Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Prawdziwe Oblicze naszego Zbawiciela
Leonard Przybysz


Rozważając, jaki był nasz Boski Zbawiciel, może nieraz stawialiśmy sobie pytanie: jak faktycznie wyglądał? To ze wszech miar wskazane rozważanie na okres Wielkiego Postu i zbliżających się Świąt Wielkiej Nocy. Dlatego zamieszczamy zdjęcie oblicza Chrystusa odbite na Całunie Turyńskim. Nie trzeba być wybitnym obserwatorem, aby dostrzec w nim wyraz wielkiej powagi, odrzucenia i strasznych tortur, które doprowadziły Go do śmierci. Ta Twarz wydaje się nam mówić: wszystko jest zapisane i odnotowane, a sprawiedliwość zostanie wymierzona.

Tego typu rozważanie może się nie spodobać ludziom „dobrego serca”, którzy preferują patrzenie na Pana Jezusa wyłącznie przez pryzmat miłosierdzia i zapominają o sprawiedliwości. A przecież dawniej mówiło się o miłosiernym Chrystusie, ale również podkreślało, że jest On Sędzią sprawiedliwym. Dzisiaj, w epoce powszechnej tolerancji, nie toleruje się już mówienia np. o grzechach wołających o pomstę do nieba, jak ma to miejsce w przypadku grzechów homoseksualizmu.

W pięknej Bazylice Mariackiej w Krakowie warto odwiedzić ołtarz św. Stanisława, w którego dolnej części znajduje się wymalowana chusta św. Weroniki. Na górnej jej części widnieje napis: Luctus velamen et irae – „to jest chusta żałoby i gniewu”. Dla dobra duszy trzeba pamiętać, że w wyniku grzechu Bogobójstwa, gniew Boży uderzył w Jerozolimę…

Biorąc pod uwagę ludzką naturę Pana Jezusa, możemy sobie wyobrazić, że był On najświętszym, najdoskonalszym i najpiękniejszym wśród ludzi, jakiego nie było i nie będzie na świecie. Dla lepszego zrozumienia tej kwestii, pomocny może nam być tekst, który znajduje się obecnie w Bibliotece Watykańskiej. Jest to list gubernatora Judei Publiusa Lentulusa do cezara z czasów, kiedy Chrystus Pan zaczął publiczne nauczanie: Dowiedziałem się – o Cezarze! – że chciałbyś otrzymać informacje o tym cnotliwym człowieku, który nazywa się Jezus, którego lud uważa za proroka, a jego uczniowie za Syna Bożego, Stworzyciela nieba i ziemi. W samej rzeczy – o Cezarze! – codziennie mówi się o cudownych rzeczach, które on czyni. Słowem wskrzesza on umarłych i uzdrawia chorych. Jest to człowiek normalnego wzrostu, w którego fizjonomii odbija się wielka słodkość i godność, w taki sposób, że ludzie czują się zobligowani kochać go i odczuwać bojaźń zarazem. Jego surowe oczy błyszczą jak promień słońca, nikt nie ośmiela się patrzeć w jego twarz. Kiedy on oskarża albo potępia, wzbudza bojaźń, ale zaraz zaczyna płakać. Nawet w rygorach jest on łaskawy i dobroduszny. Mówi się, że nigdy nikt go nie widział, aby się śmiał, ale wielokrotnie widziano go płaczącego. (…) Wszyscy uważają jego mowę za przyjemną i pociągającą. Rzadko można go spotkać publicznie i kiedy się pojawia, wygląda bardzo skromnie. Jego postawa jest bardzo dostojna. Jest piękny. Jego matka jest najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziano w tym kraju. Człowiek ten posiada wszelką wiedzę, mimo że nigdy się nie uczył. Chodzi boso i z głową bez nakrycia. Wielu ludzi śmieje się z niego, kiedy widzą go z daleka, ale kiedy już znajdą się z nim twarzą w twarz, drżą i podziwiają go. Hebrajczycy mówią, że nigdy nie widzieli podobnego człowieka, ani doktryny którą on głosi. Wielu ludzi wierzy, że to jest Bóg. Mówi się jeszcze, że on nigdy nie sprawia przykrości nikomu, raczej stara się, aby wszyscy byli szczęśliwi.

