Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Diabelska fałszywa obietnica szczęścia

  Oto zdarzenie z codziennego życia na wyspie Ischia we Włoszech, po burzy. Natura odzyskała już swój pogodny wygląd, i starsza wiekiem wieśniaczka otoczona swoimi dziećmi - a może swoimi wnukami - wchodzi na pagórek. Droga nie jest asfaltowana, wzdłuż niej nie ciągną się kina, restauracje, wystawy sklepowe ani kolorowe reklamy. Nikt z tej grupy nie marzy o posiadaniu nowoczesnego samochodu ani nawet motocykla.
A jednak jak pogodnie wyglądają! Jak ich dusze napełnione są prostotą i bezpośrednią radością życia wiejskiego, które dzięki wiekowej tradycji chrześcijańskiej surowości, jest dla nich tak sprzyjające. Są szczęśliwi, ponieważ są zdrowi, ponieważ powietrze jest czyste, ponieważ jest tak pięknie dookoła i ponieważ są zakorzenieni w rodzinnej atmosferze pełnej miłości bez sentymentalizmu, ale pełnej ofiarności i wzajemnego przywiązania. Dzieci, naturalne w ruchach, otaczają centralną postać z widocznym szacunkiem. W tym szacunku wyczuwa się dużo uczucia i ufności.
Dalecy jesteśmy od bagatelizowania korzyści, jakie niesie cywilizacja i kultura. Jednakże, w skutek monstrualnych przemian, jakie powoduje neopoganizm, żyjemy w wieku, w którym cywilizacja i kultura wzniecają nienasycone apetyty i ambicje w ludziach, w którym sztuczne przyjemności niszczą chrześcijańskie poczucie surowości i ofiarności. Nieskrępowane namiętności zabijają pewną świeżość duszy, która pozwala cieszyć się umiar-kowanymi przyjemnościami codziennego życia poświęconego modlitwie, wypełnianiu obowiązków i rodzinie. Życie ofiar tych przemian zamienia się w tragiczną pogoń za złotem albo oszalały taniec wokół przyjemności ciała.
Nie po to dostaliśmy życie, aby być szczęśliwymi, ale po to, aby przysporzyć chwały Bogu. Dlatego też trzeba zapamiętać, że nawet z punktu widzenia ziemskiego szczęścia, neopoganizm jest kiepskim interesem. Jest bowiem więcej radości w surowej, chrześcijańskiej społeczności, nawet jeżeli się żyje skromnie, niż w zwodniczej wspaniałości supercywilizacji - może lepiej powiedzieć pseudo-cywilizacji - która wszelkie szczęście pokłada w rozkoszach zmysłowości albo w złudzeniach pieniądza.
To drugie, urocze zdjęcie zostało zrobione w Paryżu, na ulicy Mouffetard. Chłopiec idzie do domu i niesie zapas napoju na przyjemne, ciepłe dni - sobotę i niedzielę.
Jaka skromna przyjemność! A przy tym triumfalna i promienna radość! Jak taka drobna przyjemność może kogoś tak zachwycić?
Ten chłopiec pochodzi na pewno ze skromnych klas, ubrany zwyczajnie, choć nie ubogo. W takich środowiskach ludzie często zachowują - nawet w dużych miastach - czystą i surową radość prostego, pracowitego życia codziennego. Ale to życie jest, pośrednio czy bezpośrednio, kierowane nadnaturalną i dobroczynną wiarą. W tych ludziach jest zasób pokoju duszy, żywotności i energii, która zachwyca każdym dodatkowym małym poczęstunkiem i to im daje zadowolenie. Przy stole takiej rodziny trochę szczodrobliwości w jedzeniu i napitku daje ogromną radość.
A więc raz jeszcze można przekonać się, że nie obfitość złota, a jeszcze mniej ekscesy zmysłowości dają człowiekowi szczęście, przeciwnie, właśnie w umartwieniu, we wstrzemięźliwości, w poważnym i skutecznym wciągnięciu się w codzienne, pełne trosk życie, człowiek osiąga cnotliwą równowagę, która mu daje przyjemność życia.
Jednakże, gdy ludzkość opuściła Pana Naszego Jezusa Chrystusa i Jego Święty Kościół, wszystkie te wartości moralne, których źródłem jest łaska, zaczęły ginąć.
Diabeł obiecuje człowiekowi dokładnie to, co potem mu odbierze.
Już od zarania odstępstwa człowieka zachodniego, to jest od XIV wieku, diabeł obiecał cywilizację, która za pomocą techniki miałaby pomnożyć bogactwa i rozkosze zmysłowe, wytwarzając coraz więcej radości życia...
To oszustwo było tak doskonałe, że Kościół przez usta Piusa XII w Bożonarodzeniowym przesłaniu w roku 1957 zauważył potrzebę ostrzeżenia milionów dusz przed popadaniem w rozpacz. Te dusze, uchwycone w kleszcze takiej cywilizacji, doszły już do tego, że uważały, że życie jest złem, wszechświat - błędem, a Bóg - mitem.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina