Lektura duchowa
 
Widząc Boga, doznamy pełni szczęścia
Św. Robert Southwell

Drodzy Bracia w wierze! Jakże wielkim zaszczytem i szczęściem jest walczyć w zastępach Pana i zostać ukoronowanym u boku Chrystusa, Sędziego wojujących! Nadszedł czas, abyście odpoczęli i radowali się na myśl o szczęściu, które czeka was w Ziemi Obiecanej. Byliście na Górze Synaj, gdy rozległy się grzmoty, rozbłysły błyskawice, a ciemna chmura pokryła jej szczyt. Teraz wzywają was na górę Tabor, gdzie, weseląc się jego chwałą, możecie powtórzyć za świętym Piotrem: Dobrze, że tu jesteśmy! Naszą krainą jest Niebo, naszymi ojcami patriarchowie. Wielki tłum przyjaciół na nas czeka, nieprzeliczone rzesze pragną naszego przybycia – spokojne i pewne własnego zbawienia, teraz zaś pragnące naszego. Jakże niewymowna błogość spłynie na nas, gdy ich ujrzymy i gdy nas przygarną do piersi! Jakże wielką rozkoszą będzie przebywać w ich domu, gdzie nie istnieje lęk przed śmiercią, a tylko życie wieczne! Tam znajdziemy pełen chwały chór apostołów, weselących się proroków, niezliczone tłumy męczenników i zastępy sprawiedliwych dziewic.


Jeśli z dziecięcia, które nagie wychodzi na świat z łona matki (…), Bóg potrafi uczynić możnego i cesarza, o ileż łatwiej może On wynieść najsłabszego nędznika do Niebieskich godności? Bóg gardzi zabawkami, które zajmują człowieka, a szuka tylko naszych zasług. Gdy umiera książę, dawne władze tracą na znaczeniu; lekceważeni dotąd i poniżani wchodzą na ich miejsce, a nowy książę nie zważa na tych, których faworyzował jego poprzednik, ale na tych, którzy wydają mu się najbardziej wartościowi. Tak samo i wtedy, kiedy my umieramy, Bóg nie zważa na to, jaką świat miał o nas opinię, ale na jaki osąd i na jaką nagrodę naprawdę zasłużyliśmy.


Prócz ludzi znajdziemy się tam w towarzystwie chórów anielskich, Najświętszej Maryi Panny, Chrystusa i błogosławionej Trójcy; będzie to tak wspaniały widok, tak mili i kochający rozmówcy, że ich obecność będzie dla nas radością równie wielką, co nasza własna chwała. Życzenia każdego z nas znajdą spełnienie w nas samych, w otaczających nas istotach i w samym wszechmocnym Bogu. I wszyscy będą w pełni władcami, gdyż pragnienia i wola każdego będą co do joty spełniane.


Widząc Boga, doznamy pełni szczęścia, jakiego oko nie widziało, ucho nie słyszało, a serce ludzkie nie zdołało pojąć. Nasze rozumienie będzie wolne od błędów, pamięć doskonała, wola pozbawiona złych pragnień, myślenie czyste i wolne, uczucia uporządkowane i wymierne, a wszystkie namiętności poddane będą władzy rozumu i pozostawać w doskonałym spokoju. Nie będzie nas nękał żaden strach, nie wypaczy nas arogancja (…), nie rozpali nas żaden gniew, nie będzie nas zżerać zazdrość, nie będzie nas dręczyć małoduszność, ale odwaga, stałość, miłosierdzie, pokój i pewność napełnią i umocnią nasze serca. Będzie nam wolno miłować wszystko, co zechcemy, i będziemy radować się tym, co miłujemy. Będziemy nie tylko miłować, ale i doświadczać tyle miłości, ile tylko zapragniemy. Nasza władza obejmie wszystko, co będzie nam potrzebne – i to nie jedną rzecz, lecz wiele naraz – a wielość przedmiotów będzie nas zachwycać, nie zaś onieśmielać; zaspokoi naszą żądzę wiedzy, nie stanowiąc przeszkody w doskonałym zrozumieniu.


