Blask Kościoła
 
Misje przyczółki cywilizacji chrześcijańskiej
Działalność misyjna Kościoła jest tak stara jak on sam. Od momentu wyjścia umocnionych przez Ducha Świętego apostołów z Wieczernika trwa nieustanna działalność głoszenia Słowa Bożego i nawracania ludzi, którzy nie poznali jeszcze Dobrej Nowiny.

Często zapominamy, że i u źródeł naszej europejskiej rzeczywistości leży wysiłek dziesiątek tysięcy misjonarzy, którzy z narażeniem życia głosili Ewangelię wśród naszych przodków.
Jak wiele my, Europejczycy, zawdzięczamy takim świętym, jak: Piotr i Paweł, Bonifacy, Benedykt Cyryl i Metody, Patryk, Wojciech, Bruno z Kwerfurtu...
Po Europie przyszła kolej na nawracanie narodów na innych kontynentach.

PRZEMOC CZY DOBRO DUSZ?
Kościół, organizując misje wśród ludów pogańskich, zawsze kierował się dobrem dusz. Czy niosły one ze sobą przemoc, jak głosi czarna legenda stworzona przez protestantów i heroldów Rewolucji? Raczej miały jej zapobiegać. Właśnie z zamiarem wstrzymania konfrontacji wyruszyła kilka lat po bitwie pod Legnicą, na opanowany przez Mongołów Daleki Wschód, misja franciszkańska o. Jana, w której wziął udział nasz zakonnik – Benedykt Polak. Pozyskaniu dla Chrystusa sułtana, a tym samym zakończeniu konfliktu w Ziemi Świętej, miał służyć pobyt św. Franciszka na dworze sułtana Egiptu podczas wypraw krzyżowych.

ŚWIATŁO EWANGELII
Świat bardzo wiele zawdzięcza misjonarzom. Ich działalność przede wszystkim zbliżyła narody do siebie. Ośrodki misyjne były miejscami wymiany kulturalnej, źródłem wiedzy pogan o chrześcijanach i chrześcijan o mieszkańcach nieznanych do niedawna ziem.
Ponadto, dążąc do zaszczepienia w duszach pogańskich miłości do Jezusa Chrystusa, duchowni katoliccy walczyli z niesprawiedliwościami, którym narody nieznające światła Ewangelii ulegały.
Osoba hołdująca przesądom współczesnego świata zaprotestuje, twierdząc, że każdy naród ma prawo do własnej kultury. Przypomnijmy więc niektóre przejawy pogańskiej „kultury”, które zwalczał Kościół: przedmiotowe traktowanie niewolników przez starożytnych, życie z łupiestw plemion germańskich czy słowiańskich, ludożerstwo i ofiary z ludzi składane bałwanom przez plemiona murzyńskie i indiańskie, system kastowy w Indiach odbierający nadzieję dużej grupie ludności z niższych warstw społecznych, lekceważenie jednostek w Chinach, kult śmierci w Japonii itd.

NOWA CYWILIZACJA
Nowy rozdział w dziejach misji otworzyła epoka wielkich odkryć geograficznych. Już podczas drugiej wyprawy Krzysztofa Kolumba do Ameryki, na nowo odkryty kontynent popłynął pierwszy misjonarz. Później, zgodnie z zarządzeniem władz Hiszpanii, kapłan był na każdym statku płynącym do Nowego Świata. Oprócz zwykłej pracy ewangelizacyjnej duchowni katoliccy pełnili niezwykle ważną funkcję dla społeczności indiańskiej – obrońców przed nadużyciami ze strony niektórych, chciwych kolonizatorów.
Słynne są tzw. redukcje paragwajskie. Na wydzielonym terenie w Ameryce Południowej jezuici urządzili rodzaj państwa zarządzanego przez zakonników. Mieszkający tam Indianie uczyli się uprawy ziemi, hodowli zwierząt, rzemiosł... Ale przede wszystkim mogli bezpiecznie żyć bez lęku przed porwaniem i przymuszeniem do niewolniczej pracy na plantacjach.

DALEKI WSCHÓD I AFRYKA
Bogata była także działalność misjonarzy, zwłaszcza jezuitów, na Dalekim Wschodzie. Ewangelizację na tych terenach rozpoczął jeden z pierwszych członków Towarzystwa Jezusowego – św. Franciszek Ksawery.
W Indiach Kościół starał się rozbić system kastowy, wspierając najuboższych i skrzywdzonych przez los. Inną drogę ewangelizacji wybrali jezuici w Chinach i Japonii. Tu szczególny nacisk postawili na pracę z przedstawicielami elit, chcąc ich pozyskać do pomocy w chrystianizacji kraju.
Rację takiej strategii potwierdził późniejszy przebieg wypadków, kiedy szybki rozwój tamtejszych wspólnot katolickich zahamowały prześladowania ze strony władz państwowych.
Oczywiście Kościół nie pominął w dziele krzewienia nauki Chrystusa kontynentu afrykańskiego. Podobnie jak w Ameryce Łacińskiej, także tutaj misjonarze musieli bronić podstawowych praw miejscowej ludności. Wielką plagę na tych terenach stanowił handel niewolnikami, którym trudnili się Arabowie. Doszło do tego, że prymas Afryki, kard. Charles de Lavigerie do obrony misji i ludności murzyńskiej zaprosił byłych Papieskich Żuawów, którzy stoczyli wiele potyczek i bitew, odstawiając czasem karabin, by leczyć i chrzcić tubylców.

Adam Kowalik


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina