
Wraz z ekspansją Europejczyków w Ameryce, ponownie odżyła instytucja niewolnictwa. Z Afryki popłynęły na zachód statki z murzyńskimi niewolnikami w ładowniach, którzy stali się dla mieszkańców kolonii tanią siłą roboczą. Kościół postanowił zadbać o nieszczęsnych pogan. Jednym z ich duchowych opiekunów został jezuita, św. Piotr Klawer.
Ten rodowity Katalończyk przyszedł na świat 26 czerwca 1580 roku w miejscowości Verdu, na terenie diecezji Solsony. Rodziny ojca, też Piotra, jak i matki, Anny, zaliczały się do świetniejszych w Katalonii. Mimo to Klawerowie swego syna wychowali w duchu skromności i pobożności.
Jezuita
Zapisany do szkoły w Barcelonie Piotr uczył się rzetelnie, prowadził przy tym bogate życie duchowe. Duży wpływ na niego wywarli jezuici, prowadzący w mieście własne kolegium. Po ukończeniu szkoły młodzieniec postanowił zasilić ich szeregi. 7 sierpnia 1602 roku przestąpił więc progi nowicjatu w Tarragonie. Z radości całował podłogę i ściany celi, którą przydzielili mu przełożeni.
8 sierpnia 1604 roku Klawer złożył pierwsze śluby zakonne i udał się na studia do Girony. Potem kontynuował je w Palma na Majorce. Tam zaprzyjaźnił się z furtianem, bratem Alfonsem Rodriguezem. Ten cieszący się opinią świętości zakonnik (kanonizowany w 1887 roku) wywarł duży wpływ na młodego jezuitę. Połączyła ich szczególna więź duchowa. Brat Alfons przejęty trudnym losem Indian w Ameryce, zachęcił Piotra, by zajął się ich ewangelizacją. Prośba młodego kleryka, pragnącego poświęcić się tej misji, została wtedy odrzucona. Wkrótce z ciężkim sercem pożegnał przyjaciela i na polecenie przełożonych ruszył w towarzystwie kilku braci do Barcelony, by zgłębiać teologię.
W stolicy Katalonii Piotr Klawer należał do najlepszych studentów, bo i zdolności intelektualnych Pan Bóg mu nie poskąpił. W 1610 roku otrzymał tytuł doktora i zgodę na wyjazd do Ameryki. Odpłynął z Sewilli, w duchu wyrzeczenia rezygnując z możliwości odwiedzenia rodziny.
W Ameryce…
Wylądował w Cartagenie de Indias (dziś w Kolumbii). Pocałunkiem powitał ziemię, na której przyszło mu spędzić resztę życia. Zamieszkał w Santa Fe. W tamtejszym kolegium ukończył studia teologiczne. Następnie odbył „trzeci rok próby zakonnej” w Tunji. Od niedawna znajdował się tam nowicjat, toteż przełożeni byli zadowoleni, iż kandydaci do zakonu będą zbudowani towarzystwem tak gorliwego jezuity.
W 1615 roku brat Piotr trafił ponownie do Cartageny. Pełen pokory nie czuł się godny, by przyjąć sakrament kapłaństwa. Przełożeni uznali jego obawy za bezpodstawne i udzielono mu święceń. Mszę Świętą prymicyjną odprawił w kaplicy Matki Najświętszej.
Cartagena w tamtym czasie była wielkim portem i centrum handlowym, a ponadto miastem licznych kościołów i siedzibą biskupa. Z drugiej strony, na tamtejszym rynku odbywały się targi niewolników. Trafiały na nie tysiące Murzynów z Gwinei, Angoli i innych rejonów Afryki. Było to zajęcie niezwykle intratne, na którym można się było szybko dorobić majątku.
Niewolnicy
Co rok do portu przybijało kilkanaście statków przewożących blisko tysiąc niewolników. Niestety, transportowani byli w nieludzkich warunkach, stłoczeni ponad miarę w ciasnych kajutach.
W tym czasie ich ewangelizacją zajmował się w Cartagenie o. Alfons Sandoval. Na polecenie generała zakonu, Muzio Vitelleschiego, jako współpracownika przydzielono mu właśnie o. Piotra Klawera. Gdy rok później ojciec Alfons został przeniesiony do Peru, cała troska o czarnoskórych niewolników spoczęła na młodszym kapłanie.