Jeśli chodzi o nasze ciała, staną się one tak powabne i wdzięczne, jak to tylko możliwe; urodziwe i urocze; zdrowe, bez śladu słabości i wiecznie młode, w sile i kwiecie wieku; przystojne, chybkie jak myśl, wolne od wszelkich niemiłych wrażeń, niezdolne do smutku, czyste jak kryształ, jasne jak słońce i zdolne przenikać przez niebo, ziemię i każdą inną substancję jak woda i powietrze.


Wielość nie będzie tam nadmiarem ani sytość przewiną; trwanie nie będzie drażniło, głód będzie zaspokojony, lecz nie zmniejszony; pragnienie spełni się, lecz nie nasyci – tak więc umysły zbawionych osiągną spokój – spełnią się ich pragnienia i nie będą już pożądać rzeczy, które wezmą wtedy w posiadanie. Sami nie będą stanowić przeszkody dla swej radości, albowiem kochając innych jak samych siebie, będą rozkoszować się tak szczęściem ich, jak i własnym – a czego sami nie będą mieć, otrzymają od społeczności, która ich otacza; zatem tyle mieć będą radości, ilu współweselących się towarzyszy. A przecież radość wszystkich jest dla każdego świętego taką samą radością, jak jego własna. Ponieważ zaś oni wszyscy miłują Boga bardziej niż siebie, z Jego szczęścia czerpią dużo większą rozkosz niż z całego szczęścia, które jest ich udziałem.

 

Powyższy list ukazał się w: John Cumming, Listy świętych do grzeszników, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 2003, s. 383–386. Tytuł od Redakcji.



NAJNOWSZE WYDANIE:
Przybądź Duchu Święty!
Śpiewamy: „Pocieszycielem jesteś zwan…" Tak właśnie, Chrystus wysłał nam Parakleta – Pocieszyciela i Obrońcę, który nie tylko nas pociesza i wstawia się za nami, ale też – zgodnie z zapowiedzią Zbawiciela – wszystkiego nas uczy.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja nas wzywa!

Tym razem w dziale poświęconym prezentacji Apostołów Fatimy przybliżamy sylwetkę Pana Stanisława Rydzewskiego. Od kilku miesięcy należy On do Apostolatu, a także do aktywnych obserwatorów i komentatorów facebookowego konta „Przymierza z Maryją” i Apostolatu Fatimy. Oto co opowiedział nam o sobie Pan Stanisław.

 

Mieszkam w Domu Pomocy Społecznej. Znajduje się on na terenie parafii pw. bł. biskupa Władysława Gorala w Lublinie. Przy łóżku mam figurkę Niepokalanej, a moim patronem i wzorem jest św. Stanisław ze Szczepanowa.


Ministrant, lektor, pielgrzym


W naszym DPS-ie mamy kaplicę, do której regularnie przyjeżdża ksiądz. Tam zawsze można się pomodlić, czasami odprawiane są w niej Msze, a w Wielkim Poście nabożeństwo Drogi Krzyżowej.


W swojej parafii jestem ministrantem i lektorem. Biorę też udział w odmawianiu Różańca przed Mszą Świętą, w nabożeństwach majowych czy w wielkopostnych Gorzkich Żalach. Co roku uczestniczę w rekolekcjach organizowanych w Domu Spotkania Caritasu w podlubelskiej Dąbrowicy.


Nieraz jeździłem na różne pielgrzymki. Byłem m.in. w Częstochowie, w Kodniu i w bazylice św. Antoniego w Radecznicy.


Do Pierwszej Komunii Świętej przystępowałem w parafii pw. św. Wojciecha w Wąwolnicy, gdzie znajduje się bazylika i kaplica z Cudowną Figurką Matki Bożej Kębelskiej
(pisaliśmy o niej w 33. numerze „Przymierza z Maryją” – przyp. red.). W Wąwolnicy chodziłem także do szkoły zawodowej, a w niedzielę do kościoła; tam byłem bierzmowany i przyjąłem imię Franciszek.


