Apostolat Fatimy
 
Światło wiary
Valdis Grinsteins

W dniach 21–24 października pielgrzymi Apostolatu Fatimy gościli w miejscu objawień Matki Bożej. 37-osobowa grupa pielgrzymów oprócz bazyliki Matki Bożej Różańcowej w Fatimie odwiedziła także inne, ważne z religijnego i historycznego punktu widzenia miejsca – klasztor Matki Bożej Zwycięskiej w Batalha, cysterski klasztor w Alcobaça oraz pięknie położoną nad Atlantykiem miejscowość Nazaré, gdzie w tamtejszym kościele szczególną czcią jest otaczana figura portugalskiej Czarnej Madonny. Pątnicy udali się także do Lizbony.

Na naszych łamach wrażeniami z pielgrzymki dzieli się jeden z opiekunów grupy – Valdis Grinsteins.

 

 

W Fatimie pewne rzeczy nie zmieniają się nigdy. Inne ulegają zmianie, czasami na lepsze, a czasem na gorsze. Interesujące, że po powrocie do Polski i przemyśleniu odbytej pielgrzymki w pamięci zostaje to, co niezmienne…

Przede wszystkim wrażenie, że znaleźliśmy się w miejscu uprzywilejowanym. W miejscu, gdzie Niebo zetknęło się z ziemią i do dziś odczuwalne są konkretne tego skutki. Trudno zmierzyć łaski otrzymane podczas takiej pielgrzymki, można jedynie stwierdzić, że są przeobfite. Fatima to miejsce, gdzie zawsze, przy każdej wizycie w sanktuarium otrzymujemy liczne łaski i wracamy lepsi, niż byliśmy przed wyjazdem.

Drugie wrażenie to poczucie przynależności do Kościoła powszechnego. Patrzymy na najróżniejszych ludzi nawiedzających sanktuarium, słuchamy, jak odmawiają Różaniec w nieznanych nam językach, pozdrawiamy osoby przybyłe z drugiego krańca świata, a wszystko to pomaga nam lepiej zrozumieć prawdziwy cud, jakim jest katolicyzm.

 

Trzecia rzecz to poczucie, że jesteśmy w miejscu, gdzie nasze modlitwy zostają w szczególny sposób wysłuchane. Jak gdyby istniało „bezpośrednie połączenie” z Niebem. Widzimy ludzi modlących się o każdej porze w kaplicy Objawień, niektórzy spędzają tu na modlitwie całą noc.

Czwarta sprawa, która przyciągnęła moją uwagę, to widok tylu pielgrzymów w akcie pokutnym obchodzących kaplicę Objawień na kolanach albo podążających do niej na klęczkach z zewnętrznego dziedzińca (to ponad 300 metrów!). Nie jest to łatwe, zapewniam z własnego doświadczenia… Jednak w tych skomplikowanych czasach, w jakich żyjemy, tak wielu ludzi ma do wybłagania pilną łaskę, obietnicę do wypełnienia albo potrzebę dziękczynienia za otrzymany dar!

 

Nasza grupa liczyła 37 pielgrzymów. Wielu z nich po raz pierwszy udało się w tak daleką podróż. Byli szczęśliwi, że mogli zobaczyć Portugalię, kraj tak inny od Polski, a jednak mający z nią wiele wspólnego, co jest owocem wspólnej dla obu tych państw cywilizacji katolickiej. Nasi pielgrzymi uznali Portugalczyków za sympatycznych, prostolinijnych, układnych i przyjmujących wszystko ze spokojem.

 

Warte wspomnienia wydaje mi się pewne osobiste spostrzeżenie. Otóż, kiedy przyszła pora, aby zostawić intencje przesłane przez naszych korespondentów, którzy wzięli udział w akcji „Twoje Światło w Fatimie”, strażnik sanktuarium powiedział nam, że z powodu braku wolnej przestrzeni co najmniej na kilka godzin trzeba je umieścić w specjalnym miejscu. Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu tym miejscem specjalnym okazało się wnętrze kaplicy Najświętszego Sakramentu, zaledwie 15 metrów od miejsca, gdzie Najświętsza Maryja Panna ukazała się pastuszkom. Zazwyczaj składa się tutaj tylko przysyłane Matce Bożej bukiety i kompozycje kwiatowe, a nie prośby. Wydało mi się to znakiem szczególnego upodobania dla tych, którzy w Polsce uczestniczą w Apostolacie Fatimy.

