hiszpanii w 1936 roku. Wojna sprowokowana przez komunistów była wielką tragedią dla narodu hiszpańskiego i ogromną tragedią dla samego Kościoła, który ucierpiał najbardziej. Pałający nienawiścią bojówkarze komunistyczni, pragnący zaprowadzić swój "ład", mordowali księży, zakonników i zakonnice. Plądrowali i palili kościoły. Bezcześcili wszystko, co miało jakikolwiek związek z wiarą katolicką. Zabijali wszystkich tych, którzy nie sympatyzowali z komunizmem.
Ksiądz Józef Moro Briz, proboszcz w miasteczku Cebreros, zmówiwszy ostatnią modlitwę, zamknął kościół i poszedł na plebanię, aby położyć się spać. Mijały godziny, a on owładnięty dziwnym niepokojem nie mógł zasnąć. Dręczyły go wieści, które nadchodziły z innych miast. Różni ludzie donosili o paleniu kościołów, okrutnym mordowaniu kapłanów i o bezwzględnej walce toczonej w kraju.
- Czyżby i Cebreros miało spotkać coś podobnego? - Czyżby i mnie to miało dotknąć? - pytał siebie z niedowierzaniem duchowny.
Nagle tuż za oknami rozległ się hałas. Nim proboszcz się spostrzegł, do pokoju wtargnęła banda uzbrojonych komunistów. Mężczyźni zaczęli go wyzywać i okładać pięściami. Szczególnie agresywny był Ludwik Barrio, który z taką wściekłością bił kapłana, jakby to sam diabeł wcielony czynił.
- Teraz ci odpłacę - wołał - za wszystkie twe upomnienia, za wszystko coś mówił przeciw nam, komunistom.
Następnie pobitego i na wpół żywego księdza oprawcy skrępowali powrozem i zostawili w pokoju, po czym pobiegli do kościoła, by go zrabować i spalić. Kapłan słyszał jak bluźniono, szydzono, niszczono figury i obrazy świętych. Słyszał jak je zrzucano z ołtarzy.
I znowu najbardziej gorliwym w znieważaniu świątyni był Ludwik Barrio. Gdy tak zrzucał figury świętych, które z łoskotem padały na ziemię, nagle w wielkim ołtarzu dojrzał ogromny posąg Serca Jezusowego. Zerwał się i pobiegł tam. Już zaczął się wspinać, już prawie zbliżył się do posągu, aby go zwalić, gdy wtem oderwał się gzyms, na którym stał. Bezbożnik runął na kamienną posadzkę z ogromną siłą. Szybko podbiegli do niego jego towarzysze, ale zobaczywszy go całego we krwi, pomyśleli, że nie żyje i nie udzielili mu żadnej pomocy.
Tymczasem hałas, jaki dobiegał ze świątyni obudził uśpionych mieszkańców. W pośpiechu podążyli do kościoła, by sprawdzić, co się dzieje. Z kolei tchórzliwi komuniści, obawiając się linczu ludności katolickiej, w popłochu zbiegli.
Gdy mieszkańcy weszli do świątyni, poraziło ich zniszczenie. Na plebani odnaleźli skatowanego, jeszcze żyjącego proboszcza, któremu natychmiast udzielono pomocy. Jak tylko kapłan odzyskał przytomność, poprosił, aby zaprowadzono go do kościoła.
Jakiż straszny żal go ogarnął na widok znieważonego domu Bożego. Gdy tak wodził wzrokiem, w pewnym momencie dostrzegł leżącego Ludwika Barrio. Kiedy się do niego zbliżył, aż się wzdrygnął na widok namacalnej sprawiedliwości Bożej. Tymczasem oprawca powoli odzyskiwał przytomność. Ksiądz poprosił, aby go wyniesiono z świątyni, a następnie osobiście się nim zajął.
A mógł tego nie zrobić. Mógł przecież wyjawić obecnym, że to jest ten oprawca, który go tak straszliwie skatował, który tak zbezcześcił dom Boży. A wtedy z pewnością wymierzono by mu karę. Tymczasem dobroduszny kapłan pomny na przykazanie Chrystusa miłowania nieprzyjaciół, postąpił tak, jak powinien dobry chrześcijanin. Zajął się swoim katem tak, jak każda troskliwa matka opiekuje się chorym dzieckiem.
Nagle oczy kapłana i Ludwika spotkały się. Mężczyzna poruszony widokiem swojej ofiary, poczuł silny ból w sercu. Odezwało się w nim sumienie. Wiedział, że jego chwile są policzone.
- Umieram!...
- Tak, umierasz - powiedział ksiądz Józef. - Musisz się pojednać z Bogiem, byś nie zginął na wieki.
Słowa te dotarły do serca Ludwika, który wzruszony postawą księdza i obawiając się tego, co się stanie z nim po śmierci, wyznał wszystkie swoje grzechy, a spływająca po twarzy łza świadczyła, iż głęboko za zło, które czynił, żałował. Po chwili jego dusza odeszła w pokoju, aby stanąć przed Boskim sądem.
Tymczasem zgromadzeni wokół ludzie ze zdumieniem patrzyli na całą tę scenę. Nie wiedzieli bowiem, co zaszło pomiędzy księdzem a umierającym. Lecz Chrystus wiedział. Pokazał, że to On zawsze zwycięża.


