Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Rozważania o kadzidle
Leonard Przybysz

Człowiek jest z natury istotą religijną, szukającą Boga, dążącą do szczęścia, otwartą na przebogatą symbolikę, która otwiera przed nim rzeczywistość nie z tego świata. Tym bardziej głęboko wierzący katolik powinien mieć duszę szeroko otwartą na świat symboli, reprezentowany przede wszystkim przez piękną i bogatą liturgię Świętego Kościoła. W tym miejscu z ciężkim sercem przychodzi mi napisać te słowa, ale niestety… od ostatnich kilku dziesięcioleci liturgia ta systematycznie traci swój blask. W porównaniu ze stanem sprzed Soboru Watykańskiego II możemy śmiało powiedzieć, że jest ona o wiele uboższa…


Na szczęście jednak w naszych świątyniach wciąż jeszcze możemy poczuć wspaniały zapach kadzidła. Jak znakomicie pobudza nasze zmysły i nasze dusze aromatyczny dym unoszący się z kadzielnicy! Trudno nie dostrzec w nim czegoś, co należy do porządku nadnaturalnego. Ten wonny dym, który powoli i – można rzec – w elegancki sposób unosi się w powietrzu, dotyka nas do głębi. Dociera do najgłębszych zakamarków naszych dusz. Wzbudza w nas pragnienie Absolutu, przekraczającego ziemską rzeczywistość.


W takich momentach możemy się poczuć tak, jak byśmy porzucali rzeczywistość. Wtedy choć przez chwilę możemy zapomnieć o wszystkich problemach i codziennych troskach, których doświadczamy na tym łez padole. Wówczas czujemy duchową ulgę i pragniemy, by ten moment trwał – o ile to możliwe – w nieskończoność.


Patrząc na unoszący się ku Niebu dym kadzidła, na myśl przychodzi symbolizowana przez niego cnota Miłosierdzia. Otóż, ten kojący dym rozchodzi się po całej świątyni. Tak też jest z Bożym Miłosierdziem, które ogarnia swoją hojnością wszystkich ludzi.


Kadzidło symbolizuje także nadzieję. W jaki sposób? Otóż, kiedy patrzymy na kadzidło, które pali się w kadzielnicy, mamy nadzieję, że nasza modlitwa, która – tak jak ten dym – wznosi się do Boga, na pewno zostanie wysłuchana.


Kończąc te rozważania, pozwolę sobie na małą dygresję… Podobne albo zgoła takie samo wrażenie jak kadzidło robi na nas wieczna lampka oliwna, która świeci się na ołtarzu z Najświętszym Sakramentem. Choć, powiedzmy sobie szczerze, elektryczna lampka, dziś tak bardzo rozpowszechniona, nie ma już tego mistycznego charakteru…

 


"Przymierze z Maryją" dociera regularnie do ponad 430 tysięcy osób. Dołącz do grona naszych Przyjaciół i zostań stałym czytelnikiem czasopisma.

NAJNOWSZE WYDANIE:
Cud nad Wisłą
Rok 2020 jest szczególny. Ogólnoświatowa panika wywołana epidemią koronawirusa; „antyrasistowska”, skrajnie równościowa i antychrześcijańska w swej istocie rewolta w USA i innych krajach świata; wszechobecny grzech, przedstawiany jako „prawo człowieka”; susza, powódź… Wszystko to ma miejsce 100 lat po śmierci fatimskiej wizjonerki, św. Hiacynty Marto; w setną rocznicę urodzin Karola Wojtyły – „papieża Fatimy”, jak również wiek po Cudzie nad Wisłą, czyli (chwilowym) wypędzeniu z naszego kraju bolszewików, roznosicieli komunizmu – a więc błędów Rosji, przed którymi ostrzegała Matka Boża w Fatimie.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Walczmy o Bożą Sprawę!

Irena Maria Pregler to młoda kobieta, dla której religia katolicka jest podstawą w życiu codziennym. Z wykształcenia jest grafikiem. Spełnia się̨ w projektowaniu, edycji książek i ilustracji. Dąży do tego, aby połączyć́ dwie najważniejsze dla siebie rzeczy: wiarę w Trójjedynego Boga i miłość́ do Ojczyzny ze swoją pracą zawodową. Od kilku lat wspiera Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Apostołem Fatimy jest od 2018 roku. Specjalnie dla „Przymierza z Maryją” opowiada, czym jest dla niej nasza duchowa rodzina.

 

Jezus chce posłużyć się tobą, aby ludzie mnie lepiej poznali i pokochali. Chce On ustanowić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Tym, którzy je przyjmą, obiecuję zbawienie. Dusze te będą tak drogie Bogu, jak kwiaty, którymi ozdabiam Jego tron – te słowa Najświętszej Maryi Panny skierowane do Łucji 13 czerwca 1917 roku w Fatimie, zrobiły na mnie wielkie wrażenie. Choć Matka Boża przemawiała do fatimskiej wizjonerki, to jednak w tych słowach zwraca się także do każdego z nas! Jest to prośba samego Boga, Jezusa Chrystusa. Zdobyć cały świat dla Chrystusa przez Niepokalaną, jak mawiał św. Maksymilian Kolbe. Naszym obowiązkiem, jako dzieci Bożych, jest spełnić Bożą Wolę i walczyć o jak największą chwałę dla Maryi, miłość do naszej Matki i Królowej, a tym samym o nawrócenie grzeszników. A przez nabożeństwo Pierwszych Sobót miesiąca przyczynić się do zapowiadanego przez Nią triumfu Jej Niepokalanego Serca: Na koniec Moje Niepokalane Serce zatriumfuje!

 

Chciejmy ukryć się w Jej Matczynym Sercu w tych trudnych czasach. Jak pisał św. Ludwik Maria Grignion de Montfort: Kto znalazł Maryję, a przez Maryję Jezusa i przez Jezusa Boga Ojca, to znalazł już wszelkie dobro. (…) Wszelką łaskę i wszystką przyjaźń z Bogiem, całą nieskazitelność w obliczu nieprzyjaciół Boga; wszelką prawdę przeciw kłamstwu; wszelkie zwycięstwo w obliczu trudów zbawienia; wszelką pogodę i radość w goryczach życia.

Przez Apostolat Fatimy głoszenie Orędzia Fatimskiego, kultu Niepokalanego Serca Maryi i miłości do naszej Matki Niebieskiej jest możliwe i szczególnie skuteczne. W tej walce dobra ze złem o dusze tych, co odwrócili się od Boga, stańmy po stronie naszej Królowej, o której św. Maksymilian Kolbe powiedział: Wszystkie herezje Samaś zniszczyła na całym świecie! Włączmy się jak najliczniej w to szlachetne dzieło, jakim jest Apostolat Fatimy, i walczmy o Bożą sprawę! Dozwól mi chwalić Cię Panno Przenajświętsza; daj mi moc przeciwko nieprzyjaciołom Twoim!

 

Opracował: Marcin Więckowski


Listy od Przyjaciół