Apostolat Fatimy
 
Światło wiary
Valdis Grinsteins

W dniach 21–24 października pielgrzymi Apostolatu Fatimy gościli w miejscu objawień Matki Bożej. 37-osobowa grupa pielgrzymów oprócz bazyliki Matki Bożej Różańcowej w Fatimie odwiedziła także inne, ważne z religijnego i historycznego punktu widzenia miejsca – klasztor Matki Bożej Zwycięskiej w Batalha, cysterski klasztor w Alcobaça oraz pięknie położoną nad Atlantykiem miejscowość Nazaré, gdzie w tamtejszym kościele szczególną czcią jest otaczana figura portugalskiej Czarnej Madonny. Pątnicy udali się także do Lizbony.

Na naszych łamach wrażeniami z pielgrzymki dzieli się jeden z opiekunów grupy – Valdis Grinsteins.

 

 

W Fatimie pewne rzeczy nie zmieniają się nigdy. Inne ulegają zmianie, czasami na lepsze, a czasem na gorsze. Interesujące, że po powrocie do Polski i przemyśleniu odbytej pielgrzymki w pamięci zostaje to, co niezmienne…

Przede wszystkim wrażenie, że znaleźliśmy się w miejscu uprzywilejowanym. W miejscu, gdzie Niebo zetknęło się z ziemią i do dziś odczuwalne są konkretne tego skutki. Trudno zmierzyć łaski otrzymane podczas takiej pielgrzymki, można jedynie stwierdzić, że są przeobfite. Fatima to miejsce, gdzie zawsze, przy każdej wizycie w sanktuarium otrzymujemy liczne łaski i wracamy lepsi, niż byliśmy przed wyjazdem.

Drugie wrażenie to poczucie przynależności do Kościoła powszechnego. Patrzymy na najróżniejszych ludzi nawiedzających sanktuarium, słuchamy, jak odmawiają Różaniec w nieznanych nam językach, pozdrawiamy osoby przybyłe z drugiego krańca świata, a wszystko to pomaga nam lepiej zrozumieć prawdziwy cud, jakim jest katolicyzm.

 

Trzecia rzecz to poczucie, że jesteśmy w miejscu, gdzie nasze modlitwy zostają w szczególny sposób wysłuchane. Jak gdyby istniało „bezpośrednie połączenie” z Niebem. Widzimy ludzi modlących się o każdej porze w kaplicy Objawień, niektórzy spędzają tu na modlitwie całą noc.

Czwarta sprawa, która przyciągnęła moją uwagę, to widok tylu pielgrzymów w akcie pokutnym obchodzących kaplicę Objawień na kolanach albo podążających do niej na klęczkach z zewnętrznego dziedzińca (to ponad 300 metrów!). Nie jest to łatwe, zapewniam z własnego doświadczenia… Jednak w tych skomplikowanych czasach, w jakich żyjemy, tak wielu ludzi ma do wybłagania pilną łaskę, obietnicę do wypełnienia albo potrzebę dziękczynienia za otrzymany dar!

 

Nasza grupa liczyła 37 pielgrzymów. Wielu z nich po raz pierwszy udało się w tak daleką podróż. Byli szczęśliwi, że mogli zobaczyć Portugalię, kraj tak inny od Polski, a jednak mający z nią wiele wspólnego, co jest owocem wspólnej dla obu tych państw cywilizacji katolickiej. Nasi pielgrzymi uznali Portugalczyków za sympatycznych, prostolinijnych, układnych i przyjmujących wszystko ze spokojem.

 

Warte wspomnienia wydaje mi się pewne osobiste spostrzeżenie. Otóż, kiedy przyszła pora, aby zostawić intencje przesłane przez naszych korespondentów, którzy wzięli udział w akcji „Twoje Światło w Fatimie”, strażnik sanktuarium powiedział nam, że z powodu braku wolnej przestrzeni co najmniej na kilka godzin trzeba je umieścić w specjalnym miejscu. Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu tym miejscem specjalnym okazało się wnętrze kaplicy Najświętszego Sakramentu, zaledwie 15 metrów od miejsca, gdzie Najświętsza Maryja Panna ukazała się pastuszkom. Zazwyczaj składa się tutaj tylko przysyłane Matce Bożej bukiety i kompozycje kwiatowe, a nie prośby. Wydało mi się to znakiem szczególnego upodobania dla tych, którzy w Polsce uczestniczą w Apostolacie Fatimy.