Oprac. Agnieszka Stelmach
na podstawie książki o. Bernarda od Matki Bożej pt. Nasz Boski Król.

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Cud Wniebowzięcia
Miesiące wakacyjne pomagają nam rozwijać naszą katolicką pobożność, wszak lipiec to w Kościele miesiąc poświęcony Krwi naszego Zbawiciela, zaś punktem kulminacyjnym sierpnia jest uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czuwa nade mną

Pani Anna Caban jest Apostołem Fatimy od grudnia 2003 roku. O istnieniu Apostolatu dowiedziała się z materiałów otrzymanych ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi, które wspiera już od 21 lat. Były one na tyle interesujące, że postanowiła przystąpić do tej wyjątkowej duchowej rodziny czcicieli Matki Bożej.

Jak przyznaje pani Anna, wiarę katolicką wyniosła z domu rodzinnego: – Dużo zawdzięczam swoim rodzicom, zwłaszcza moja mama jest dla mnie wzorem, podziwiam ją, bo pomimo zaawansowanego wieku i problemów z chodzeniem w każdą niedzielę uczestniczy we Mszy Świętej. Uważam, że to przede wszystkim dzięki niej ja też idę drogą wiary.

W swojej parafii pw. św. Mateusza Apostoła w Świerczynie Pani Anna należy do kółka różańcowego. – Różaniec jest naszą bronią, naszym ratunkiem, dzięki któremu możemy wszystko wygrać i mówiąc z przymrużeniem oka, „wynegocjować” od Maryi coś na czym nam szczególnie zależy. Codziennie odmawiam Różaniec, a ostatnio zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską o pokój na Ukrainie – mówi.

Mam odczucie, że Matka Boża czuwa nade mną, otacza mnie swoim płaszczem, że mi towarzyszy i jest ze mną w złych i dobrych chwilach, czuję Jej opiekę, czuję spokój, jaki mi daje. Bez Maryi nic byśmy nie zrobili, tylko w łączności z Bogiem możemy wygrać – wyznaje pani Anna. – W moim życiu zdarzały się trudne chwile, ale właśnie zwłaszcza wtedy czułam, że Maryja jest przy mnie – przyznaje.


[Pełny tekst w wersji drukowanej]


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo! Proszę pozwolić, że na Waszych łamach podziękuję Matce Bożej za opiekę i wielokrotne uratowanie życia mojego schorowanego 91-letniego Ojca, Powstańca Warszawskiego, który po udarze tracił przytomność wiele razy. Był w bardzo ciężkim stanie, ale Pan Bóg nadal trzyma go przy życiu. To wielka łaska! W tym miejscu proszę także o zdrowie dla mojej 87-letniej Matki.
Proszę Cię, Matko Najświętsza, o dalszą opiekę nad Rodzicami, którzy mnie i mojego Brata adoptowali jak byliśmy niemowlakami. Proszę też, abyś wybaczyła tym, którzy Cię obrażają, znieważają. Wyproś im u Swojego Syna nawrócenie.
A Wam, Szanowni Redaktorzy dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które utwierdza mnie w wierze i dostarcza bardzo wartościowej duchowej lektury.
Wojciech


Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za to, że otrzymuję od Was „Przymierze z Maryją”. Dziękuję także za przesłanie „Zegara Męki Pańskiej”. Wcześniej nie spotkałam się z taką publikacją ani z takim nabożeństwem. Cieszę się więc, że otrzymałam tę przesyłkę ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi.
Pragnę również w tych kilku zdaniach dać świadectwo pomocy Matki Bożej dla mojej siostry Ireny, chorującej na rozległy nieoperacyjny nowotwór płuc.
Otóż, modliłam się Nowenną Pompejańską do Matki Syna Bożego, aby ta straszna choroba została powstrzymana, jeśli oczywiście taka będzie wola Jezusa Chrystusa. Siostra – rzecz jasna – poddała się intensywnemu leczeniu.
Lekarze, gdy zobaczyli wyniki badań, jakie wykonali po terapii, byli bardzo zdziwieni i zaskoczeni, bo nowotwór nie tylko przestał się rozprzestrzeniać w płucach, ale nawet w pewnym stopniu się cofnął.
Powiedziałam siostrze o mojej modlitwie, o prośbie o jej zdrowie do Maryi. Zaskoczyło ją to bardzo i zastanowiło. Moja siostra jest daleko od Boga, chociaż właściwie powinnam napisać: była daleko od Boga, bo obecnie, chociaż jeszcze nie modli się konkretnymi modlitwami, ale rozmawia z Panem Jezusem swoimi słowami. Cieszę się z tego bardzo i uważam również za wielką łaskę Bożą.
Jeszcze kilka słów o mojej sytuacji. Cóż, życie… Po prostu mam mnóstwo obowiązków przy Mamie, która skończyła 92 lata. Staram się też pomagać siostrze, również pod względem duchowym, bo rzeczywiście załamana była swoją sytuacją. Na pewno wiara i modlitwa daje mi siłę i spokój ducha, umysłu i serca. Pozdrawiam Was serdecznie i zapewniam o modlitwie.
Krystyna z Białegostoku


Szanowni Państwo!
Dziękuję za Waszą pracę i za Waszą modlitwę. Można powiedzieć, że odczuwam ją każdego dnia. A jest mi ona bardzo potrzebna, bo przebywam w zakładzie karnym. Także ważna jest modlitwa za zmarłych, bo oni dla siebie już nic zrobić nie mogą. Dzięki Wam nie tracę nadziei!
Sławomir


Szczęść Boże!
Pragnę Wam podziękować za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Będę Was wspierała modlitwą i jeśli tylko będzie taka możliwość także datkami. Czasy są ciężkie, więc taka lektura, jaką Wy proponujecie, jest teraz szczególnie potrzebna. Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkich pracowników Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. W szczególności pragnę podziękować za Waszą akcję propagowania modlitwy różańcowej. Mam świadomość, że poprzez tę modlitwę, można wyprosić wszystko. Wspieram Was i wasze dzieło.
Z Panem Bogiem
Danuta z Dolnośląskiego


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo! Bardzo serdecznie dziękuję całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za to, że mogłam przystąpić do Apostolatu Fatimy. To niezwykłe doświadczenie. Jestem też niezmiernie wdzięczna za wszystkie przesłane dobra książki, broszury, dewocjonalia. Dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które rzeczywiście pokazuje, jak ważne jest zawarcie Przymierza z Matką naszego Zbawiciela w codziennym życiu. Ona jest naszą Przewodniczką pewną do Nieba. Praktykując kult maryjny, na pewno nie zbłądzimy. Bardzo serdecznie Was pozdrawiam i proszę o dalszą modlitwę. Bóg zapłać!
Genowefa z Lubelskiego


Witam serdecznie!
Otrzymuję od Państwa różne publikacje w formie broszur np. „Przymierze z Maryją”, kalendarze oraz inne wydawnictwa, obrazki i przedmioty o treści religijnej. I to jest bardzo dobre! Sprawdziłam niejednokrotnie w swojej parafii, czy treści te są zgodne z kanonami wiary. Tak, są! I bardzo Wam za to dziękuję, bo znajduję u Was często teksty, do jakich trudno byłoby mi samodzielnie dotrzeć. Cieszę się, że dostaję materiały, które oparte są na dobrej znajomości historii chrześcijaństwa i doktryny Kościoła. To Wasza zasługa! Życzę wielu łask.
Diana

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo. Nie wiem, jak wyrazić swoją wdzięczność za Waszą działalność. Praktycznie w każdym miesiącu otrzymuję od Was materiały, które pomagają mi zrozumieć prawdy wiary, praktyki pobożne itp., czym jest i dlaczego tak ważny jest kult Najświętszej Maryi Panny. Wiem, że jak od Was otrzymam jakieś pismo czy książkę, to nie będzie w nich żadnych teologicznych błędów. Aż chciałoby się, żeby „Przymierze z Maryją” było jeszcze obszerniejszym wydawnictwem. Nigdy nie rezygnujcie z Waszej misji, bo budujecie wiarę wielu ludzi. I za to Wam serdeczniej dziękuję. Pozostaję w modlitwie.
Grzegorz z Małopolski


Szczęść Boże!
Szanowni Państwo! Bardzo dziękuję za przesyłanie mi „Przymierza z Maryją”, wydawnictw, dewocjonaliów i wszystkich innych jakże wartościowych prezentów. To wszystko pomaga mi dojrzewać w wierze. Każdego dnia dziękuję Panu Bogu za to, że jesteście. Modlę się za Was i życzę Bożego błogosławieństwa na każdy dzień dla Was i Waszych ­rodzin.
Katarzyna