...
 
 
 
 
 
Wychowanie młodzieży to powołanie
Wielokrotnie słyszymy takie stwierdzenie: Młodzież jest przyszłością narodu. Myślę, że w tych słowach znajdziemy bardzo dużo prawdy, bo przecież jako istoty ludzkie przemijamy. Przychodzi pokolenie po pokoleniu, człowiek po człowieku. Przyszłość świata leży więc w rękach naszych i przyszłych pokoleń. Ja chciałbym pójść jeszcze dalej i powiedzieć, że młodzież jest przyszłością Kościoła. Kanclerz Jan Zamoyski, fundując Akademię Zamojską, wypowiedział znamienite słowa, które uzupełniają moją pierwszą myśl, stwierdził mianowicie: Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie. Nie można się nie zgodzić z tymi przemyśleniami, ponieważ taki będzie świat w przyszłości, jakie będzie wychowanie i formacja młodzieży. Jako ksiądz pracuję wśród młodzieży już jedenaście lat. Jako duszpasterz, katecheta, spowiednik i kierownik duchowy, a także jako instruktor harcerski od dawna prowadzę formację młodych ludzi w Harcerstwie Rzeczypospolitej Polskiej. Wielokrotnie dane mi było słyszeć stwierdzenie czy też utyskiwanie różnych osób w poważnym wieku jak zła jest współczesna młodzież. Muszę jednak stwierdzić kategorycznie, że przez wszystkie te lata mojej służby młodemu człowiekowi nie spotkałem złej młodzieży. Za to spotkałem młodych ludzi zepsutych przez swoje rodziny, zdeprawowanych przez najbliższych, którzy dali im zły przykład i tak naprawdę zniszczyli im życie. Przecież każdy człowiek stworzony przez Boga na Jego obraz i podobieństwo jest stworzeniem dobrym, choć skażonym grzechem pierworodnym. To zło pochodzące od przodków może zatruć jego serce jadem zła. Słowa uczą, przykłady pociągają Przykład zawsze idzie z góry – od rodziców, dziadków czy też innych ludzi, którzy za wychowanie młodego człowiek odpowiadają. Mamy w naszej polskiej historii wiele przykładów rodziców, nauczycieli, wychowawców i księży, którzy poświęcili swoje życie wychowaniu młodzieży. Nasza przyszłość będzie taka, jakich młodych wychowamy, a nade wszystko – jak ich wychowamy. Osobiście pracując z młodzieżą, bardzo sobie ten rodzaj służby cenię. Młodzi są zawsze autentyczni i tego samego oczekują od swoich wychowawców i nauczycieli, a nade wszystko od rodziców. Nie da się młodego człowieka wyprowadzić w pole. Młodzi ludzie od razu potrafią wyczuć fałsz. Zauważą, czy ktoś gra, czy też jest szczery i autentyczny. Potrzebują wzorców w osobie swoich rodziców, nauczycieli, wychowawców, księży i katechetów. Nie trzeba moralizatorstwa i tanich chwytów, by pozyskać ich zaufanie. Młodzi potrzebują, aby ktoś ich pociągnął za sobą, aby powiedział im, jak pokierować swoim życiem, żeby nie pobłądzić, ale iść prostą drogą. Dziś wielu rodziców, nauczycieli i wychowawców przestało traktować swoje zadania wychowawcze jako powołanie. Obecnie stają się tylko w dużej mierze wyrobnikami, jakimiś „zawodowcami” w przekazywaniu wiedzy, ale nie w wychowaniu. Bo iluż z nich ze względu na własne pokręcone życie nie ma jak dać dobrego przykładu. Verba docent, exempla trahuntSłowa uczą, ale przykłady pociągają. I tak naprawdę wychowanie młodego człowieka polega na prowadzeniu go własnym przykładem. Trzeba budować zaufanie młodych przez szczerość i otwartość na nich, ich sprawy oraz ich problemy. Przez uważne słuchanie, bo wielu z nich nikt tak naprawdę nie słucha – wszyscy im mówią, że mają się słuchać dorosłych, ale o ich problemach mało kto chce słyszeć, a co dopiero mówić o pomocy. Tu przykładem dla mnie jest sam nasz