 

I na zakończenie coś, co mnie zawsze najbardziej w Fatimie porusza: procesja z figurą Najświętszej Dziewicy wokół dziedzińca sanktuarium. Widok tylu wiernych, nieodmiennie podążających za cudowną figurą w skupieniu, bez pośpiechu czy rozmów, śpiewających tradycyjne pieśni w różnych językach, niosących zapalone świece wśród ciemności nocy, ma swą wymowną symbolikę. W neopogańskich, mrocznych czasach, w jakich dziś żyjemy, wciąż jest wiele osób, które rozjaśniają swoje otoczenie niesionym w sercach światłem wiary; które pragną w miarę możliwości iść u boku Maryi Dziewicy albo przynajmniej podążać tuż za nią. Pochodzą ze wszystkich zakątków tej ziemi i modlą się we wszystkich językach…

Kto wie, Drogi Czytelniku, może w nadchodzącym roku i Ty dołączysz do naszej pielgrzymki? Może Matka Boża Fatimska czeka, abyś swoją modlitwę i swoje intencje sam przyniósł do Jej sanktuarium…

 

Valdis Grinsteins


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Święty Józefie - módl się za nami
W dobie powszechnego kryzysu ojcostwa, Kościół stawia nam za wzór św. Józefa, ziemskiego opiekuna Pana Jezusa. Przykład jest szczególnie cenny dla współczesnych, często zakompleksionych mężczyzn.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czeka na Ciebie!

Jak myślisz, czym może zaowocować w Twoim życiu:
• codzienna modlitwa;
• niewielki, miesięczny datek, np. 20 złotych?

Zyskasz więcej niż Ci się wydaje! Siostry zakonne będą modlić się za Ciebie każdego dnia, kapłan co miesiąc odprawi w intencjach Twoich i innych Apostołów Mszę Świętą, a po roku będziesz brać udział w losowaniach pielgrzymek do Fatimy. A najważniejsze jest to, że staniesz się częścią duchowej rodziny, będziesz razem z nami budzić sumienia Polaków i jeszcze bardziej zbliżysz się do Maryi!

Niemożliwe? Możliwe, jeśli tylko zadzwonisz pod numer 12 423 44 23 i zostaniesz Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo, pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymanych łaskach za pośrednictwem Nowenny Pompejańskiej, którą zaczęłam odmawiać 13 maja 2020 roku i odmawiam w dalszym ciągu. Poleciła mi ją koleżanka, która również ją odmawiała. Muszę przyznać, że kiedyś ciężko mi było odmówić jedną część Różańca – brak cierpliwości. Od teraz pokochałam tę modlitwę i dzięki temu w moim życiu zaczęły dziać się rzeczy, które po ludzku są trudne do wytłumaczenia.
Jechaliśmy z mężem i synem do Sanktuarium Maryjnego, ja podczas podróży odmawiałam Różaniec. W pewnej chwili samochód wpadł w poślizg (padał deszcz), mąż stracił panowanie nad kierownicą, a my na szczęście „bezpiecznie” wylądowaliśmy w rowie. Nikomu nic się nie stało, tylko samochód lekko uszkodzony. Ponadto mąż zerwał z nałogiem palenia po ponad 50 latach.
Wszystkie łaski zawdzięczam mojej ukochanej Mateczce, której powierzam wszystkie swoje troski.
Zachęcam wszystkich do kontynuowania tej pięknej modlitwy, bo los żadnego człowieka nie jest obojętny Matce Bożej. Dziękuję Ci, Maryjo, za wszelkie łaski, które otrzymałam i nadal otrzymuję.
Szanowna Redakcjo, dziękuję Wam za propagowanie Nowenny Pompejańskiej.

Pozdrawiam Was serdecznie. Z ­Panem Bogiem,
Danuta z Łomży


Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo, pragnę gorąco podziękować Wam za wszystkie przesyłki, które od Was otrzymałam. Pragnę złożyć moje świadectwo o otrzymaniu łaski zdrowia. Kiedy w czerwcu moja córka zachorowała na poważną chorobę, lekarze dawali jej 2 procent szans na przeżycie. Ale wiara, którą w sobie mam, dodała mi otuchy. Zaczęłam odmawiać nowennę do św. Jana Pawła II i Różaniec św. do Matki Bożej 3 razy w ciągu dnia. Gdy skończyłam nowennę, pojawiła się wieść o poprawie stanu zdrowia. Modlitwa różańcowa też nie była daremna. Córka po ciężkich krzyżach, które przechodziła, wróciła do domu zdrowa. Cała rodzina modliła się za nią i była w jej intencji odprawiona Msza św. Jej patronką jest Matka Boża, bo córka urodziła się 15 sierpnia i na drugie imię ma Maria. Jestem na emeryturze i modlę się od lat, odmawiając co dzień Koronkę i Różaniec św. Wierzę, że wiara czyni cuda.
Pozdrawiam serdecznie
Wasza Czytelniczka, Halina


