Środowiska – Zwyczaje – Cywilizacje
 
Przed Krucyfiksem
Leonard Przybysz
 

Kiedy patrzymy na Krucyfiks autorstwa Wita Stwosza, który otaczany jest szczególną czcią w krakowskim kościele Mariackim, trudno nie czuć poruszenia. Ba! Jeśli w naszych sercach wciąż płonie katolicka wiara, trudno nie odczuwać trwogi połączonej z uwielbieniem!

Nasz Zbawiciel Jezus Chrystus został przybity do Krzyża. W oczach świata oznaczało to poniżenie, porażkę i hańbę Nazarejczyka… Ukrzyżowany Chrystus jest bowiem zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan (por. 1 Kor 1,23).

Ale my, czcząc Ukrzyżowanego Zbawiciela, wielbimy Jego umęczone ciało, Jego udręczoną cierpieniem twarz, Jego wpatrzone w Niebo oczy, Jego poranioną i opadającą na pierś głowę. Jego wargi szepczące słowa modlitwy…

Patrząc na Krucyfiks z kościoła Mariackiego, słyszymy niemal ostatnie słowa Naszego Pana: Wykonało się (J 19,30), a zaraz potem donośny okrzyk wzbudzający przerażenie wśród świadków kaźni: Ojcze, w Twoje ręce oddaję ducha Mojego! (Łk 23,46).

Trudno nie zgodzić się tutaj z ks. Augustynem Berthą, twierdzącym, iż okrzyk ten zwiastował triumf Boga: Ja umieram, bo tak chcę!

Wobec tej sceny, ukazującej śmierć Syna Bożego, trzeba zadać sobie pytanie: Kim jestem ja, zwykły śmiertelnik, względem Tego, który jest Nieśmiertelny? Kim jestem ja wobec Tego, który umarł za mnie, aby mnie odkupić od śmierci wiecznej.

Jak zrozumieć tę tajemnicę? W rzeczywistości trzeba ją przyjąć bez zrozumienia, ale z ogromną wiarą w Bożą miłość. Przepełniona cierpieniem Miłość, która na Krzyżu wysłużyła nam wieczny żywot.

Kościół naucza nas, jak wielka jest rola cierpienia w naszym życiu. Tak, cena, którą Jezus Chrystus zapłacił, aby nas zbawić, to był szczyt cierpienia, którego nikt sobie nie może wyobrazić. Oto co pisze wielki mariolog, o. Tomasz de Saint‑Laurent: W momentach kiedy wielki problem cierpienia pojawi się przed nami, z bolesną nieuniknionością, wyobraźmy sobie wielki dramat na Golgocie (…). Cierpienie jest wielkim zbawcą. To przez cierpienie Chrystus odkupił świat, to przez cierpienie Maryja stała się wielką pośredniczką wszelkich łask, które wysłużył Jej Syn przez przelanie Swej Najdroższej Krwi. (…) Niekiedy bluźnimy przeciw cierpieniu, jego odrażające oblicze nas przeraża, uciekamy od cierpienia w popłochu, jakby to była tajemnica śmierci. A jednak to cierpienie jest tajemnicą życia. (…)

I dalej: Oto wielkie prawo, które rządzi Ziemią: życie na tej ziemi ma sens tylko przez cierpienie. To przez cierpienie wchodzimy na ten świat. To w cierpieniu wielcy artyści znajdują twórczą inspirację. To w cierpieniu pojawiają się i rozwijają wielkie dzieła. (…)

Cierpienie udoskonala w nas naturalne zalety, hartuje charaktery, pozwala dojrzewać inteligencji, zwiększa zdolność miłości, i daje naszym sercom hojność, która kocha aż do krańcowego poświęcenia. (…)

Cierpienie przeważnie zwiększa w naszych duszach łaskę uświęcającą. I – po krótkich latach ziemskiego pielgrzymowania – przygotowuje nas do wiecznej szczęśliwości.

Panie Jezu, daj nam gotowość do przyjęcia cierpienia według Twojej woli.


Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza z Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
Kościół wobec zarazy
Panika związana z tzw. pandemią koronawirusa ogarnęła cały świat. Groza miesza się z ironią. Grozę wywoływały i chyba jeszcze ciągle wywołują informacje o śmierci zakażonych, zdjęcia trumien masowo wywożonych z prosektoriów przez ciężarówki… Ironię zaś wzbudzają: brak konsekwencji rządzących w podejmowanych działaniach prewencyjnych, zalew sprzecznych informacji i spiskowych teorii. Łatwo się w tym wszystkim zagubić. Zresztą ojcu kłamstwa zależy na tym, byśmy czuli się pogubieni, opuszczeni i osamotnieni – bez żadnej nadziei…

UWAGA!
Przymierze z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE!
Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Szczęść Boże!

Chciałbym przekazać Państwu krótkie świadectwo. Jesteśmy z żoną w sakramentalnym związku małżeńskim już od 37 lat. Mamy dwie córki i 3-letniego wnuczka. Starsza córka mieszka za granicą, młodsza – tutaj z mężem i dzieckiem. Moja żona jest niepełnosprawna i niewidoma. Porusza się na wózku inwalidzkim. Ja jestem po trzech poważnych wypadkach. W roku 2006 spadły na mnie 24 palety. Miałem złamaną miednicę w pięciu miejscach i uszkodzone biodro. Leżałem w szpitalu dwa tygodnie. Później przywieźli mnie do domu, gdzie miałem spędzić w łóżku kolejne tygodnie. Po siedmiu dniach uratował mnie jednak bł. ks. Wincenty Frelichowski. Jego relikwie mamy w domu. Po wytrwałej modlitwie za wstawiennictwem błogosławionego Wincentego nagle udało mi się po kilku dniach wstać z łóżka. Lekarze nie dawali mi wcześniej szansy na pełne wyzdrowienie, ale jednak stało się inaczej. Po prostu pewnego dnia ks. Wincenty powiedział do mnie: „Wstań i chodź”. I chodzę do dziś i opiekuję się żoną, choć nieraz jest bardzo ciężko. Cieszę się jednak, że wraz z żoną możemy wspierać Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi. Prosimy o modlitwę za całą naszą rodzinę. Szczególnie za nasze zdrowie. Zostańcie z Bogiem.

Wacław z żoną Marią

 

 

Szanowna Redakcjo!

Jestem niesamowicie zbudowana Waszą działalnością. Przesyłane materiały bardzo sobie cenię. Czytam „Przymierze z Maryją”. Treściami dzielę się z najbliższymi. Moja rodzina jest wierna przykazaniom Bożym i kościelnym. Taka postawa jest budująca – dodaje siły i wiary do niesienia krzyża dnia codziennego.

W ostatnim czasie, pod koniec roku 2019, przeżywaliśmy trudne chwile, zresztą to trwa nadal. U mojego męża Jana wykryto raka jelita grubego. Badania, operacja, pobyt w szpitalu…

Można było to wszystko przyjąć, wytrzymać i działać tylko dzięki modlitwie do Boga, o którą prosiliśmy i nadal prosimy naszych znajomych i bliskich. Uczestnictwo we Mszy Świętej, odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia w kaplicy szpitala zakonu bonifratrów przed cudownym obrazem Matki Bożej Uzdrowienia Chorych pomagały w tych trudnych chwilach. Pisząc o tym, pragnę podkreślić, że dzięki modlitwie, zaufaniu Opatrzności i Miłosierdziu Bożemu, mogliśmy przyjmować te wszystkie bolesne wydarzenia ze spokojem, powierzając również lekarzy opiece Ducha Świętego.

Teraz jesteśmy z mężem już razem, wspieramy się nawzajem i ufamy Bogu, że udźwigniemy ten krzyż. Prosimy o modlitwę.