Zbawiciel Jezus Chrystus, który miał serce otwarte i kochające dla każdego człowieka. Młodzieńca, który do niego przyszedł, wysłuchał i dobrze mu poradził. Kochał całym sercem. Myślę, że tak samo i dziś, służąc ludziom młodym, trzeba tego kochającego serca i tej samej otwartości. Trzeba cierpliwości i wytrwałości a także męstwa. Nie wolno pozwolić sobie na tandetne aktorstwo, bo to nic nie daje. Trzeba autentyczności i własnego przykładu. Choćby i przy wychowaniu młodych do uczestnictwa w niedzielnej Mszy Świętej. Nie można im nakazać iść na Mszę Świętą, a samemu w niej nie uczestniczyć. Nie można im nakazać modlić się, a samemu tego nie robić. Młodzi muszą widzieć, że rodzice chodzą do kościoła na Mszę Świętą, co więcej – muszą widzieć, jak rodzice się modlą i przystępują do Komunii Świętej. To samo w odniesieniu do wychowawców – tu potrzeba dobrego przykładu. Potrzeba dobrego świadectwa własnego życia. Miłość do Boga i Ojczyzny Przed laty w Liceum Ogólnokształcącym w Wieliczce, prowadzonym przez Ojców Franciszkanów Reformatów, którego uczniem miałem zaszczyt być, mieliśmy wspaniałego nauczyciela historii, Pana Profesora Stanisława Szuro. Był dla nas wspaniałym nauczycielem, ale nade wszystko żywą historią. Lekcje prowadził właściwie z pamięci. Opowiadał z pasją i przejęciem. Potrafił zainteresować przedmiotem, wplatając przeróżne opowiadania czy anegdoty. Pamiętam, jak wzruszał się, opowiadając o bohaterskich czynach Polaków na różnych etapach dziejów naszej Ojczyzny. To nas, młodych, bardzo budowało. Przy tym, jako człowiek pobożny, każdą lekcję rozpoczynał modlitwami po łacinie. Kształotowało to nasz rozwój. Z rozrzewnieniem wspominam także mojego świętej pamięci Księdza Proboszcza Władysława Czarnego, kapłana bardzo oddanego swoim parafianom, bardzo życzliwego, ubogiego i kochającego każdego człowieka. Budował nas swoim przykładem. Uczył modlitwy i pobożnego uczestniczenia we Mszy Świętej. Na lekcjach religii prowadzonych jeszcze wtedy w kościele albo w salkach udostępnianych przez dobrych ludzi, uczył miłości do Boga i Ojczyzny, szacunku do każdego człowieka, cierpliwości i wytrwałości. Ciągle mam przed oczyma jego połataną i wytartą sutannę. Był dla mnie przykładem kapłana oddanego Chrystusowi bez reszty. Był tym, dzięki któremu zrodziło się i we mnie powołanie do kapłaństwa. Dlatego też każdego dnia próbuję służyć młodemu człowiekowi i realizować to, do czego powołał mnie Chrystus. A opierając się na przykładach i wzorcach moich przodków, a także moich nauczycieli, wychowawców, księży i katechetów, czerpię to wszystko, co potrzebne, aby wychowywać i prowadzić młodego człowieka we właściwym kierunku. Trudne to zadanie, ale możliwe do wykonania. Potrzeba chęci, a nade wszystko wiary i pomocy z Nieba. Bóg jako kochający Ojciec nie odmawia nigdy pomocy. Mając takie wsparcie, samemu trzeba dawać autentyczne świadectwo i pociągać młodzież za sobą. A współcześnie tylu młodych jest zagubionych. Tak jak mówił Pan Jezus – są jak owce bez Pasterza. Siejmy w sercach i duszach to, co dobre! Pragnę serdecznie zachęcić wszystkich, którzy podejmują się trudu służby młodym ludziom, aby nie tracili ducha, aby swoje działania oparli na Bogu jako solidnym fundamencie. Aby nie zważali na problemy i trudności, lecz mężnie wypełniali swoje zadania. Zachęcam, by nie traktowali swojej służby jako ponurej pańszczyzny, ale jako najprawdziwsze powołanie dane z Nieba. Bądźcie autentyczni, a porwiecie za sobą młodzież. Piszę te słowa z obozu harcerskiego, którego jestem komendantem i każdego dnia obejmuję służbę dla ludzi młodych – w tym przypadku harcerzy. Ile w tym piękna; może owoców nie widać od razu, ale po jakimś czasie wszystko się ujawnia. To tak jak z ziarnem wrzuconym w ziemię. Owocu od razu nie widać. Trzeba zaczekać do żniwa. Dlatego siejmy w sercach i duszach ludzi młodych to, co dobre, uczmy ich i pociągajmy dobrym przykładem. Z harcerskim „Czuwaj!”