Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Sacrum i „sacrum"
Leonard Przybysz


Patrząc na tę neogotycką katedrę, nie można nie czuć ulgi, jeśli zestawimy ją z nowoczesnymi kościołami budowanymi mniej więcej od lat 50-tych ubiegłego wieku aż do dzisiaj. A przecież jeszcze w XIX wieku pojawił się zdrowy ruch powrotu do stylu gotyckiego, właściwego dla średniowiecza – epoki, która była i jest oczerniana jako okres „zacofania” i „zamknięcia” na światło nauki.

Tymczasem w okresie wakacji, kiedy narasta ruch turystyczny, widać najlepiej, co jest ciągle największą atrakcją dla milionów osób podróżujących po Europie. W poszukiwaniu obiektów architektury świeckiej i sakralnej, które pozostawiły po sobie wspaniałe wieki cywilizacji chrześcijańskiej, turyści przemierzają tysiące kilometrów. I chyba niewielu z nich przyciągają tak pospolite i niewiele różniące się od siebie drapacze chmur, które można spotkać w Paryżu, Londynie, Nowym Jorku czy Tokio…

W czym tkwi tajemnica? Geniusz chrześcijańskiego średniowiecza wynalazł sposób, aby wznosić dusze do Boga za pośrednictwem architektury. I właśnie tego zwrócenia się ku nadprzyrodzonemu brakuje współczesnemu człowiekowi. Z natury człowiek jest bytem religijnym i nikt nie może uśpić w sobie tej głębokiej tęsknoty za nadprzyrodzonością. Dlatego osoba, która po raz pierwszy zetknie się z katedrą gotycką, natychmiast jest zapraszana do kontemplacji Boga.

Weźmy na przykład strzeliste gotyckie łuki, które symbolizują złożone do modlitwy ręce. Albo cudowne polichromiczne witraże opisujące sceny z życia świętych Starego i Nowego Testamentu, życie Pana Jezusa – Jego Narodziny, Życie, Mękę, Śmierć, Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie. Jakże pobudzają one do większej pobożności i skruchy. Dlatego mówi się, że gotycka architektura czyniła katedry „Biblią z kamienia”.

Te świątynie są do dziś żywym przykładem syntezy wiary i sztuki, w sposób harmonijny wyrażonej poprzez uniwersalny, ale i uroczy zarazem język piękna.

Maluczcy i możni, analfabeci i uczeni – wszyscy uczestniczyli w budowie katedr, ponieważ one stanowiły ich wspólny dom. Sceny dnia codziennego – praca w polu, nauka i sztuka – zostały odwzorowane w kamieniu i na pięknych witrażach, ponieważ w miejscu, gdzie sprawowana była liturgia, wszystko miało być zorientowane i ofiarowane Bogu. To tylko niektóre cechy ducha ożywiającego średniowieczne społeczeństwo.

A teraz jesteśmy w XXI wieku. Ferment zepsucia, który od upadku średniowiecza toczy świat chrześcijański, doprowadzał stopniowo do odrzucenia zasad chrześcijańskich, nie oszczędzając architektury sakralnej. Na zdjęciach poniżej i obok widzimy wybudowany niedawno kościół św. Pawła we włoskim mieście Foligno. Od razu nasuwa się pytanie: kogo ta budowla pociąga do modlitwy? Jaką pobożnością odznacza się jej twórca? W jaki sposób przemawia do naszej duszy ten zimny kawał betonu, którym człowiek czuje się przytłoczony?

A wnętrze? Zimne, puste i bezduszne ściany, oświetlenie, ławki, wreszcie cała atmosfera bez żadnej sakralności, to wszystko powoduje wewnętrzny dreszcz, złe samopoczucie i niesmak, które skłaniają nas do jak najszybszego opuszczenia tego miejsca. Czy to jest Dom Boży? Czy raczej wnętrze jakiegoś magazynu? Doprawdy, niejeden bank ma w sobie więcej ciepła…

Porównajmy go z poprzednią katedrą. Dość! – powie zwolennik nowoczesnej architektury – już słyszę te peany na cześć starych kościołów, których styl musiał przecież zostać przezwyciężony przez ewolucję. Tamten styl należy do przeszłości i już nigdy nie wróci...