Stwierdzenie gubernatora Judei, że Chrystus nigdy nie sprawiał przykrości nikomu, mogło zapewne wynikać z niedoinformowania Publiusa Lentulusa. Wiemy bowiem z Ewangelii, że Pan Jezus sprawiał przykrość faryzeuszom, nazywając ich hipokrytami, grobami pobielanymi, z zewnątrz białymi, a zepsutymi od środka. Sprawił zapewne przykrość przekupniom, których przy pomocy bata wygnał ze świątyni. W rzeczywistości nasz Zbawiciel nie byłby całkowicie dobry, gdyby nie stosował sprawiedliwości w okolicznościach, które tego wymagały.

Mówi się, że po Ukrzyżowaniu Publius Lentulus się nawrócił i stał się uczniem Chrystusa, i razem ze swoją córką Livią zaczął głosić Ewangelię. Niech oręduje za nami w Niebie, abyśmy zrozumieli, że miłosierdzie i dobroć nie wykluczają sprawiedliwości.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą!
Zbliżają się święta Bożego Narodzenia… Kolejny rok, 2020, powoli odchodzi do przeszłości. Radość związana z wyczekiwaniem na przyjście Bożej Dzieciny zakłóca świadomość, że spora grupa Polaków odrzuca Boga, nienawidzi instytucji zbawczej, jaką jest Kościół Święty, a także odmawia prawa do życia dzieciom poczętym.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Jedyna taka wspólnota ... jest właśnie dla Ciebie!

Co to za wspólnota, licząca ponad 60 tys. członków, którzy wszyscy modlą się za siebie nawzajem? Duchowa rodzina pod patronatem Maryi, za którą codziennie wznoszą swoje modły siostry zakonne, a kapłan raz w miesiącu odprawia za nią Mszę Świętą? Formacja duchowa w tradycji katolickiej, której uczestnicy co roku mają szansę wziąć udział w pielgrzymce do Fatimy?
To Apostolat Fatimy. Jedyna taka wspólnota katolików w Polsce, gdzie za drobny, comiesięczny datek i codzienną modlitwę Apostołowie dostają moc duchowych korzyści, z których najważniejsza jest świadomość, że przyczyniają się do wielkiego dzieła – budzenia sumień Polaków!
Zadzwoń pod numer 12 423 44 23 i zostań Apostołem Fatimy!


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Pragnę podzielić się moją radością. Odmawiałam Nowenny Pompejańskie w trzech intencjach: za dwie córki oraz o rozwiązanie problemów spadkowych po zmarłym krewnym (m.in. długi zostawione przez zmarłego). Starsza córka zdała maturę (po trzech latach opóźnienia); młodsza, która dwa lata się nie uczyła, wznowiła naukę w szkole wieczorowej dla dorosłych; a długi udało nam się spłacić i rozwiązał się problem z mieszkaniem zostawionym w spadku przez zmarłego.
Modliłam się też do Świętej Rany Ramienia Jezusowego, prosiłam także o pomoc Maryję i św. Józefa. Zostałam wysłuchana! Zachęcam wszystkich do wytrwałej i ufnej modlitwy różańcowej. Najświętsza Maryja Panna nigdy nie opuści nas w potrzebie! Pozdrawiam Was serdecznie.
Renata – wierna czcicielka Maryi

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Ośmielam się na te kilka słów, płynących z pewnego mojego zaniepokojenia wywołanego komunikatem ks. bp. Marka Szkudły, który został odczytany podczas ogłoszeń duszpasterskich w dniu 11 października 2020 roku. Niepokoi mnie szczególne zwrócenie uwagi przez ks. biskupa na to, jakoby osoby przyjmujące Komunię Świętą „na rękę” były krzywdzone stwierdzeniem, że nie odnoszą się z szacunkiem do Najświętszego Sakramentu. Tymczasem z moich obserwacji wynika, że sytuacja jest wręcz odwrotna. To wierni przyjmujący Komunię Świętą do ust stają się osobami, które są marginalizowane. Muszą przyjmować Pana Jezusa w nawie bocznej, gdyż centralnie przed ołtarzem już nie ma dla nich miejsca. Teraz obawiam się, że wielu wiernych może już nie powrócić do praktyki przyjmowania Komunii Świętej do ust, tak jak mogą nie wrócić już do pozycji klęczącej podczas przyjmowania Eucharystii (tak jak nas uczono podczas Pierwszej Komunii Świętej).
Obawiam się też, że przyjmowanie Ciała Pańskiego na rękę stanie się powszechne. Mam ponadto obawy, że Ci wierni, którzy jeszcze dotąd przyjmują Komunię Świętą do ust, również poprzez niewłaściwe i krzywdzące ograniczenia (tj. rozdawanie Komunii w bocznych nawach, z tyłu kościoła, na końcu procesji itp.) mogą zacząć przyjmować Komunię na rękę. Mam jednak nadzieję i modlę się o to, żeby nigdy do tego nie doszło.
Dziękuję za wszystkie Wasze akcje. Niech łaska Boża będzie z nami wszystkimi.
Z Panem Bogiem
Marek ze Śląska