. Ks. hm. Marcin Kostka FSSP, Naczelnik Harcerstwa Rzeczypospolitej Polskiej  
 >
Szkaplerz - znak przynależności do Maryi
Karmel znaczy „ogród Boży” albo „winnica Boża”. Istotnie, to pasmo górskie położone w północnej części Izraela nad Morzem Śródziemnym odznacza się – jak pisał ponad sto lat temu ks. prof. Jakub Górka – pięknością przed wszystkimi górami Palestyny. Ponadto jest w tym miejscu coś nadprzyrodzonego. Tutaj modlitwa Eliasza sprowadziła ogień na ofiarę zlaną wodą. Na górze Karmel samotnie oddawał się rozmyślaniu prorok Elizeusz. W tutejszych jaskiniach przebywali uczniowie tych proroków. Tutaj wreszcie pobożni pustelnicy wystawili świątynię (patronką jest Najświętsza Maryja Panna). Stąd zakon karmelitański rozszerzył się po całym świecie, rozsławiając miłość i cześć ku Bożej Rodzicielce przez noszenie i propagowanie szkaplerza, zwanego także „szatą Maryi”, a nawet signum salutis – znakiem zbawienia. Ojciec Piotr Frosztęga, karmelita posługujący na Białorusi, przekonuje, że dla każdego, kto oddał swe życie Maryi, szkaplerz ma szczególne znaczenie. – Ukazuje on bowiem związek, jaki łączy daną osobę z Maryją. Gdy przed laty w Czernej odbyło się pierwsze spotkanie osób noszących szkaplerz, wielu uczestników zapisywało swe myśli, odpowiadając na pytanie: Czym jest dla ciebie szkaplerz NMP z Góry Karmel?. Udzielone odpowiedzi świadczą jak bardzo to sakramentalium jest ważne w osobistym życiu wielu wiernych. Uderza także fakt, że tak wielu czcicieli Matki Bożej rozumie, że szkaplerz jest darem Maryi i szczególnym znakiem jej opieki. Oto kilka odpowiedzi: • Szkaplerz jest codzienną modlitwą, ostoją w życiu; • Szkaplerz jest dla mnie wszystkim. Matka Boża pod tym płaszczem jest Lekarzem, Prawnikiem. Szkaplerz odmienił całe moje życie i życie mojej rodziny; • Dowodem, iż Maryja nigdy mnie nie opuści. Dodaje mi wiary, odwagi w trudnych sytuacjach; • Szkaplerz przypomina mi o Bogu, abym zawsze dobrze postępował i pamiętał o modlitwie; • Kiedy słyszę słowo „szkaplerz”, staram się przypomnieć sobie, że mam żyć jak Maryja. Wiem, że Ona opiekuje się mną, słabą, marną i że nie da zginąć na wieki; • Pomocą w złych chwilach i siłą wytrwania do dobrego; • Pomocą na wszystkich drogach życia. Gdy mam problem, przyciskam do serca szkaplerz i wiem, że nie jestem sama, że jest Ktoś, kto nade mną czuwa. * * * Maryja, objawiając szkaplerz w 1251 roku św. Szymonowi Stockowi, mówiła o przywilejach z nim związanych. Jednym z nich jest tak zwany „przywilej sobotni”. Maryja obiecała, że tych, którzy zachowają czystość i będą nosili szkaplerz w sposób godny, Ona wybawi z czyśćca – gdyby tam się dostali – w pierwszą sobotę po śmierci. Inny przywilej związany jest z obietnicą Matki Bożej, że każdy, kto w chwili śmierci będzie miał go na sobie, nie zazna mąk piekielnych. Oczywiście pod warunkiem, że osoba nosząca szkaplerz traktuje ten cudowny znak przynależności do Maryi w sposób poważny i prowadzi życie prawdziwie chrześcijańskie, starając się naśladować Przeczystą Dziewicę. O innych przywilejach oraz o sprawach związanych ze szkaplerzem mówi o. Piotr Frosztęga w wywiadzie, który publikujemy na następnej stronie. Pamiętając o obietnicach Maryi, starajmy się umacniać i rozpowszechniać piękne nabożeństwo szkaplerzne w naszym kraju. Na owoce nie będziemy musieli długo czekać! Bogusław Bajor
