Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Styl gotycki odzwierciedlenie Nieba
Leonard Przybysz


Zbliża się okres letniego wypoczynku, a wraz z jego nadejściem rośnie też wyraźnie na całym świecie liczba turystów poszukujących kościołów, klasztorów i różnych zabytków odziedziczonych po chrześcijańskiej przeszłości.

Nawałnica „zwiedzaczy” zalewa wprost katedry Notre Dame w Paryżu i w Kolonii czy też bazylikę Mariacką w Krakowie. Te i wiele innych katolickich świątyń zbudowanych w średniowieczu – czyli zdaniem ignorantów w owym „mrocznym okresie ludzkości” – dobrze odzwierciedla mentalność człowieka tamtej epoki. Ludzie ówcześni posiadali bowiem stałą skłonność ku nadprzyrodzoności i skutkiem tego żadnej z rzeczy ziemskich nie czynili ostatecznym celem swego życia. Stąd ich wysiłek, by m.in. w architekturze odzwierciedlić wszystko, co przypomina o ostatecznym celu życia człowieka. Ich serca wypełnione były pragnieniem Nieba. Jakże to odległe od postawy współczesnego świata goniącego za blichtrem przemijających gadżetów...

Czego zatem owi turyści poszukują? Rozrywki? Chyba nie tylko. Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy uświadomić sobie, że w człowieku dusza ważniejsza jest niż ciało i jej potrzeby domagają się zaspokojenia. Tak ustanowił to Pan Bóg i wpisał na stałe w naturę człowieka. Próba zaprzeczenia temu porządkowi, tzn. przedkładania ciała nad duszę powoduje, że człowiek stopniowo zaczyna odczuwać duchową pustkę, którą mniej lub bardziej świadomie stara się wypełnić. A taką pustkę człowiek XXI wieku odczuwa coraz częściej, ograniczany do sfery doznań cielesnych. Nie dziwi więc, że ludzie zaczynają poszukiwać ukojenia dla swych dusz. Wchodząc do gotyckiej katedry, czują się zapraszani do opuszczenia tego co ziemskie i wzniesienia się ku rzeczywistości nadprzyrodzonej. Zanurzony w laickim świecie współczesny człowiek ma tu okazję niemalże dotknąć duchowości średniowiecznej, którą przesycona jest atmosfera gotyckich świątyń. W ten sposób doznaje nawet pewnej ulgi, przynajmniej na kilka chwil. Na duchowej pustyni współczesnego świata i jego prymitywnych wytworów, kontakt z witrażami, rozetami i rzeźbami gotyku wywołuje efekt podobny do tego, jaki odczuwa spragniony wędrowiec łykający świeżą wodę, która go pokrzepia i orzeźwia.

A jakież bogactwo i głębię symboli odnajdujemy we wszystkich harmonijnie połączonych elementach gotyckiej katedry. Np. okazałe portale drzwi wejściowych przywołują na myśl bramy Niebios. Sklepienie nad nawą główną, które pnie się zawsze wysoko, wyobraża Niebo i zachęca do wzniesienia ducha. Strzelające wysoko iglice pociągają wzrok ku wyżynom niebieskim. Witraże zaś ukazują sceny ze Starego i Nowego Testamentu, z życia świętych oraz codziennego życia wiernych Kościoła Walczącego. W tamtych czasach, kiedy mało było osób potrafiących czytać i pisać, witraże te stanowiły ilustrowany katechizm. Średniowieczni wiedzieli, że piękno stworzenia zostało nam dane, abyśmy przez jego pryzmat dostrzegali Stwórcę – źródło Prawdy, Dobra i Piękna. Stąd światło przenikające do wnętrza przez kolorowe szkiełka przywołuje Boskie światło, które oświeca dusze i serca. Wielka rozeta ponad portalem oznacza zwycięstwo tego światła. W końcu katedra jest obrazem Jeruzalem Niebieskiego, o którym mówi Apokalipsa, że jego bramy strzeżone są przez potężne wieże.

Nic i nikt w tym życiu nie może wypełnić pustki ludzkiego serca – ani bogactwo, ani przyjemności, ani zdrowie, ani przyjaźń – tylko Bóg! Sam Bóg, kiedy stworzył człowieka, wyrył w jego sercu pragnienie życia z Nim. Tylko ten, kto spotka Boga, będzie w pełni szczęśliwy. Wielki święty Augustyn, Doktor Kościoła, dał nam receptę – aktualną dla każdej epoki – aby uleczyć kryzys człowieka współczesnego: Uczyniłeś nas dla siebie, Bożei niespokojne jest serce naszepóki nie spocznie w Tobie. Zapewne dlatego nie topnieją tłumy – czasem już półdzikich – turystów poszukujących wytchnienia we wnętrzach gotyckich kościołów.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina