Z dziecięcej biblioteczki
 
Z szewskiego czeladnika kardynał i papież

We francuskim mieście Troyers żył szewc o nazwisku Pantaléon. Uczciwą i sumienną pracą zarabiał na utrzymanie rodziny, ceniąc przy tym swoje rzemiosło, którym wyświadczał ludziom wielkie przysługi. Miał syna Kubusia, bardzo dobrego i zdolnego chłopczyka.

 

Ojciec już od najmłodszych lat zaprawiał synka przy warsztacie w swoim zawodzie, aby go z czasem wyuczyć na szewskiego majstra. Kubuś nie czuł bynajmniej najmniejszej skłonności do szewstwa, ale jako posłuszny chłopiec, wykonywał wszystko sumiennie, cokolwiek mu ojciec zlecał. (…)


Prace wyznaczone przez ojca wykonywał Kubuś dokładnie i szybko. Nie miał zamiłowania do dratwy ani do szydła, ale ojciec go o to nie pytał. Często wydawał synkowi rozkazy:

- Kubuś! Kręć dratwy. Kręcił je więc z lnianych nici i smarował pakiem.

- Kubuś, podeszwy klep żywo! Klepał chłopiec na kamieniu młotkiem podeszwy, a starał się to zrobić jak najlepiej, by ojcu oszczędzić pracy.

- Kubuś, podaj skórę do kroju i przytrzymaj ojcu. Chłopiec się zwijał i podawał, zgarniając ścinki, by nie zawadzały ojcu. Tak mu schodził cały Boży dzień przy pracy, której wcale nie uważał za swój cel. Cieszył się, gdy widział, że nadchodzi południe lub wieczór, aby mieć choć kilka chwil dla siebie.


Wyciągał wtedy prędko książkę z ukrycia, darowaną mu przez zakonników z sąsiedniego klasztoru i pilnie się z niej uczył. – To moje ulubione rzemiosło! – mówił do siebie, ściskając i głaszcząc swą książkę. – Czemuż ja nie mogę się uczyćpowtarzał często w duchu.


Gdy napotykał jakieś trudności, których sam rozwiązać nie umiał, biegł do klasztoru i tam prosił zakonników o wyjaśnienie, co też oni chętnie czynili.


Ojciec szewc z przykrością patrzył na postępowanie chłopca i nieraz surowo go za to karcił, że nie jest zadowolony z ojcowskiego fachu. Niekiedy chłopcu oberwało się nawet coś od ojca, ale on to wszystko przyjmował, czasem się popłakał, ale chęć do nauki w nim nie ustawała. Wolał dostać karę niż porzucić książki i zaprzestać nauki w życzliwym klasztorze.

Zakonnicy, widząc to, litowali się nad chłopcem i postanowili wstawić się za nim u ojca.

- Pański syn, Kubuś, jest bardzo zdolny i pragnie nauki. Niech pan mu pozwoli się uczyć. My zajmiemy się nim w klasztorze. Majster zamyślił się, westchnął głęboko i rzekł: – Ha, nie udał mi się ten chłopak, ale trudno. Widzę sam, że szewca z niego nie zrobię. Kiedy nie mogę mieć z niego tej pociechy, to niech będzie zakonnikiem!

To powiedziawszy, wziął ze sobą Kubusia, odprowadził go do klasztoru i oddał w opiekę przełożonemu.

- Bądź tu posłuszny, synu, zakonnikom – rzekł, i ucałowawszy głowę chłopięcia, ze łzami w oczach powrócił do domu.


Zakonnicy rozpoznali w Kubusiu niezwykłe zdolności i piękne przymioty duszy, więc umieścili go w seminarium duchownym.


Kubuś żył cnotliwie i wkrótce poczynił zadziwiające postępy w naukach. Wprost lgnął do wiedzy jak ryba do wody. W 24. roku życia został wyświęcony na księdza, a wkrótce potem obrano go przełożonym klasztoru. Sława jego nauk i świątobliwego życia rozniosła się szybko po całym kraju. Gdy się o tym dowiedział Ojciec Święty, uczynił go kardynałem i swoim legatem na synod biskupów we Wrocławiu (1248). W roku 1261, po śmierci papieża Aleksandra IV, obrano papieżem Urbana IV, a był nim… Kubuś, dawny szewski czeladnik.


Papież nie wstydził się swego rodu. W mieście rodzinnym, w miejscu, na którym stał dawniej jego dom, zbudował kościół, a na pamiątkę swego pochodzenia kazał wymalować i na ścianie powiesić obraz swego ojca – szewca szyjącego buty.


