Zapomniane Prawdy i Wartości
 
Rodziny nie mają już tradycji
Dzisiaj jesteśmy obojętnymi świadkami czynów, które wzburzyłyby najbardziej barbarzyńskie ludy pogańskie epoki starożytnej. W szkołach, w których niegdyś uczono dzieci jak poznać, kochać i uwielbiać Boga, dziś wychowuje się ludzi bez wiary i moralności, bądź to w wyniku świadomego działania, bądź też zaniedbania ze strony osób odpowiedzialnych.

Skąd bierze się ta obojętność? Wynika ona z tego, że w umysłach nie ma już jasnych idei, zaś w duszach solidnie zakorzenionych zasad. Zamiast nich są idee chwiejne, niezdolne do wzbudzenia zapału serc. A dlaczego idee są tak chwiejne? Ponieważ idee podstawowe, niosące ze sobą pewne zasady, nie zostały wpojone w dusze dzieci przez rodziców, którzy powinni przejąć je jeszcze od dziadków, a którym przekazali je ich przodkowie. Jednym słowem dlatego, że rodziny nie mają już tradycji.

W dawnych czasach istniała pewna bardzo rozpowszechniona idea, niemal religijna, związana z pojęciem tradycji rodzinnych, w najlepszym tych słów znaczeniu: a polegało to na dziedziczeniu prawd i cnót, w łonie których kształtowały się charaktery przydające domowi rodzinnemu trwałości i wielkości.
Dzisiaj wyrażenie - tradycje rodzinne, nie mówi już nic nowym pokoleniom przychodzącym na świat. Wschodzą one jednego dnia, aby następnego zniknąć nie otrzymując ani nie zostawiając w spadku żadnego zbioru wspomnień i przyzwyczajeń, zasad i obyczajów, które dawniej przechodziły z ojca na syna, a rodzinom, które były im wierne, dawały możliwość wzbijania się w hierarchii społecznej. Rodzina, która ma tradycje, najczęściej zawdzięcza je jakiemuś przodkowi, u którego poczucie dobra było silniejsze niż u innych w jego otoczeniu, a któremu dane były mądrość i wola przekazania ich swoim bliskim.

„Prawda jest dobrem - mówi Arystoteles - a rodzina, w której następują po sobie mężowie cnotliwi, jest rodziną ludzi dobrych. To przekazywanie cnót z pokolenia na pokolenie ma miejsce wówczas, jeżeli korzeniami rodziny są osoby dobre i uczciwe, ponieważ to na początku poznaje się zazwyczaj przyszłe konsekwencje, dobre lub złe. (...) Przeto, jeżeli w jakiejś rodzinie istnieje jeden człowiek poświęcający się na rzecz dobra, jego dobroć będzie przekazywana potomkom przez wiele pokoleń i to jest właśnie źródło pochodzenia cnotliwej rodziny."

Człowiek, który pragnąłby założyć cnotliwą rodzinę, musi być przekonany, że jego obowiązki nie ograniczają się, jak chce tego Rousseau1, do zabezpieczenia potrzeb fizycznych dziecka, dopóki ono nie będzie w stanie samo zatroszczyć się o swój byt. (Przyp. red.: W przeciwieństwie do tej koncepcji, człowiek) Musi dać mu także wychowanie intelektualne, moralne i religijne.

Zwierzęta mają siły i sposoby na to, aby zaspokoić potrzeby fizyczne swojego potomstwa i to im wystarcza. Ale dziecko, jako istota moralna, ma jeszcze wiele innych potrzeb i dlatego Bóg dał rodzicom, oprócz siły, władzę do wychowywania, kształtowania woli dzieci i kierowania ich do dobrego życia, trwania w nim i czynienia w nim postępów. Bóg chciał, aby władza ta była trwała, ponieważ postęp moralny jest dziełem całego życia. A ponieważ, według zamiarów Opatrzności, postęp winien się rozwijać na przestrzeni czasu, niezbędnym jest, aby rodzina nie gasła w każdym pokoleniu. Więź rodzinna powinna istnieć pomiędzy tymi, którzy już odeszli, a tymi, którzy jeszcze żyją, tworząc pomiędzy nimi trwałą więź.

Człowiek prawy nie myśli wyłącznie o swoich dzieciach, ale o pokoleniach, które nastąpią po nich i dokłada wysiłków, aby praktykowanie cnót stało się tradycją rodzinną.

Dlatego właśnie tak ważna jest księga rodzinna2. Rozpocząć tę księgę, nakazać pierworodnemu, aby ją kontynuował i przekazał ten obowiązek swojemu pierworodnemu, jest najłatwiejszym i najpewniejszym środkiem stworzenia tradycji rodzinnej. Pod jednym wszakże warunkiem: przestrzegania nienaruszalnej zasady zakładania związków małżeńskich wyłącznie pomiędzy rodzinami, w których praktykowane są cnoty, które zamierza się przekazywać swoim dzieciom.

