Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Bóg przemawia w ciszy
Leonard Przybysz

Non in commotione DominusNie w poruszeniu Pan (por. 1 Krl 19,11) – ta stara sentencja mówi nam, że Boga nie znajdziemy w zgiełku, chaosie, hałasie i zamieszaniu. Wzywa nas ona niejako do spokoju, umiaru oraz wstrzemięźliwości w słowach i czynach.

Łaska Boża często porusza dusze i serca w chwilach ciszy. W tych momentach, w których osoba się izoluje, pobudzana jest przez wewnętrzny ruch duszy, zwłaszcza sytuacjach trudnych – w próbach duchowych i materialnych.

 

Spójrzmy na ten poruszający obraz autorstwa XIX-wiecznego malarza holendersko-belgijskiego Petrusa van Schendela (1806–1870).

Jest noc. Możemy sobie wyobrazić absolutną ciszę, która wypełnia pomieszczenie, w którym siedząca przy stole młoda kobieta oddaje się lekturze. Ta atmosfera idealnie wręcz nastraja do głębszej refleksji. W takich momentach znikają troski i radości dnia codziennego. Wczuwając się w rolę naszej bohaterki, wyobrażamy sobie jej stan ducha. To stan uniesienia ponad wszelkie problemy, a nawet ponad całą rzeczywistość. To swoista podróż do świata skupienia, refleksji, kontemplacji i nauki. Jedno słowo dobrze określa ten stan ducha. Tym słowem jest „szczęście”.

 

Na tym obrazie możemy ujrzeć kilka oświetlonych miejsc. Pierwszym, najważniejszym, jest źródło światła, czyli płonąca świeca. Drugim miejscem jest wazon, od którego odbija się światło. I wreszcie trzecie – oblicze tej młodej kobiety, oświetlone przez świecę oraz światło odbijające się od książki. Na tej twarzy jaśnieje jakby najprawdziwsze światło. Jej skupiony duch, pogrążony jest w lekturze, a spokojna twarz – zamyślona… Można odnieść wrażenie, że myśl zawarta w tekście księgi na swój sposób promienieje.

 

Ktoś mógłby powiedzieć, że atmosfera sceny przedstawionej na obrazie jest – owszem – jedyna w swoim rodzaju: tajemnicza, poruszająca, ale niemająca już nic wspólnego z obecną rzeczywistością. W dzisiejszych czasach – powie ktoś – taki nastrój i taka atmosfera są nie do wyobrażenia. To już przeszłość.

Cóż można rzec na takie dictum? Tak, to prawda. Niestety – to wszystko prawda. W codziennym zabieganiu, zgiełku życia wmawiamy sobie, że już nie mamy czasu. Nie mamy czasu ani na lekturę, ani na rozmyślania, ani na modlitwę. I ciągle uciekamy – przed ciszą, przed samotnością, przed Bogiem…

A przecież non in commotione Dominus! Nie w poruszeniu Pan…

 

Nie dajmy się hałasowi i zamieszaniu. Bardzo często właśnie one zagłuszają wezwanie łaski, której Bóg nie odmawia temu, kto o nią prosi.

Czy jeszcze chcemy prosić o tę łaskę? Czy mamy na to czas? Odpowiedz sobie na to pytanie, Drogi Czytelniku!

 

Leonard Przybysz


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Cud nad Wisłą
Rok 2020 jest szczególny. Ogólnoświatowa panika wywołana epidemią koronawirusa; „antyrasistowska”, skrajnie równościowa i antychrześcijańska w swej istocie rewolta w USA i innych krajach świata; wszechobecny grzech, przedstawiany jako „prawo człowieka”; susza, powódź… Wszystko to ma miejsce 100 lat po śmierci fatimskiej wizjonerki, św. Hiacynty Marto; w setną rocznicę urodzin Karola Wojtyły – „papieża Fatimy”, jak również wiek po Cudzie nad Wisłą, czyli (chwilowym) wypędzeniu z naszego kraju bolszewików, roznosicieli komunizmu – a więc błędów Rosji, przed którymi ostrzegała Matka Boża w Fatimie.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Walczmy o Bożą Sprawę!

Irena Maria Pregler to młoda kobieta, dla której religia katolicka jest podstawą w życiu codziennym. Z wykształcenia jest grafikiem. Spełnia się̨ w projektowaniu, edycji książek i ilustracji. Dąży do tego, aby połączyć́ dwie najważniejsze dla siebie rzeczy: wiarę w Trójjedynego Boga i miłość́ do Ojczyzny ze swoją pracą zawodową. Od kilku lat wspiera Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Apostołem Fatimy jest od 2018 roku. Specjalnie dla „Przymierza z Maryją” opowiada, czym jest dla niej nasza duchowa rodzina.

 

Jezus chce posłużyć się tobą, aby ludzie mnie lepiej poznali i pokochali. Chce On ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Tym, którzy je przyjmą, obiecuję zbawienie. Dusze te będą tak drogie Bogu, jak kwiaty, którymi ozdabiam Jego tron – te słowa Najświętszej Maryi Panny skierowane do Łucji 13 czerwca 1917 roku w Fatimie, zrobiły na mnie wielkie wrażenie. Choć Matka Boża przemawiała do fatimskiej wizjonerki, to jednak w tych słowach zwraca się także do każdego z nas! Jest to prośba samego Boga, Jezusa Chrystusa. Zdobyć cały świat dla Chrystusa przez Niepokalaną, jak mawiał św. Maksymilian Kolbe. Naszym obowiązkiem, jako dzieci Bożych, jest spełnić Bożą Wolę i walczyć o jak największą chwałę dla Maryi, miłość do naszej Matki i Królowej, a tym samym o nawrócenie grzeszników. A przez nabożeństwo Pierwszych Sobót miesiąca przyczynić się do zapowiadanego przez Nią triumfu Jej Niepokalanego Serca: Na koniec Moje Niepokalane Serce zatriumfuje!

 

Chciejmy ukryć się w Jej Matczynym Sercu w tych trudnych czasach. Jak pisał św. Ludwik Maria Grignion de Montfort: Kto znalazł Maryję, a przez Maryję Jezusa i przez Jezusa Boga Ojca, to znalazł już wszelkie dobro. (…) Wszelką łaskę i wszystką przyjaźń z Bogiem, całą nieskazitelność w obliczu nieprzyjaciół Boga; wszelką prawdę przeciw kłamstwu; wszelkie zwycięstwo w obliczu trudów zbawienia; wszelką pogodę i radość w goryczach życia.

Przez Apostolat Fatimy głoszenie Orędzia Fatimskiego, kultu Niepokalanego Serca Maryi i miłości do naszej Matki Niebieskiej jest możliwe i szczególnie skuteczne. W tej walce dobra ze złem o dusze tych, co odwrócili się od Boga, stańmy po stronie naszej Królowej, o której św. Maksymilian Kolbe powiedział: Wszystkie herezje Samaś zniszczyła na całym świecie! Włączmy się jak najliczniej w to szlachetne dzieło, jakim jest Apostolat Fatimy, i walczmy o Bożą sprawę! Dozwól mi chwalić Cię Panno Przenajświętsza; daj mi moc przeciwko nieprzyjaciołom Twoim!

 

Opracował: Marcin Więckowski


Listy od Przyjaciół