Wezwany do Apostolatu


Do Apostolatu Fatimy należę od kilku miesięcy. Podjąłem taką decyzję, bo uważam, że Maryja nas do tego wzywa. O istnieniu Apostolatu dowiedziałem się z „Przymierza z Maryją”, które moja koleżanka otrzymuje od Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. Z „Przymierza…” dużo dowiaduję się o Matce Bożej. Maryja zawsze zachęcała ludzi do odmawiania Różańca, dlatego codziennie go odmawiam i dlatego dołączyłem do Apostolatu Fatimy. Od czasu przystąpienia do tej duchowej rodziny dostałem ze Stowarzyszenia dyplom i naklejki z wizerunkiem Matki Bożej, a także regularnie otrzymuję „Przymierze z Maryją”.


Oprac. JK

 


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Dziękuję bardzo za przesłanie mi „Przymierza z Maryją” oraz za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Zamieszczony w „Przymierzu…” temat samotności to problem, który dotyka obecnie wielu ludzi młodych i tych w podeszłym wieku. Często młodzi ludzie, nie posiadając dobrych wzorców opartych na głębokiej wierze, decydują się nawet na drastyczny krok… Ponadto kwestia gorszących zdarzeń w Kościele nie może przysłonić nam samej wiary. Dlatego każdego dnia modlę się w tej intencji. Zaintrygował mnie również tekst autorstwa ks. Bartłomieja Wajdy „Czym jest prawdziwa pokora?”. Artykuł wskazuje nam, że nasza pokorna postawa to uznanie prawdy, że Bóg jest Najwyższym Panem. Cieszę się, że dzięki Panu Bogu i Matce Bożej znalazłam się w gronie Apostołów Fatimy. Pozdrawiam Pana Prezesa i pracowników Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi oraz wszystkich członów Apostolatu Fatimy.

Maria z Zachodniopomorskiego

 

 

Szczęść Boże!

Popieram słuszną kampanię „W Krzyżu Twoje Zbawienie”. Jest to potrzebne przedsięwzięcie, gdyż ja również zauważam, jak wielu ludzi z mojego otoczenia oddaliło się od Kościoła i Boga. Zwłaszcza dotyczy to ludzi młodych, których można jeszcze uratować, ale potrzebne jest uświadomienie i dotarcie do ich sumień!

Wojciech z Buska-Zdroju

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Dziękuję za wielkie zaangażowanie i tak wspaniałe dzieło, jakie tworzycie. Dziękuję za „Przymierze z Maryją” i kalendarz. Dziękuję za poruszanie wszelkich spraw Bożych, jak i przyziemnych. Wiele się nauczyłam i z Bożą pomocą pragnę z całych moich sił naprawiać przy konfesjonale, co zepsułam. Trzeba życie małżeńskie prowadzić w czystości według przykazań Bożych. W chwili obecnej doznałam łaski od świętego Józefa i kiedy Go prosiłam i modliłam się, wpadł mi do ręki Jego obrazek. Następnie, jak cud, przychodzi mi „Przymierze z Maryją” i na okładce jest św. Józef z Panem Jezusem i Matką Bożą. Prawie omdlałam, to było coś cudownego! Dostałam naukę od św. Józefa: modlić się szczerze, spowiadać się tak jak jest, prosić o wszystko, ale nie zanudzać, czekać cierpliwie i być roztropna. Pozdrawiam serdecznie. Szczęść Wam Boże na dalsze lata.

Krystyna z Podkarpacia

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Zawsze Dziewica!