Gdy ojciec przyszedł do niego, syn rzucił mu się do nóg i ucałował je.


* * *

Oto wzór dla was (…), jak macie czcić rodziców i starać się o pilne nabywanie wiedzy, aby wyrosnąć na dobrych synów Kościoła i Ojczyzny.


GN

 

To opowiadanie ukazało się w 9. numerze „Rycerzyka Niepokalanej” we wrześniu 1935 roku. Pisownia została uwspółcześniona.

 


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Cud Wniebowzięcia
Miesiące wakacyjne pomagają nam rozwijać naszą katolicką pobożność, wszak lipiec to w Kościele miesiąc poświęcony Krwi naszego Zbawiciela, zaś punktem kulminacyjnym sierpnia jest uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czuwa nade mną

Pani Anna Caban jest Apostołem Fatimy od grudnia 2003 roku. O istnieniu Apostolatu dowiedziała się z materiałów otrzymanych ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi, które wspiera już od 21 lat. Były one na tyle interesujące, że postanowiła przystąpić do tej wyjątkowej duchowej rodziny czcicieli Matki Bożej.

Jak przyznaje pani Anna, wiarę katolicką wyniosła z domu rodzinnego: – Dużo zawdzięczam swoim rodzicom, zwłaszcza moja mama jest dla mnie wzorem, podziwiam ją, bo pomimo zaawansowanego wieku i problemów z chodzeniem w każdą niedzielę uczestniczy we Mszy Świętej. Uważam, że to przede wszystkim dzięki niej ja też idę drogą wiary.

W swojej parafii pw. św. Mateusza Apostoła w Świerczynie Pani Anna należy do kółka różańcowego. – Różaniec jest naszą bronią, naszym ratunkiem, dzięki któremu możemy wszystko wygrać i mówiąc z przymrużeniem oka, „wynegocjować” od Maryi coś na czym nam szczególnie zależy. Codziennie odmawiam Różaniec, a ostatnio zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską o pokój na Ukrainie – mówi.

Mam odczucie, że Matka Boża czuwa nade mną, otacza mnie swoim płaszczem, że mi towarzyszy i jest ze mną w złych i dobrych chwilach, czuję Jej opiekę, czuję spokój, jaki mi daje. Bez Maryi nic byśmy nie zrobili, tylko w łączności z Bogiem możemy wygrać – wyznaje pani Anna. – W moim życiu zdarzały się trudne chwile, ale właśnie zwłaszcza wtedy czułam, że Maryja jest przy mnie – przyznaje.


[Pełny tekst w wersji drukowanej]


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo! Proszę pozwolić, że na Waszych łamach podziękuję Matce Bożej za opiekę i wielokrotne uratowanie życia mojego schorowanego 91-letniego Ojca, Powstańca Warszawskiego, który po udarze tracił przytomność wiele razy. Był w bardzo ciężkim stanie, ale Pan Bóg nadal trzyma go przy życiu. To wielka łaska! W tym miejscu proszę także o zdrowie dla mojej 87-letniej Matki.
Proszę Cię, Matko Najświętsza, o dalszą opiekę nad Rodzicami, którzy mnie i mojego Brata adoptowali jak byliśmy niemowlakami. Proszę też, abyś wybaczyła tym, którzy Cię obrażają, znieważają. Wyproś im u Swojego Syna nawrócenie.
A Wam, Szanowni Redaktorzy dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które utwierdza mnie w wierze i dostarcza bardzo wartościowej duchowej lektury.
Wojciech


Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za to, że otrzymuję od Was „Przymierze z Maryją”. Dziękuję także za przesłanie „Zegara Męki Pańskiej”. Wcześniej nie spotkałam się z taką publikacją ani z takim nabożeństwem. Cieszę się więc, że otrzymałam tę przesyłkę ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi.
Pragnę również w tych kilku zdaniach dać świadectwo pomocy Matki Bożej dla mojej siostry Ireny, chorującej na rozległy nieoperacyjny nowotwór płuc.
Otóż, modliłam się Nowenną Pompejańską do Matki Syna Bożego, aby ta straszna choroba została powstrzymana, jeśli oczywiście taka będzie wola Jezusa Chrystusa. Siostra – rzecz jasna – poddała się intensywnemu leczeniu.
Lekarze, gdy zobaczyli wyniki badań, jakie wykonali po terapii, byli bardzo zdziwieni i zaskoczeni, bo nowotwór nie tylko przestał się rozprzestrzeniać w płucach, ale nawet w pewnym stopniu się cofnął.
Powiedziałam siostrze o mojej modlitwie, o prośbie o jej zdrowie do Maryi. Zaskoczyło ją to bardzo i zastanowiło. Moja siostra jest daleko od Boga, chociaż właściwie powinnam napisać: była daleko od Boga, bo obecnie, chociaż jeszcze nie modli się konkretnymi modlitwami, ale rozmawia z Panem Jezusem swoimi słowami. Cieszę się z tego bardzo i uważam również za wielką łaskę Bożą.
Jeszcze kilka słów o mojej sytuacji. Cóż, życie… Po prostu mam mnóstwo obowiązków przy Mamie, która skończyła 92 lata. Staram się też pomagać siostrze, również pod względem duchowym, bo rzeczywiście załamana była swoją sytuacją. Na pewno wiara i modlitwa daje mi siłę i spokój ducha, umysłu i serca. Pozdrawiam Was serdecznie i zapewniam o modlitwie.
Krystyna z Białegostoku