Fragment z książki ks. Henri Delassus, O espirito de familia, Campanhia Editora do Minho, S.A., Barcelos 1999, s. 126-128.

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Cud Wniebowzięcia
Miesiące wakacyjne pomagają nam rozwijać naszą katolicką pobożność, wszak lipiec to w Kościele miesiąc poświęcony Krwi naszego Zbawiciela, zaś punktem kulminacyjnym sierpnia jest uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
 
Maryja czuwa nade mną

Pani Anna Caban jest Apostołem Fatimy od grudnia 2003 roku. O istnieniu Apostolatu dowiedziała się z materiałów otrzymanych ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi, które wspiera już od 21 lat. Były one na tyle interesujące, że postanowiła przystąpić do tej wyjątkowej duchowej rodziny czcicieli Matki Bożej.

Jak przyznaje pani Anna, wiarę katolicką wyniosła z domu rodzinnego: – Dużo zawdzięczam swoim rodzicom, zwłaszcza moja mama jest dla mnie wzorem, podziwiam ją, bo pomimo zaawansowanego wieku i problemów z chodzeniem w każdą niedzielę uczestniczy we Mszy Świętej. Uważam, że to przede wszystkim dzięki niej ja też idę drogą wiary.

W swojej parafii pw. św. Mateusza Apostoła w Świerczynie Pani Anna należy do kółka różańcowego. – Różaniec jest naszą bronią, naszym ratunkiem, dzięki któremu możemy wszystko wygrać i mówiąc z przymrużeniem oka, „wynegocjować” od Maryi coś na czym nam szczególnie zależy. Codziennie odmawiam Różaniec, a ostatnio zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską o pokój na Ukrainie – mówi.

Mam odczucie, że Matka Boża czuwa nade mną, otacza mnie swoim płaszczem, że mi towarzyszy i jest ze mną w złych i dobrych chwilach, czuję Jej opiekę, czuję spokój, jaki mi daje. Bez Maryi nic byśmy nie zrobili, tylko w łączności z Bogiem możemy wygrać – wyznaje pani Anna. – W moim życiu zdarzały się trudne chwile, ale właśnie zwłaszcza wtedy czułam, że Maryja jest przy mnie – przyznaje.


[Pełny tekst w wersji drukowanej]


Listy od Przyjaciół
 
Listy

Szczęść Boże!
Szanowna Redakcjo! Proszę pozwolić, że na Waszych łamach podziękuję Matce Bożej za opiekę i wielokrotne uratowanie życia mojego schorowanego 91-letniego Ojca, Powstańca Warszawskiego, który po udarze tracił przytomność wiele razy. Był w bardzo ciężkim stanie, ale Pan Bóg nadal trzyma go przy życiu. To wielka łaska! W tym miejscu proszę także o zdrowie dla mojej 87-letniej Matki.
Proszę Cię, Matko Najświętsza, o dalszą opiekę nad Rodzicami, którzy mnie i mojego Brata adoptowali jak byliśmy niemowlakami. Proszę też, abyś wybaczyła tym, którzy Cię obrażają, znieważają. Wyproś im u Swojego Syna nawrócenie.
A Wam, Szanowni Redaktorzy dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które utwierdza mnie w wierze i dostarcza bardzo wartościowej duchowej lektury.
Wojciech


Szczęść Boże!
Bardzo dziękuję za to, że otrzymuję od Was „Przymierze z Maryją”. Dziękuję także za przesłanie „Zegara Męki Pańskiej”. Wcześniej nie spotkałam się z taką publikacją ani z takim nabożeństwem. Cieszę się więc, że otrzymałam tę przesyłkę ze Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi.
Pragnę również w tych kilku zdaniach dać świadectwo pomocy Matki Bożej dla mojej siostry Ireny, chorującej na rozległy nieoperacyjny nowotwór płuc.
Otóż, modliłam się Nowenną Pompejańską do Matki Syna Bożego, aby ta straszna choroba została powstrzymana, jeśli oczywiście taka będzie wola Jezusa Chrystusa. Siostra – rzecz jasna – poddała się intensywnemu leczeniu.
Lekarze, gdy zobaczyli wyniki badań, jakie wykonali po terapii, byli bardzo zdziwieni i zaskoczeni, bo nowotwór nie tylko przestał się rozprzestrzeniać w płucach, ale nawet w pewnym stopniu się cofnął.
Powiedziałam siostrze o mojej modlitwie, o prośbie o jej zdrowie do Maryi. Zaskoczyło ją to bardzo i zastanowiło. Moja siostra jest daleko od Boga, chociaż właściwie powinnam napisać: była daleko od Boga, bo obecnie, chociaż jeszcze nie modli się konkretnymi modlitwami, ale rozmawia z Panem Jezusem swoimi słowami. Cieszę się z tego bardzo i uważam również za wielką łaskę Bożą.
Jeszcze kilka słów o mojej sytuacji. Cóż, życie… Po prostu mam mnóstwo obowiązków przy Mamie, która skończyła 92 lata. Staram się też pomagać siostrze, również pod względem duchowym, bo rzeczywiście załamana była swoją sytuacją. Na pewno wiara i modlitwa daje mi siłę i spokój ducha, umysłu i serca. Pozdrawiam Was serdecznie i zapewniam o modlitwie.
Krystyna z Białegostoku