 >
Jeśli zapomnę o tobie…
Słowa kaznodziei królewskiego, księdza Piotra Skargi, skierowane do posłów i senatorów Rzeczypospolitej o obowiązkach względem Ojczyzny i miłości do niej wydają się być dzisiaj bardziej aktualne niż kiedykolwiek w naszej historii. Obowiązki posłów Zostaliście wybrani głosami ludzi obdarzonych wolną wolą po to, aby mądrze zapobiegać wszelkim niebezpieczeństwom, które mogłyby zagrozić Ojczyźnie: abyście to, co się do upadku nachyliło, podparli; co się zepsuło, naprawili; co się zraniło, uzdrowili; co się rozwiązało, spoili. Abyście, mając od nich mandat poselski i senatorski i scedowaną dobrowolnie cząstkę ich suwerenności, jak dobrzy ojcowie rodzin o pożytku wspólnym i życiu pomyślnym rodaków radzili. Ponieważ nie jest to łatwe i wielkich Bożych darów wymaga, dobrze czynicie, przybywając do kościoła i ołtarza, aby tam szukać łaski Ducha Świętego, z której by wam był dany rozum i mądrość na dobrą i szczęśliwą takich potrzeb odprawę. […] Współcześni politycy nauczają władców i monarchów, aby nie troszczyli się o sprawy wieczne, o prawdziwą wiarę katolicką, która do zbawienia jest niezbędna, tylko zabiegali o doczesne wartości: pokój i dobrobyt poddanych swoich. Taką politykę słusznie zwać nie tylko ziemską, ale wręcz – bydlęcą. Bo tylko zwierzęta dbają jedynie o dobrobyt i bezpieczeństwo; a o dobru duszy, której nie mają, w ogóle nie myślą. Taką politykę można też zwać diabelską. Bo również szatanowi o nic innego nie chodzi, tylko aby ludzie wieczne dobro tak jak i on stracili i nie wdawali się w rozmyślania na temat życia wiecznego; aby troszczyli się jedynie o to, co na tym świecie pożytek przynosi. I aby za tym pożytkiem goniąc, a grzesząc po drodze, prosto do piekła dobiegli. Bo ta mądrość ma to do siebie, że gdy osiągnie dobrobyt i zaszczyty, wtedy wykorzystuje swoją pozycję, aby ludziom szkodzić i ich oszukiwać. Co jest typowe dla diabła, który dobrych rzeczy do złych celów używa. […] Miłujcie Ojczyznę – Matkę waszą Wołamy do was: zmiłujcie się nad nami! Kochajcie swoją Ojczyznę, to swoje Jeruzalem, tę Koronę i Rzeczpospolitą. I mówcie wzorem króla Dawida: Jeżeli zapomnę Ciebie, Ojczyzno moja miła, niech uschnie moja prawica! Niech język przyschnie mi do podniebienia, jeżeli nie będę pamiętał o Tobie, jeżeli nie postawię Ciebie ponad największą moją radość [Ps 137:5–6]. Jakżeż wzniosłe zapewnienie, którym się wiązać winniście, mówiące, iż ponad dobro i szczęście Ojczyzny nic wam bliższe nie jest. I sprawiające, że szczęście wasze najpełniej wyraża się w słowach Pisma: Niech cię Pan błogosławi z Syjonu, oglądaj pomyślność Jeruzalem przez całe swe życie [Ps 128:5]. Jak można nie kochać matki swojej, która wydała was na świat i wychowała, trudziła się, abyście wyrośli na ludzi? Bóg kazał czcić matkę. Przeklęty, kto zasmuca swoją matkę. A która matka jest bardziej czci godna niż Ojczyzna, od której macie wszystko, co jest wasze? Która jest gniazdem wszystkich matek oraz pokrewieństw i powinowactw wszystkich? I Skarbnicą waszych dóbr? Skarbcem owym jest Ojczyzna. Jeruzalem, matka nasza – mówi Apostoł – nad wszystkie matki wywyższona i obdarzona czcią [Ga 4:26]. Zastanówcie