Proszę powstrzymać się od takich pochopnych opinii, ponieważ katedra na zdjęciu nie była zbudowana w XIX wieku. Prace nad nią zakończono w roku... 2011 i właśnie została poświęcona! To katedra pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej w Karagandzie, w Kazachstanie. Biskup Athanasius Schneider z pomocą wielu darczyńców, przeważnie Włochów, postanowił wybudować katedrę właśnie w stylu neogotyckim i udało się! Czy może się z nią równać kościół w Foligno?


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Męka Chrystusa według Całunu
Kończy się Wielki Post. Przed nami Wielki Tydzień, którego apogeum stanowi Triduum Paschalne. W Wielki Czwartek, Piątek i Sobotę w sposób szczególny nasza myśl biegnie w kierunku Golgoty i Najświętszej Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Zostań Apostołem Fatimy!

Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 

Szczęść Boże!
Szanowni Państwo, należę do osób, które nie chcą „rozdrabniać” i „rozpraszać” swoich nabożeństw. Dla mnie fundamentem jest Jezus Chrystus. A poza tym całe moje jestestwo zwrócone jest ku Maryi Niepokalanej, otaczającej mnie Swoją Opieką i Nieustającą Pomocą.
Przez codzienną modlitwę różańcową otrzymałem zdumiewająco dużo łask: zostały rozwiązane, i to z nawiązką, moje nieprawdopodobne wręcz problemy życiowe. Toteż Wasza propozycja, by poświęcić swój dom Maryi trafiła w pełni do mojego serca. Natychmiast po otrzymaniu przesyłki odmówiłem „Akt poświęcenia domu Niepokalanemu Sercu Maryi”, a tabliczkę z Aktem umieściłem na ścianie mojego pokoju.
Jestem dogłębnie poruszony faktem, że w ciągu kilku dni jeszcze jeden wielki problem, z którym miałem borykać się przez kolejne miesiące, znalazł się na właściwej ścieżce ku pomyślnemu rozwiązaniu. Z całego serca dziękuję za to Maryi, a Wam jestem niezmiernie wdzięczny za stworzenie możliwości, by poświęcić dom Niepokalanemu Sercu Matki Bożej. Pozdrawiam!
Władysław z Gliwic


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo, pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymaniu łaski uzdrowienia i rozwiązania poważnych problemów poprzez Nowennę Pompejańską. Problem był ogromny i pogłębiający się – dotyczył mojego syna. Był w wieku gimnazjalnym. Zaczęły się problemy z wychodzeniem z domu, z wychodzeniem do szkoły, ze wstawaniem z łóżka. Był to bardzo trudny i długotrwały czas. Ze szkoły otrzymywałam zapowiedź kary finansowej za niedoprowadzanie syna do szkoły. Robiłam co mogłam, bardzo chciałam pomóc synowi – nic nie skutkowało. Sytuacja stawała się coraz gorsza.
Pewnego dnia znajoma powiedziała mi, że opowiedziała o mojej sytuacji swojej cioci – siostrze zakonnej. Dostałam od niej bardzo cenną wskazówkę, jak z tego możemy wyjść – poprzez Nowennę Pompejańską.
Od razu tego samego dnia podjęłam tę modlitwę. Już na drugi dzień problemy zaczęły się rozwiązywać. Najpierw zdecydowaliśmy się na wizytę u lekarza, który poprowadził sprawę dalej, potem kolejne osoby, następnie nauczanie indywidualne i w końcu syn ukończył szkołę.
Dzięki wstawiennictwu Matki Bożej rozwiązała się sprawa, która po ludzku dla mnie była porównywalna z biciem głową w mur.
Dziękuję Ci Maryjo za wszelkie łaski, które otrzymaliśmy i które otrzymujemy. Dziś syn jest już ojcem i ma swoją rodzinę.
A Wam, Szanowni Państwo, gratuluję decyzji o propagowaniu Nowenny Pompejańskiej. Polecam wszystkim tę modlitwę, dzięki której możemy rozwiązywać problemy, które po ludzku wydają się nie do rozwiązania. Pozdrawiam Was serdecznie.
Ewa z Jarosławia