Janina

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Szanowni Państwo

Pragnę podziękować za wszystkie pamiątki i upominki, które od Was otrzymuję. Chciałabym też podzielić się z Państwem świadectwem wyjścia z nałogu alkoholowego mojego syna Mariusza, który zmagał się z tym problemem przez trzy lata. Żona odeszła od niego, wyprowadzając się z dwojgiem dzieci do swojej matki. A ja codziennie modliłam się na różańcu o jego nawrócenie. Prosiłam Matkę Bożą i św. Ojca Pio o wstawiennictwo. Prosiłam Pana Jezusa o dar nawrócenia mojego syna. I stał się cud. Syn zachorował. Miał poważną operację głowy – usunięcia guza i krwiaka pod czaszką. Operacja się udała. A syn, gdy wychodził ze szpitala, powiedział: „Mamo, już nigdy nie zobaczysz mnie pijanego”. I dotrzymuje obietnicy. Od tego czasu minęło sześć lat i przez ten okres nie pił żadnego alkoholu. Założył firmę transportową, żona z dziećmi wróciła do domu. Obecnie mieszkają razem.

Dziękowałam i nadal dziękuję Panu Jezusowi, jak również Matce Najświętszej i św. Ojcu Pio, że mnie wysłuchali i uzdrowili mojego syna z tej choroby.

Napisałam te słowa, bo chcę podzielić się świadectwem, że dzięki mocnej wierze i modlitwie możemy otrzymać łaskę o którą prosimy. Szczęść Wam Boże. Życzę zdrowia i wszelkich łask.

Krystyna z Łódzkiego

 

 

Szczęść Boże!

Szanowna Redakcjo

Pragnę podzielić się z Państwem świadectwem. Urodziłam się w wielodzietnej, katolickiej, robotniczej rodzinie na wsi. Gdy miałam 6 lat, zostałam osierocona wraz z siedmiorgiem rodzeństwa, ponieważ zmarła nam mama. Tatuś dawał nam bardzo dobry przykład, wychowywał nas bardzo religijnie: prowadził do kościoła i uczył codziennej modlitwy.

Młodo wyszłam za mąż i urodziłam troje dzieci. Moje małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, ponieważ mąż nadużywał alkoholu i znęcał się nade mną i nad dziećmi. Pomimo tego nigdy nie straciłam wiary w Boga. Wierzyłam, że zawsze jest ze mną i pozwala mi wytrwać. Każdego wieczoru klękaliśmy razem z dziećmi i modliliśmy się gorąco. Gdy dzieci usamodzielniły się i założyły własne rodziny, postanowiłam wyjechać do Grecji. W tym czasie mieszkał tam i pracował mój syn. Przez jakiś czas mieszkaliśmy razem, ale syn zachorował i zmarł.

Od znajomych dowiedziałam się, że w naszej parafii organizowane są spotkania ewangelizacyjne. Zdecydowałam, że i ja będę na nie uczęszczać. Tutaj bardzo uspokoiłam się wewnętrznie i doświadczyłam ogromnej duchowej radości. Brałam udział w rekolekcjach. Przez dwa lata, przed tym wspaniałym duchowym doświadczeniem, cierpiałam bardzo na ból prawej ręki, która mi drętwiała i traciłam w niej czucie. Wiele razy jeździłam do lekarzy, ale pomimo iż brałam leki, ból nie ustępował. Tego dnia modliliśmy się przed Najświętszym Sakramentem i w pewnym momencie odczułam drganie tej chorej ręki. Uświadomiłam sobie, że ból ustąpił. Od tego czasu upłynęło już 6 lat, a moja ręka jest zdrowa.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za to uzdrowienie. Dziękuję Ci też za to, że dałeś mi łaskę wytrwania i cierpliwości w czasie, gdy zmarł mój syn. Za wiarę i siłę w ciężkich chwilach mojego życia, dziękuję Panie Jezu. Wierzę w Ciebie, Boże żywy!

Anna z Żywca

 

 

Szanowny Panie Prezesie

Z całego serca dziękuję za modlitwę oraz wszystkie życzenia i upominki, Niech Pan Bóg i Matka Najświętsza mają w Swojej opiece Pana i wszystkich pracowników Stowarzyszenia. Niech obdarzą Was zdrowiem i wszelkimi łaskami. Bóg zapłać za wszystko i Szczęść Boże!

Janina