Szczęść Boże!
Moi Kochani, pragnę Wam serdecznie za wszystko podziękować! Otrzymałam od Was wiele obrazów i wiele modlitw. Zainspirowaliście mnie i dodaliście sił, by tego potencjału nie zmarnować. Dzięki Wam udało mi się w jak najlepszy sposób spożytkować otrzymane od Was materiały. Wiele nauczyłam się od Was i jestem szczęśliwa. Niech Wam Dobry Pan Bóg wynagrodzi.
Maria

Szanowny Panie Prezesie!
Z głębi serca dziękuję Panu za słowa otuchy i serdeczność. Od kilku lat jestem stałą czytelniczką „Przymierza z Maryją”, jakże wspaniałego dwumiesięcznika. Czytam to pismo „od deski do deski”, chętnie czyta je także mój mąż. Po lekturze „Przymierza” razem się modlimy… Dziękuję także za Pańskie listy – szczere i budujące. A co najważniejsze – skierowane do mnie osobiście. W życiu bywają takie chwile, że właśnie takie słowa budują i wzmacniają. Wielkie za to dzięki! Z kolei tematyka „Przymierza z Maryją” wzmacnia naszą wiarę i wiedzę religijną.
Bardzo dziękuję ponadto za wszystkie piękne rzeczy, jakie od Was otrzymuję. Jeszcze raz z głębi serca dziękuję za wszelkie dobro, jakiego zaznałam z Waszej strony. „Bóg zapłać” za to wspaniałe dzieło, podjęte przez Pana oraz za modlitwę w mojej intencji. Proszę o dalszą modlitwę.
Z wyrazami szacunku
Marianna

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo!
Jak tylko otrzymałam od Was przesyłkę z „Aktem poświęcenia domu Matce Bożej”, nie wahałam się ani chwili, by swój dom właśnie Jej poświecić. Maryja zawsze zajmowała i nadal zajmuje bardzo ważne miejsce w moim życiu. Już jako mała dziewczynka w każde niedzielne popołudnie chodziłam z mamą i babcią do kapliczki przy szosie, gdzie – wedle przekazu wielu osób – na początku XX wieku Matka Boża ukazała się trzem dziewczynkom. Potem w tym miejscu ludzie postawili małą kapliczkę z figurą Najświętszej Dziewicy i zaczęli tu przychodzić na modlitwę. Teraz kapliczka jest zadbana i ogrodzona. Co roku, 15 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Zielnej przybywa tu wielu wiernych, by oddać cześć Matce Wniebowziętej. Kapliczka stoi w Dolistowie na Podlasiu.
Teraz mieszkam w odległej miejscowości, ale ilekroć jadę w tamte strony, staram się odwiedzić Matkę Najświętszą, by powierzyć Jej swoje radości i smutki. Ona jest najlepszą Mamą. A ponieważ moja ziemska mama odeszła, gdy byłam jeszcze bardzo młoda, więc ze wszystkimi sprawami i problemami zwracałam się do Maryi.
Ostatnio jeździłam do Niej, gdy moją córkę i jej rodzinę dotknęła choroba wywołana koronawirusem. Przeżywaliśmy naprawdę trudne chwile, bo przebieg choroby był bardzo ciężki. Tylko nadzieja w opiekę Matki Bożej dawała mi siłę. Córka z rodziną byli uwięzieni w domu przez 6 tygodni! Codziennie modliłam się o ich zdrowie i powrót do normalnego życia. Odmawiałam Różaniec i inne modlitwy. A kiedy odmawiałam Nowennę do Matki Bożej i ufałam głęboko, że Ona nam pomoże – w ostatnim dniu Nowenny otrzymaliśmy wynik, stwierdzający koniec tej choroby!
Z gorącym sercem podpisuję „Akt poświęcenia domu Matce Bożej” i z całą rodziną oddajemy się pod Jej opiekę.
Alina

Szczęść Boże!
Serdecznie dziękuję Trójcy Przenajświętszej i Matce Bożej za to, że mój syn „odnalazł się”. Przeszedł całkowitą przemianę. A Państwu dziękuję za otuchę i wspaniałe materiały, które wzmacniają wiarę. Bóg zapłać!
Maria