Szanowni Państwo!
Dziękuję za Waszą pracę i za Waszą modlitwę. Można powiedzieć, że odczuwam ją każdego dnia. A jest mi ona bardzo potrzebna, bo przebywam w zakładzie karnym. Także ważna jest modlitwa za zmarłych, bo oni dla siebie już nic zrobić nie mogą. Dzięki Wam nie tracę nadziei!
Sławomir


Szczęść Boże!
Pragnę Wam podziękować za wszystkie dotychczas otrzymane przesyłki. Będę Was wspierała modlitwą i jeśli tylko będzie taka możliwość także datkami. Czasy są ciężkie, więc taka lektura, jaką Wy proponujecie, jest teraz szczególnie potrzebna. Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkich pracowników Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. W szczególności pragnę podziękować za Waszą akcję propagowania modlitwy różańcowej. Mam świadomość, że poprzez tę modlitwę, można wyprosić wszystko. Wspieram Was i wasze dzieło.
Z Panem Bogiem
Danuta z Dolnośląskiego


Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowna Redakcjo! Bardzo serdecznie dziękuję całemu Stowarzyszeniu Ks. Piotra Skargi za to, że mogłam przystąpić do Apostolatu Fatimy. To niezwykłe doświadczenie. Jestem też niezmiernie wdzięczna za wszystkie przesłane dobra książki, broszury, dewocjonalia. Dziękuję za „Przymierze z Maryją”, które rzeczywiście pokazuje, jak ważne jest zawarcie Przymierza z Matką naszego Zbawiciela w codziennym życiu. Ona jest naszą Przewodniczką pewną do Nieba. Praktykując kult maryjny, na pewno nie zbłądzimy. Bardzo serdecznie Was pozdrawiam i proszę o dalszą modlitwę. Bóg zapłać!
Genowefa z Lubelskiego


Witam serdecznie!
Otrzymuję od Państwa różne publikacje w formie broszur np. „Przymierze z Maryją”, kalendarze oraz inne wydawnictwa, obrazki i przedmioty o treści religijnej. I to jest bardzo dobre! Sprawdziłam niejednokrotnie w swojej parafii, czy treści te są zgodne z kanonami wiary. Tak, są! I bardzo Wam za to dziękuję, bo znajduję u Was często teksty, do jakich trudno byłoby mi samodzielnie dotrzeć. Cieszę się, że dostaję materiały, które oparte są na dobrej znajomości historii chrześcijaństwa i doktryny Kościoła. To Wasza zasługa! Życzę wielu łask.
Diana

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Szanowni Państwo. Nie wiem, jak wyrazić swoją wdzięczność za Waszą działalność. Praktycznie w każdym miesiącu otrzymuję od Was materiały, które pomagają mi zrozumieć prawdy wiary, praktyki pobożne itp., czym jest i dlaczego tak ważny jest kult Najświętszej Maryi Panny. Wiem, że jak od Was otrzymam jakieś pismo czy książkę, to nie będzie w nich żadnych teologicznych błędów. Aż chciałoby się, żeby „Przymierze z Maryją” było jeszcze obszerniejszym wydawnictwem. Nigdy nie rezygnujcie z Waszej misji, bo budujecie wiarę wielu ludzi. I za to Wam serdeczniej dziękuję. Pozostaję w modlitwie.
Grzegorz z Małopolski


Szczęść Boże!
Szanowni Państwo! Bardzo dziękuję za przesyłanie mi „Przymierza z Maryją”, wydawnictw, dewocjonaliów i wszystkich innych jakże wartościowych prezentów. To wszystko pomaga mi dojrzewać w wierze. Każdego dnia dziękuję Panu Bogu za to, że jesteście. Modlę się za Was i życzę Bożego błogosławieństwa na każdy dzień dla Was i Waszych ­rodzin.
Katarzyna