 

I na zakończenie coś, co mnie zawsze najbardziej w Fatimie porusza: procesja z figurą Najświętszej Dziewicy wokół dziedzińca sanktuarium. Widok tylu wiernych, nieodmiennie podążających za cudowną figurą w skupieniu, bez pośpiechu czy rozmów, śpiewających tradycyjne pieśni w różnych językach, niosących zapalone świece wśród ciemności nocy, ma swą wymowną symbolikę. W neopogańskich, mrocznych czasach, w jakich dziś żyjemy, wciąż jest wiele osób, które rozjaśniają swoje otoczenie niesionym w sercach światłem wiary; które pragną w miarę możliwości iść u boku Maryi Dziewicy albo przynajmniej podążać tuż za nią. Pochodzą ze wszystkich zakątków tej ziemi i modlą się we wszystkich językach…

Kto wie, Drogi Czytelniku, może w nadchodzącym roku i Ty dołączysz do naszej pielgrzymki? Może Matka Boża Fatimska czeka, abyś swoją modlitwę i swoje intencje sam przyniósł do Jej sanktuarium…

 

Valdis Grinsteins


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą!
Zbliżają się święta Bożego Narodzenia… Kolejny rok, 2020, powoli odchodzi do przeszłości. Radość związana z wyczekiwaniem na przyjście Bożej Dzieciny zakłóca świadomość, że spora grupa Polaków odrzuca Boga, nienawidzi instytucji zbawczej, jaką jest Kościół Święty, a także odmawia prawa do życia dzieciom poczętym.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę podzielić się moją radością. Odmawiałam Nowenny Pompejańskie w trzech intencjach: za dwie córki oraz o rozwiązanie problemów spadkowych po zmarłym krewnym (m.in. długi zostawione przez zmarłego). Starsza córka zdała maturę (po trzech latach opóźnienia); młodsza, która dwa lata się nie uczyła, wznowiła naukę w szkole wieczorowej dla dorosłych; a długi udało nam się spłacić i rozwiązał się problem z mieszkaniem zostawionym w spadku przez zmarłego.
Modliłam się też do Świętej Rany Ramienia Jezusowego, prosiłam także o pomoc Maryję i św. Józefa. Zostałam wysłuchana! Zachęcam wszystkich do wytrwałej i ufnej modlitwy różańcowej. Najświętsza Maryja Panna nigdy nie opuści nas w potrzebie! Pozdrawiam Was serdecznie.
Renata – wierna czcicielka Maryi

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ośmielam się na te kilka słów, płynących z pewnego mojego zaniepokojenia wywołanego komunikatem ks. bp. Marka Szkudły, który został odczytany podczas ogłoszeń duszpasterskich w dniu 11 października 2020 roku. Niepokoi mnie szczególne zwrócenie uwagi przez ks. biskupa na to, jakoby osoby przyjmujące Komunię Świętą „na rękę” były krzywdzone stwierdzeniem, że nie odnoszą się z szacunkiem do Najświętszego Sakramentu. Tymczasem z moich obserwacji wynika, że sytuacja jest wręcz odwrotna. To wierni przyjmujący Komunię Świętą do ust stają się osobami, które są marginalizowane. Muszą przyjmować Pana Jezusa w nawie bocznej, gdyż centralnie przed ołtarzem już nie ma dla nich miejsca. Teraz obawiam się, że wielu wiernych może już nie powrócić do praktyki przyjmowania Komunii Świętej do ust, tak jak mogą nie wrócić już do pozycji klęczącej podczas przyjmowania Eucharystii (tak jak nas uczono podczas Pierwszej Komunii Świętej).
Obawiam się też, że przyjmowanie Ciała Pańskiego na rękę stanie się powszechne. Mam ponadto obawy, że Ci wierni, którzy jeszcze dotąd przyjmują Komunię Świętą do ust, również poprzez niewłaściwe i krzywdzące ograniczenia (tj. rozdawanie Komunii w bocznych nawach, z tyłu kościoła, na końcu procesji itp.) mogą zacząć przyjmować Komunię na rękę. Mam jednak nadzieję i modlę się o to, żeby nigdy do tego nie doszło.
Dziękuję za wszystkie Wasze akcje. Niech łaska Boża będzie z nami wszystkimi.
Z Panem Bogiem
Marek ze Śląska