Szanowni Państwo!
Dziękuję za Waszą pracę i za Waszą modlitwę. Można powiedzieć, że odczuwam ją każdego dnia. A jest mi ona bardzo potrzebna, bo przebywam w zakładzie karnym. Także ważna jest modlitwa za zmarłych, bo oni dla siebie już nic zrobić nie mogą. Dzięki Wam nie tracę nadziei!
Sławomir


Szczęść Boże!
Pragnę Wam podziękować za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Będę Was wspierała modlitwą i jeśli tylko będzie taka możliwość także datkami. Czasy są ciężkie, więc taka lektura, jaką Wy proponujecie, jest teraz szczególnie potrzebna. Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkich pracowników Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. W szczególności pragnę podziękować za Waszą akcję propagowania modlitwy różańcowej. Mam świadomość, że poprzez tę modlitwę, można wyprosić wszystko. Wspieram Was i wasze dzieło.
Z Panem Bogiem
Danuta z Dolnośląskiego


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo! Bardzo serdecznie dziękuję całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za to, że mogłam przystąpić do Apostolatu Fatimy. To niezwykłe doświadczenie. Jestem też niezmiernie wdzięczna za wszystkie przesłane dobra książki, broszury, dewocjonalia. Dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które rzeczywiście pokazuje, jak ważne jest zawarcie Przymierza z Matką naszego Zbawiciela w codziennym życiu. Ona jest naszą Przewodniczką pewną do Nieba. Praktykując kult maryjny, na pewno nie zbłądzimy. Bardzo serdecznie Was pozdrawiam i proszę o dalszą modlitwę. Bóg zapłać!
Genowefa z Lubelskiego


Witam serdecznie!
Otrzymuję od Państwa różne publikacje w formie broszur np. „Przymierze z Maryją”, kalendarze oraz inne wydawnictwa, obrazki i przedmioty o treści religijnej. I to jest bardzo dobre! Sprawdziłam niejednokrotnie w swojej parafii, czy treści te są zgodne z kanonami wiary. Tak, są! I bardzo Wam za to dziękuję, bo znajduję u Was często teksty, do jakich trudno byłoby mi samodzielnie dotrzeć. Cieszę się, że dostaję materiały, które oparte są na dobrej znajomości historii chrześcijaństwa i doktryny Kościoła. To Wasza zasługa! Życzę wielu łask.
Diana

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo. Nie wiem, jak wyrazić swoją wdzięczność za Waszą działalność. Praktycznie w każdym miesiącu otrzymuję od Was materiały, które pomagają mi zrozumieć prawdy wiary, praktyki pobożne itp., czym jest i dlaczego tak ważny jest kult Najświętszej Maryi Panny. Wiem, że jak od Was otrzymam jakieś pismo czy książkę, to nie będzie w nich żadnych teologicznych błędów. Aż chciałoby się, żeby „Przymierze z Maryją” było jeszcze obszerniejszym wydawnictwem. Nigdy nie rezygnujcie z Waszej misji, bo budujecie wiarę wielu ludzi. I za to Wam serdeczniej dziękuję. Pozostaję w modlitwie.
Grzegorz z Małopolski


Szczęść Boże!
Szanowni Państwo! Bardzo dziękuję za przesyłanie mi „Przymierza z Maryją”, wydawnictw, dewocjonaliów i wszystkich innych jakże wartościowych prezentów. To wszystko pomaga mi dojrzewać w wierze. Każdego dnia dziękuję Panu Bogu za to, że jesteście. Modlę się za Was i życzę Bożego błogosławieństwa na każdy dzień dla Was i Waszych ­rodzin.
Katarzyna