Szczęść Boże!
Z całego serca dziękuję za modlitwę, życzenia i wszelkie upominki. Niech Dobry Bóg ma wszystkich pracowników Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi w Swojej opiece, a Matka Najświętsza niech Was otacza opieką. Niech Pan Bóg obdarzy Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Modlę się za Stowarzyszenie i proszę o modlitwę. Bóg zapłać za wszystko!
Józefa z Mazowsza


Szczęść Boże!
Pragnę podziękować za kalendarz „365 dni z Maryją” na 2021 rok. Dzięki niemu tak bardzo czuję codzienną obecność, opiekę i wsparcie Matki Bożej. Byłoby świetnie, gdyby ten kalendarz mógł trafić do wszystkich naszych Rodaków. Chętnie w tym pomogę. Zapewniam o modlitwie za Stowarzyszenie i Apostolat Fatimy!
Agnieszka – Apostoł Fatimy


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Dziękuję za Wasze przesyłki. Dziękuję za kalendarz „365 dni z Maryją”. Jestem bardzo wzruszona, kiedy czytam „Przymierze z Maryją”. Nie zawsze ma kto czytać mi to pismo. Jestem osobą słabo widzącą od czasu tragicznego wypadku. Miałam wtedy 24 lata i plany na przyszłość. Po wypadku przez dwa miesiące byłam nieprzytomna. Lekarze dawali mi jeden procent szans na przeżycie. Moja mama modliła się gorąco za wstawiennictwem Matki Bożej i św. Judy Tadeusza. Miłosierny Jezus wysłuchał modlitw. Przeżyłam, a później – w roku 1992 – urodziłam zdrowego, pięknego synka. Chłopiec pięknie grał na pianinie, lubił matematykę, poza tym uczył się języków obcych. Obecnie mieszka w Anglii – pomaga mnie i mojej mamie, która ma 82 lata.
Byłam na pielgrzymce w Fatimie, aby podziękować Panu Bogu i Matce Bożej za życie, zdrowie i za syna. Odwiedziłam też inne święte miejsca.
Mąż, który spowodował ten wypadek, po pewnym czasie mnie opuścił… Ale i tak za wszystko dziękuję Bogu.
Pomagam chorym i ułomnym dzieciom. Najlepszą dla mnie nagrodą jest ich uśmiech i wdzięczność.
Nie tracę nadziei. Modlę się o zdrowie i pomoc w moim inwalidztwie, abym mogła przetrwać i jak najdłużej cieszyć się rodziną.
Serdecznie dziękuję Wam za miłe i pełne pocieszenia słowa. Za serdeczne pozdrowienia. Bóg zapłać za wsparcie duchowe w życiu codziennym, często tak trudnym. Dziękuję za to, że przypominacie to piękne hasło: O Maryi nigdy dość!
Grażyna z Lublina


Szczęść Boże!
Pragnę podzielić się dobrą wiadomością – w końcu odnalazłam Matkę Bożą i Pana Boga. A zaczęło się od bardzo ciężkiego wypadku samochodowego. Cudem uniknęłam śmierci. Wydarzył się on 27 listopada. Przez przypadek dowiedziałam się później, że w ten dzień jest wspomnienie Maryi od Cudownego Medalika. Poczytałam trochę informacji o tym medaliku i doszłam do wniosku, że to ma sens! Musiałam więc trochę oberwać, aby jaśniej myśleć. Najpierw zapoznałam się z całą historią Cudownego Medalika, a później zamówiłam go wraz z książkami. Co ciekawe, tydzień przed wypadkiem modliłam się o światło wiary…
Wypadek był ciężki, a jego skutki odczuwalne do dziś, ale dzięki niemu odnalazłam wreszcie Boga! I za to dziękuję!
Z Panem Bogiem
Dorota