Szczęść Boże!
Moi Kochani, pragnę Wam serdecznie za wszystko podziękować! Otrzymałam od Was wiele obrazów i wiele modlitw. Zainspirowaliście mnie i dodaliście sił, by tego potencjału nie zmarnować. Dzięki Wam udało mi się w jak najlepszy sposób spożytkować otrzymane od Was materiały. Wiele nauczyłam się od Was i jestem szczęśliwa. Niech Wam Dobry Pan Bóg wynagrodzi.
Maria

Szanowny Panie Prezesie!
Z głębi serca dziękuję Panu za słowa otuchy i serdeczność. Od kilku lat jestem stałą czytelniczką „Przymierza z Maryją”, jakże wspaniałego dwumiesięcznika. Czytam to pismo „od deski do deski”, chętnie czyta je także mój mąż. Po lekturze „Przymierza” razem się modlimy… Dziękuję także za Pańskie listy – szczere i budujące. A co najważniejsze – skierowane do mnie osobiście. W życiu bywają takie chwile, że właśnie takie słowa budują i wzmacniają. Wielkie za to dzięki! Z kolei tematyka „Przymierza z Maryją” wzmacnia naszą wiarę i wiedzę religijną.
Bardzo dziękuję ponadto za wszystkie piękne rzeczy, jakie od Was otrzymuję. Jeszcze raz z głębi serca dziękuję za wszelkie dobro, jakiego zaznałam z Waszej strony. „Bóg zapłać” za to wspaniałe dzieło, podjęte przez Pana oraz za modlitwę w mojej intencji. Proszę o dalszą modlitwę.
Z wyrazami szacunku
Marianna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo!
Jak tylko otrzymałam od Was przesyłkę z „Aktem poświęcenia domu Matce Bożej”, nie wahałam się ani chwili, by swój dom właśnie Jej poświecić. Maryja zawsze zajmowała i nadal zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu. Już jako mała dziewczynka w każde niedzielne popołudnie chodziłam z mamą i babcią do kapliczki przy szosie, gdzie – wedle przekazu wielu osób – na początku XX wieku Matka Boża ukazała się trzem dziewczynkom. Potem w tym miejscu ludzie postawili małą kapliczkę z figurą Najświętszej Dziewicy i zaczęli tu przychodzić na modlitwę. Teraz kapliczka jest zadbana i ogrodzona. Co roku, 15 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Zielnej przybywa tu wielu wiernych, by oddać cześć Matce Wniebowziętej. Kapliczka stoi w Dolistowie na Podlasiu.
Teraz mieszkam w odległej miejscowości, ale ilekroć jadę w tamte strony, staram się odwiedzić Matkę Najświętszą, by powierzyć Jej swoje radości i smutki. Ona jest najlepszą Mamą. A ponieważ moja ziemska mama odeszła, gdy byłam jeszcze bardzo młoda, więc ze wszystkimi sprawami i problemami zwracałam się do Maryi.
Ostatnio jeździłam do Niej, gdy moją córkę i jej rodzinę dotknęła choroba wywołana koronawirusem. Przeżywaliśmy naprawdę trudne chwile, bo przebieg choroby był bardzo ciężki. Tylko nadzieja w opiekę Matki Bożej dawała mi siłę. Córka z rodziną byli uwięzieni w domu przez 6 tygodni! Codziennie modliłam się o ich zdrowie i powrót do normalnego życia. Odmawiałam Różaniec i inne modlitwy. A kiedy odmawiałam Nowennę do Matki Bożej i ufałam głęboko, że Ona nam pomoże – w ostatnim dniu Nowenny otrzymaliśmy wynik, stwierdzający koniec tej choroby!
Z gorącym sercem podpisuję „Akt poświęcenia domu Matce Bożej” i z całą rodziną oddajemy się pod Jej opiekę.
Alina

Szczęść Boże!
Serdecznie dziękuję Trójcy Przenajświętszej i Matce Bożej za to, że mój syn „odnalazł się”. Przeszedł całkowitą przemianę. A Państwu dziękuję za otuchę i wspaniałe materiały, które wzmacniają wiarę. Bóg zapłać!
Maria