Spotkanie emanującego dobrocią zakonnika stanowiło dla wyprowadzonych z piekła ładowni okrętu Murzynów ogromną niespodziankę i pewnego rodzaju pociechę. Ojciec Piotr obdarowywał ich jedzeniem, owocami i winem, które wcześniej wyżebrał od mieszkańców Cartageny. Z posługującymi się różnymi narzeczami Afrykanami porozumiewał się za pośrednictwem tłumaczy. Pełni najgorszych przeczuć Murzyni nabierali otuchy. Kapłan pouczał ich o zasadach wiary katolickiej i zachęcał do przyjęcia Chrztu św. Zgadzali się chętnie. Odmawiali głównie czarnoskórzy wyznawcy islamu, ale także z pozyskania tych dusz zakonnik nie rezygnował. Dla niektórych niewolników, śmiertelnie osłabionych podróżą i chorobami, przyjęcie sakramentu inicjacji chrześcijańskiej stało się przepustką do Nieba.
Przyznający się do katolicyzmu handlarze niewolników poczuwali się do obowiązku ich ewangelizacji, toteż rzadko odmawiali kapłanowi kontaktu z nimi. Problem stanowiło dotarcie do Murzynów przeszmuglowanych na kontynent nielegalnie. Ich właściciele nie chcieli przyznać się do złamania prawa. Zazwyczaj wystarczyło jednak zapewnienie misjonarza, że nie doniesie władzom o przestępstwie, by uzyskał dostęp do niewolników.
Troskliwy misjonarz
Piotr podczas katechez używał często obrazu przedstawiającego Pana Jezusa umierającego na Krzyżu, którego krwią, zebraną do naczynia, kapłan polewał Murzyna podczas chrztu. Kompozycji dopełniały wyobrażenia dusz w Niebie i piekle. Wszystko to w jaskrawych barwach, by trafić w gust słuchaczy.
Zabiegał o umożliwienie niewolnikom uczęszczania na Mszę św. Oburzenie wśród plantatorów budziły jego starania, by zarówno dorośli, jak i mali Murzyni mogli w miarę wygodnie słuchać nauk. Niczym ojciec chwalił podopiecznych, gdy postępowali dobrze, a karcił, jeżeli przekroczyli Boże prawo. Jeśli jednak w wyniku jakiegoś przewinienia podlegali chłoście, padał do nóg właściciela i błagał o poniechanie kary, obiecując w imieniu niewolnika poprawę.
Z wielkim zaangażowaniem ojciec Piotr przygotowywał podopiecznych do przyjęcia sakramentów świętych w Wielkim Poście. Słuchał wtedy tysięcy spowiedzi.
Niewolnik niewolników
Gdy w 1622 roku na krótko odwołano go od jego trzody, by mógł złożyć właściwy jezuitom czwarty ślub – posłuszeństwa papieżowi – złożył także piąty, indywidualny, poświęcenia życia posłudze wśród niewolników. Od tej pory zaczął mówić o sobie, iż jest niewolnikiem niewolników.
Z wielkim zaangażowaniem ojciec Klawer opiekował się chorymi. Odwiedzał ich, spowiadał, czasem chrzcił, ale także mył ich ciała, pielęgnował, całował rany, a gdy trzeba było, wysysał z nich ropę. Nie cofał się nawet przed kontaktem z trędowatymi. Przy tym zdarzały się przypadki cudownych uzdrowień czy nawet wskrzeszeń zmarłych za jego orędownictwem modlitewnym. Odwiedzał baraki dla niewolników i mieszkania, a raczej ponure nory biedoty, zagubione na odległych peryferiach miasta. Niósł także pociechę duchową i pomoc pielęgniarską w dwóch działających w mieście szpitalach, z których jeden przeznaczony był dla trędowatych.
Znaczne sukcesy miał Klawer na polu nawracania protestantów, zwłaszcza Anglików i Holendrów, którzy jako piraci zostali ujęci przez hiszpańską marynarkę wojenną. Znane było także zaangażowanie ojca Piotra w przygotowywanie duchowe skazanych na śmierć. Pełen miłości bliźniego i troski o zbawienie grzeszników, spowiadał ich, wlewał w ich dusze otuchę, a na koniec towarzyszył im podczas egzekucji.