Bardzo dziękuję, że należę do Apostolatu Fatimy. Chciałbym powiedzieć, że łask, które otrzymuję, nie spisałbym w stukartkowym zeszycie. Wnuczek mój urodził się z wrodzoną wadą nerek. Będąc w Gidlach u Mateńki Uzdrowicielki, poprosiłem Ją o pomoc. Po tygodniu moja córka zadzwoniła i powiedziała, że nie wie jak to się stało, ale dziecko wyzdrowiało. To tylko jeden przykład. Bóg jest Miłością, należy kochać Go całym sercem!

Andrzej z Łódzkiego

 

 

Szanowny Panie Prezesie!

Bardzo dziękuję Panu za modlitwę różańcową za mnie. Pięknie dziękuję za prześliczny notes, który od Pana otrzymałam. Życzę Panu, aby każdy dzień był dla Pana dobry i radosny. Aby był Pan uśmiechnięty i cieszył się każdym dniem. Pamiętam o Panu w modlitwie różańcowej. Pozdrawiam serdecznie Pana i całe Stowarzyszenie. Niech Matka Boża ma Was nieustannie w swojej opiece. Jest Pan naszym wspaniałym Przyjacielem!

Maria z Pomorskiego

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Serdecznie dziękuję za Pana list wraz z załączoną do niego cenną przesyłką poświęconą św. Ojcu Pio. Potraktowałam go bardzo osobiście. Stało się to dlatego, że 11 kwietnia odebrałam go w szczególnych okolicznościach, które – jak sądzę – nie były kwestią przypadku, bowiem… „przypadek to świeckie imię Boga”. Przesyłka i list wzruszyły mnie, gdyż niejako wyszły naprzeciw mojemu aktualnemu stanowi ducha, którego powody, choć są prozaiczne, to dla mnie ważne. Mam 65 lat i odkąd przeszłam na emeryturę, zmagam się z coraz to nowymi problemami zdrowotnymi. Wskutek tego upadłam na duchu i chwilami czuję się zmęczona życiem. Ponieważ jestem wrażliwa, przeżywam to wszystko ze zdwojoną siłą. W tych kryzysowych sytuacjach niestety z trudnością przychodzi mi czerpanie radości z wiary i bezwarunkowa ufność w Bożą Opatrzność. Dlaczego list od Stowarzyszenia uznałam za opatrznościowy? Otóż 11 kwietnia w godzinach przedpołudniowych siedziałam na balkonie zatopiona w lekturze przejmującej książki „Cuda Ojca Pio”, którą wypożyczyłam w bibliotece. W trakcie czytania prosiłam świętego stygmatyka o jego wstawiennictwo i wyjednanie łaski uzdrowienia dla mnie i moich bliskich. Zrobiłam krótką przerwę w czytaniu i wyszłam przed mój dom podlać kwiaty. W pewnej chwili dobiegł mnie głos listonosza: „Mam dla pani przesyłkę”. Gdy zobaczyłam kopertę z przesyłką od Stowarzyszenia, a na niej wizerunek Świętego i napis: „Święty Ojciec Pio. Cudotwórca pośród nas” – zaniemówiłam ze wzruszenia i uznałam, że to nie może być zbieg okoliczności. Mam wrażenie, że sam św. Ojciec Pio chciał mi przekazać jakąś „wiadomość”, że np. może być moim pośrednikiem w modlitwach – prośbach do Pana Jezusa albo że nie pozwoli mi upaść na duchu. Szczęść Wam Boże!

Hanna z Ostrowca

 

 

Szczęść Boże!

Gorąco dziękuję za coroczne życzenia urodzinowe i modlitwę. Jestem ogromnie wdzięczna za wszystkie upominki, które otrzymuję. Za „Przymierze z Maryją”, a zwłaszcza za różaniec, z którym zaczynam dzień.

Z Panem Bogiem!

Bogumiła

 

 

Laudetur Iesus Christus!

Pragnę podziękować całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za wszelkie DOBRO, jakie czyni Kościołowi. Dziękuję za Wasze pismo – to wspaniała i budująca lektura dla każdego katolika. Życzę błogosławieństwa Najświętszej Matki!

Katarzyna