się i powiedzcie sami, jak wielkimi dobrodziejstwami zostaliście obdarzeni przez tę matkę – Koronę Królestwa Polskiego. Polska obroniła wiarę katolicką Nasza Ojczyzna dała wam wiarę w Chrystusa, zbawienie nasze, i Ewangelię świętą. Dochowała wiary katolickiej, przez której wyznawanie możecie dojść do Ojczyzny wiecznej. Ona jej broniła od fałszywych nauk i heretyckich jadów. […] Nieustannie otrzymujecie od niej kapłanów i biskupów, pasterzy waszych dusz, dzięki którym możecie otrzymywać łaski Boże oraz macie obronę przed nieprzyjaciółmi. Ona wszczepiła tu ołtarz służby Bożej i ofiar przedziwnych, z których wam ubłaganie Boskie zawsze płynie. Ona się i w dzisiejszych złych czasach przed srogimi heretykami broni i wilki te jadowite, jak może, od was odgania. I stara się, abyście nie byli bez kapłana, bez ołtarza, bez nauki, i zatem bez Boga, jako się to innym narodom przydarzyło, które tak dobrej i czujnej matki nie miały. Jakoż jej miłować nie macie? […]   Fragmenty Kazań Sejmowych ks. Piotra Skargi, wyd. Biały Kruk, Kraków 2013. Tytuł i śródtytuły pochodzą od redakcji.
 >
 >
 >
numer 89 lipiec/sierpień
Takie będą Rzeczypospolite
Przymierze z Maryja okladka numeru To wydanie „Przymierza z Maryją” jest poświęcone w głównej mierze katolickiemu wychowaniu młodego człowieka. W związku z tym dobrze byłoby zastanowić się nad kilkoma kwestiami, wspomnianymi w powyższym cytacie… Czy naprawdę w Polsce wszczepiany jest w serca i umysły naszych dzieci duch Ewangelii? Czy strzeżemy Prawa Bożego oraz obyczajów chrześcijańskich? Jeśli tak, to skąd zatem w naszym kraju tylu uzależnionych od używek nastolatków? Skąd taka ilość młodych, którzy odrzucają Kościół i wiarę w Boga? Skąd bluźniercze napisy na ścianach naszych świątyń i klasztorów, jak choćby te, które ostatnio pojawiły na budynku należącym do sióstr felicjanek w Krakowie? Skąd tyle dramatów wśród młodzieży? Młodzi patrzą na swoich rodziców i często powielają domowe wzorce…
 >
 
Maryja listy od przyjaciol  Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Szanowna Redakcjo Z całego serca dziękuję za przesyłki od Was. Szczególną radość sprawiła mi ta ostatnia, bo dała nadzieję i wiarę w to, że jednak czuwa nade mną Maryja. Obecnie jestem w trudnym momencie życia. Od wielu lat choruję na niewydolność nerek, ale do niedawna wyniki nie były takie złe. Od 3 lat z miesiąca na miesiąc jest coraz gorzej. W tej chwili jestem w piątym stadium choroby i jestem przygotowywana do dializ. Życie na dializach to zupełnie inny etap, którego bardzo się obawiam. Jest mi niezmiernie ciężko się z tym pogodzić, że życie nie będzie już normalne. To fatalna wiadomość zarówno dla mnie, jak i dla mojej 84-letniej mamy, którą się opiekuję. Ostatnia przesyłka o Matce Bożej Uzdrowienie Chorych rozpaliła we mnie iskierkę nadziei, że Maryja wstawi sią za mną u Swojego Syna, aby moja choroba się zatrzymała, abym mogła żyć tak jak dotychczas. Mam ogromną nadzieję, że Msza Święta w Rzymie w naszych intencjach w tym pomoże. Wierzę, że Matka Boża Uzdrowienie Chorych wejrzy na mnie Swoim łaskawym spojrzeniem. Jeszcze raz serdeczne „Bóg zapłać” za tę akcję. Helena  
 >