Pobożność i poświęcenie Piotra Klawera robiło ogromne wrażenie także na Hiszpanach i Kreolach mieszkających w Cartagenie. Wszędzie, gdzie się pojawiał, milkły kłótnie i przekleństwa. Ludzie powtarzali sobie informacje o nadzwyczajnych wydarzeniach z życia jezuity. Nieraz Opatrzność kierowała go do ludzi potrzebujących spowiedzi. Raz pewną kobietę, która wiedziona rozpaczą planowała samobójstwo, odwiódł od popełnienia tego czynu. Innego nieszczęśnika, który stracił chęć do życia, uratował w ostatniej chwili, odcinając sznur zaciśnięty na szyi.
Właściwie za cud można uznać także fakt, że w tak trudnych warunkach klimatycznych nasz jezuita przeżył 40 lat. Słabowity w latach studenckich, jako misjonarz dzielnie znosił fatalny klimat południowoamerykański i uciążliwe podróże w upale. Jednocześnie w ramach wyrzeczeń ograniczał sen do trzech godzin, poświęcając resztę nocy na modlitwę i samobiczowanie. Przy tym narzucał swemu organizmowi ostre posty.
Święty
Wycieńczone ascezą ciało odmówiło posłuszeństwa podczas epidemii, która wybuchła w 1650 roku. Długo leżał bez siły, uzależniony od pomocy czarnoskórego pielęgniarza, który bardziej mu dokuczał, niż pomagał. Niestety, nie odzyskał już pełni sił. Św. Piotr Klawer zmarł w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września 1654 roku. Gdy po dwóch latach odkopano grób, jego ciało było niemal nienaruszone. Pachniało. Do grona błogosławionych zaliczył go Pius IX 16 lipca 1851 roku. Świętym ogłosił zaś papież Leon XIII 15 stycznia 1888 roku. Wspomnienie liturgiczne św. Piotra Klawera obchodzimy 9 września.
Pan Paweł wspiera Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi już od 20 lat, a w czerwcu wziął udział w pielgrzymce Apostołów Fatimy do portugalskiego sanktuarium. Pochodzi z Mazowsza, z parafii pod wezwaniem świętego Bartłomieja Apostoła w Paprotni. Tam przyjął sakrament chrztu i bierzmowania oraz przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej.
– Wiarę zachowałem po rodzicach i staram się ją kontynuować – opowiada pan Paweł. – Różaniec i modlitwę „Anioł Pański” odmawiam sam albo z Katolickim Radiem Podlasia z Siedlec. Staram się też, jeśli możliwości pozwolą, odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego i dzięki TV Trwam uczestniczyć w apelach jasnogórskich. W niedzielę i inne święta biorę udział w uroczystościach kościelnych, takich jak np. nabożeństwa fatimskie. Jak pogoda jest niesprzyjająca, taka jesienno-zimowa, to korzystam z uprzejmości znajomych i sąsiadów, żeby dojechać do kościoła autem.
– Staram się wspierać parafię w pracach gospodarczych, jeśli chodzi o utrzymanie terenów zielonych wokół świątyni. Jakieś pojęcie na ten temat mam, bo parę ładnych lat zajmowałem się pielęgnacją zieleni przy urzędzie gminy jako pracownik gospodarczy.
– Radzę sobie lepiej lub gorzej, ale odnoszę wrażenie, że osoby w wieku seniorskim, tak jak moja skromna osoba, nie zawsze są jeszcze komuś potrzebne, bo teraz liczy się młody, sprytny, no i trochę zamożny. Takie teraz mamy czasy, że raczej każdy chce utrzymywać kontakty z takimi osobami, a pokolenie starszych ludzi nie każdemu już pasuje.
20 lat w Apostolacie Fatimy
– O Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi dowiedziałem się ponad 20 lat temu, przeglądając prasę katolicką. Zainteresowałem się i tak jakoś ta wymiana korespondencji między Stowarzyszeniem a mną trwa. Oczywiście, za wszystkie przesłane czasopisma, jak np. „Przymierze z Maryją” i dewocjonalia związane z Państwa działalnością, dziękuję bardzo.