Szczęść Boże!
Od dłuższego czasu czytam różne świadectwa o tym, jak Matka Boża i nasza bardzo nas kocha i zawsze jest z nami, kiedy my o to prosimy. Ja jestem tego przykładem. (…) W 2006 roku miałam udar i paraliż jednostronny, nauczyłam się mówić, chodzić, a nawet oddychać. Obecnie chodzę już bez kul (…). Mieszkam sama, bo moje jedyne dziecko zmarło mi przy porodzie, w 2015 roku zmarł mi mąż, (…) [wcześniej] przez 2 lata opiekowałam się nim, bo zachorował na białaczkę.
Kiedy już nie mogłam dać sobie rady, bardzo chciałam umrzeć. Nad ranem usłyszałam taki ciepły męski głos: „Chcesz umrzeć?”. A ja odpowiedziałam, że nie mogę, bo opiekuję się mężem. Wiem, że to był głos Pana Jezusa. (…)
7 czerwca tego roku zdarzył się cud. O 5.00 rano poczułam, że paraliż mi ustąpił. Czułam się wolna, bez skurczów mięśni. Zaczęłam ćwiczyć, chodzić, odłożyłam kule, nie miałam zawrotów głowy, nikt nie musiał mnie podtrzymywać. Wcześniej odmówiłam Nowennę Pompejańską. (…)
Jak mam coś zrobić, zawsze proszę o pomoc Mateńkę i Ona mi pomaga, nigdy nie jestem sama.
Mam nowych przyjaciół, takich prawdziwych, bo tamci sprzed choroby się odwrócili, rodzina też. Byłam sama, na sąsiadów też nie mogłam liczyć, nie podobało się im, że często chodzę do kościoła. A teraz, jak się podniosłam, to sąsiadki zaczęły mnie zapraszać, zauważają mnie na klatce.
Obecnie jestem bardzo szczęśliwa, bo nie jestem sama. Kto wierzy, nigdy nie jest sam.
Zofia z Koła


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja zawsze Dziewica!
Szanowna Redakcjo. Chcę podzielić się swoimi przeżyciami.
W 2000 roku moja żona zachorowała na nerki i kamienie żółciowe, miała zatrucie organizmu i została skierowana do szpitala. W dniu jej operacji na lewą nerkę zwróciłem się o pomoc do Matki Bożej i Pana Jezusa, żeby ocalili jej życie, a ja do końca życia wyrzeknę się spożywania alkoholu. Od ponad 20 lat nie piję, choć przez ten czas odbyły się trzy wesela naszych dzieci. Bawiłem się bez alkoholu, a na toasty wlewałem do kieliszków wodę mineralną. Powiedziałem, że nie będę brał Pana Boga na próbę. Moja żona żyje i to jest najważniejsze.
W 2008 roku przeszedłem ciężki zawał serca. Karetka pogotowia zabrała mnie pod tlenem i kroplówką, pielęgniarki dawały bez przerwy zastrzyki i słyszałem, jak pielęgniarka mówiła do lekarza: „Panie doktorze, pacjent nam ucieka!”. Leżałem na SOR-ze 15 minut. W końcu lekarz powiedział, że co mogli, to zrobili i czy wyrażam zgodę na transport helikopterem do Olsztyna. Pamiętam tylko, jak zakładano mi słuchawki na uszy i obudziłem się już na Oddziale Kardiologii w Olsztynie. Widziałem Matkę Bożą ubraną w niebieski płaszcz ze złotymi gwiazdami, która pochylała się nade mną. Potem zobaczyłem wielki tłum ludzi, a na końcu Maryja oddaliła się i po chwili zniknęła…
Jeszcze raz dziękuję za wysłane obrazki, różaniec i „Przymierze z Maryją”. (…) Niech wszechmocny Bóg i Matka Boża daje zdrowie i siłę Panu Prezesowi i całej Redakcji, bo to jest piękne i wzruszające, że po przeczytaniu „Przymierza z Maryją” niejedna osoba się opamięta i nawróci do Boga.
Z Panem Bogiem,
Jan


Szanowni Państwo
Dziękuję za piękne życzenia urodzinowe i modlitwę w mojej intencji. Pragnę wspomnieć, że z uwagi na niepokoje w mojej rodzinie, zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską.
W tym samym czasie otrzymałam od Was piękny różaniec. Przyjmuję ten dar jako znak obecności Maryi.
Z Panem Bogiem
Helena