– Czasami zaglądam na strony internetowe Stowarzyszenia i przeglądam, co tam akurat jest z aktualnych wiadomości. To, co Państwo robicie, na pewno jest potrzebne. Ja ze swojej strony nadal postaram się wspierać Stowarzyszenie i Apostolat Fatimy, tak jak do tej pory. Nie jest to może bardzo duża ofiara, ale „ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka”, jak mówi przysłowie.
– Zaniepokoiła mnie informacja zawarta w ostatnim numerze „Przymierza z Maryją”, że nakład pisma spada. Uważam, że gdyby każdy wygospodarował te 15–20 zł, to sytuacja byłaby zdecydowanie lepsza i bez problemu można byłoby pokryć koszty wydania i wysyłki „Przymierza…”.
Pielgrzymka do Fatimy
– Jestem bardzo zadowolony z wyjazdu z Apostolatem do Fatimy. To był mój pierwszy wyjazd w tak bardzo sławne miejsce. Wszystkie miejscowości, które zwiedzaliśmy, były zabytkowe i bardzo ciekawe, a świątynie i katedry monumentalne. Wszystkie miejsca robią ogromne wrażenie, a obiekty sakralne są jakby dwa razy większe od naszych. Trzeba wyrazić uznanie dla budowniczych, którzy te obiekty wznosili.
– Taki wyjazd to są dosyć poważne koszty, nie tylko jednostkowe, ale dla całej grupy. Byłem w grupie osób, które objęła taka życzliwa pomoc ze strony Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi. Serdeczne „Bóg zapłać” za to, że miałem taką możliwość. Przypuszczam, że wszyscy są, tak jak ja, zadowoleni. Muszę pochwalić i wyrazić słowa wdzięczności dla organizatorów, bo wszystko było bardzo dobrze przygotowane.
oprac. Janusz Komenda
Szanowni Państwo!
Jesteście wspaniali! Wasze wydawnictwa oraz gazetki, broszury i ulotki wzmacniają naszą duchowość i informują o wielu faktach oraz miejscach objawień Maryjnych. Artykuły czytam z wielkim zainteresowaniem. Naprawdę bardzo cenię informacje o Jezusie i Maryi, które w nieskończoność otwierają serca. Pamiętamy w modlitwie o Waszej pracy. Pozdrawiam gorąco Pana Prezesa i cały zespół redakcyjny!
Anna ze Zgierza
Szczęść Boże!
Kampania „Proroctwa nie lekceważcie. Przepowiednie dla Polski” jest wspaniała. Popieram ją i bardzo się cieszę, że jesteście i stoicie na straży wiary. Musimy dziękować i wspierać naszą Królową za Jej miłość do naszego Narodu.
Zbigniew z Katowic
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowny Panie Prezesie, dziękuję bardzo serdecznie za przesłane mi pozdrowienia urodzinowe. Ucieszyłam się z bardzo ładnej kartki. Jestem dumna z działalności apostolskiej, jaką Państwo prowadzą. Podobają mi się bardzo czasopisma „Przymierze z Maryją” i „Apostoł Fatimy”. Cieszę się z tego, że mogę w nich znaleźć wiele bardzo ciekawych artykułów poruszających interesujące mnie tematy. Cieszę się z tego, że wiele osób może korzystać z tych czasopism. Pragnęłabym bardzo, aby wielu Polaków mogło zapoznać się z tymi ciekawymi gazetami.
Bardzo serdecznie dziękuję za otrzymane ostatnio „Przymierze z Maryją” i „Apostoła Fatimy”. Znalazłam w tych numerach wiele interesujących mnie zagadnień. Cieszę się z tego, że te czasopisma mogą trafić do wielu rodzin w Polsce. Pragnęłabym dalej otrzymywać te pisma.
Pozdrawiam Maryję Naszą Królową. Życzę Panu i współpracownikom dużo zdrowia i wielu łask Bożych w Jezusie i Maryi.
Wdzięczna Czytelniczka
Krystyna z Pruszkowa
Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za przysyłanie mi „Przymierza z Maryją”. Jest to pismo, które bardzo sobie cenię i szanuję. Redagujecie ciekawe artykuły. Zawsze czekam na nowe numery i pragnę poinformować, że zawsze będę Was wspierać. Niech Pan Bóg nas prowadzi!
Barbara
Szanowny Panie Prezesie!
Bardzo dziękuję Panu za życzenia z piękną Matką Bożą Fatimską. Dziękuję także za wsparcie modlitewne, które jest podporą naszego życia duchowego oraz fizycznego. Ja także życzę Panu i Stowarzyszeniu siły i ducha wytrwałości w prowadzeniu tego niezwykle ważnego dzieła dla naszej duchowości chrześcijańskiej. Dziękuję bardzo za wszystkie dewocjonalia, materiały, które od Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi otrzymałam – są także narzędziem umocnienia w wierze. Życzę całej Redakcji i Panu Prezesowi obfitych łask Bożych. Szczęść Wam Boże na długie lata!
Danuta z Krakowa
Szanowni Państwo!
Dziękuję za wszystkie numery „Przymierza…”, bo to ciekawe czasopismo. Warto je prenumerować. Dużo opisujecie i dużo się dowiadujemy, co się dzieje teraz i kiedyś – jak to było na świecie dawno temu, w tamtych wiekach. Życzę Wam wielu łask Bożych i siły w dalszym działaniu. Nie poddawajcie się siłom zła, które próbują zniszczyć wszystko, co Boże. Któż jak Bóg! Pozdrawiam Was serdecznie,
Maria
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Dziękuję z całego serca za cudowne „Przymierze z Maryją”. Jestem szczęśliwa, że otrzymuję to pismo. Jest tam dużo pięknych, cudownych tekstów o Maryi i Jezusie Chrystusie, a także dużo o wierze katolickiej i o naszej kulturze. Są tam piękne tematy i bardzo dobre dla naszego życia wiadomości. Jestem szczęśliwa, że otrzymuję „Przymierze z Maryją”. Dziękuję, modlę się za cały Apostolat Fatimy i za Pana Prezesa.
Janina z Włocławka
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Panie Sławomirze, w liście zadał mi Pan pytanie, czy jestem dumna z otrzymywanego pisma „Przymierze z Maryją”. Jestem dumna! A dlaczego? Bo jest to pismo jedyne w swoim rodzaju. To ogromna wiedza. Każdy artykuł bogaty w wydarzenia, emanuje częścią historii o naszej wierze katolickiej. Bardzo dużo przeczytałam dobrych książek (bo lubię czytać), ale pismo „Przymierze z Maryją” stawiam na pierwszym miejscu, bo porusza serce, ubogaca duszę i umysł. O wielu sprawach opisanych w artykułach wcześniej nie miałam wiedzy. Ale teraz mając 86 lat jestem poniekąd uczennicą „Przymierza z Maryją”. Mówi się, że człowiek uczy się do końca życia, prawda? Bóg zapłać za tę wiedzę. Z szacunkiem chylę czoło przed wszystkimi osobami za pracę i trud w tworzeniu pisma. A Matka Boża, nasza Królowa, niech Was błogosławi. Przy okazji „Bóg zapłać” za wszystko co dostaję od Stowarzyszenia Księdza Piotra Skargi: za życzenia urodzinowe, za listy Pana Sławomira i wszystkie pamiątki, a szczególnie za koronę Matki Bożej Fatimskiej. Jak stawałam przed Fatimską Panią, mówiłam w duchu: „Jesteś taka skromniutka, skromniutka bez korony”… A teraz moja Dostojna Pani ma koronę! Serdecznie dziękuję, bardzo się cieszę.
A jeszcze kilka słów o mnie… Jestem schorowaną osobą, chodzę o lasce. Nie mam już nawet siły iść sama do kościoła – to około 1 kilometra, ale mój sąsiad zawozi mnie co niedzielę na Mszę. Mam też problemy ze słuchem. Aparat słuchowy nie wszędzie zdaje egzamin, szczególnie w kościele, jak kapłan mówi dalej od mikrofonu, to robi się pogłos, ale jakoś daję sobie radę. Nie narzekam, bo mam dużą rodzinę i opiekuje się mną córka. Praktycznie przejęła wszystkie moje obowiązki. Przepraszam, że nie nadążam za waszymi propozycjami, ale w miarę możliwości będę wspomagać Stowarzyszenie. Życzę Wam wszystkim zdrowia i błogosławieństwa.
Z Panem Bogiem!
Genowefa