 Ostatnimi czasy coraz większą popularnością w Polsce cieszy się święty Charbel Makhlouf – libański mnich, pustelnik i cudotwórca, któremu poświęcimy niniejszy artykuł. Prezentowany tutaj wizerunek przedstawia świętego Libańczyka z przymkniętymi oczami. Możemy się skoncentrować więc na jego twarzy, która robi ogromne wrażenie. Co z niej możemy „wyczytać”? Otóż, wbrew pozorom nie jest to twarz osoby zamkniętej w sobie. Na obliczu libańskiego mnicha odbija się jego dusza – całkowicie zwrócona w stronę wartości wyższych, wiecznych… Na twarzy tej maluje się wielka powaga, spokój i kontemplacja rzeczywistości pozaziemskiej, nadprzyrodzonej. Św. Charbel jakby chciał powiedzieć: Conversatio mea in coelis est – Moje rozważania są zwrócone wyłącznie ku Niebu, bo tam jest moja Ojczyzna. Z miłości do Boga oddaliłem się od tego świata, od którego już niczego nie oczekuję. Zamknąłem swoje oczy na to, co ziemskie, a otworzyłem je szeroko na to wszystko, co jest związane z nadprzyrodzonością i wiecznością. Zapewne, Drogi Czytelniku, zdajesz sobie dobrze sprawę z tego, jak wielkim wyrzeczeniem jest oddalenie się od tego świata, biorąc pod uwagę fakt, że człowiek jest istotą społeczną. Żeby normalnie funkcjonować, potrzebujemy przecież kontaktu z ludźmi… I dlatego wyrzeczenie się współżycia społecznego, aby prowadzić życie kontemplacyjne, żyć „sam na sam z Bogiem i dla Boga samego” (formuła bł. Pawła Justinianiego, kameduły), stanowi heroiczny akt cnoty. Na tym wizerunku święty Charbel ma przymknięte oczy… A jeśli nagle by je otworzył i spojrzał na nas, co by nam powiedział? I jaka byłaby nasza reakcja? Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy. W jego przypadku – pięknej duszy! Czy mielibyśmy odwagę spojrzeć prosto w jego oczy i wytrzymać ten przenikliwy wzrok? Pewne jest, że już w pierwszym momencie św. Charbel dojrzałby najgłębsze zakamarki naszych dusz, ze wszystkimi naszymi wadami. Te niebiańskie oczy prześwietliłyby nas jak promienie rentgena. W jednej chwili dowiedzielibyśmy się, co w nas jest chwalebnego, ale także co w nas jest w najwyższym stopniu naganne i całkowicie godne odrzucenia. W tej sytuacji powstaje szereg pytań: czy bylibyśmy gotowi na przyjęcie bolesnej prawdy o nas samych i czy bylibyśmy w stanie przyjąć pokornie mocną naganę ze strony świętego mnicha z Libanu? Czy znaleźlibyśmy w sobie siłę i odwagę, aby natychmiast zmienić swoje życie? Święty Charbelu Makhlouf, módl się za nami, biednymi grzesznikami! Leonard Przybysz   Św. Charbel Makhlouf (1828–1898) – urodził się w ubogiej rodzinie chrześcijańskiej w Bika Kafra w północnym Libanie. Na chrzcie otrzymał imię Józef. Już jako dziecko odznaczał się wielką pobożnością, zamiłowaniem do modlitwy, kontemplacji i samotności. W wieku 23 lat wstąpił do klasztoru św. Marona w Annaya, gdzie otrzymał zakonne imię Charbel. Po odbyciu studiów teologicznych w klasztorze w Kfifan i otrzymaniu święceń kapłańskich wrócił do klasztoru św. Marona, gdzie przebywał do 1875 roku. Wtedy przeniósł się do znajdującej się w pobliżu klasztoru pustelni pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Żyjąc w odosobnieniu, prowadził niezwykle ascetyczny tryb życia, poszcząc i umartwiając się. Większość czasu spędzał na modlitwie i praktykach religijnych. W pustelni spędził ostatnie 23 lata swego życia. 16 grudnia 1898 roku podczas odprawiania Mszy Świętej dostał udaru mózgu. Zmarł osiem dni później – w Wigilię Bożego Narodzenia. Został pochowany na klasztornym cmentarzu. Ciało Charbela zachowało się w doskonałym stanie, a jego wstawiennictwu przypisywanych jest wiele cudów. Został beatyfikowany (1965) i kanonizowany (1977) przez papieża Pawła VI. Grób świętego w Annaya jest celem licznych pielgrzymek z całego świata.  
 

PISMO POŚWIĘCONE FATIMSKIEJ PANI

Przymierze z Maryja - pismo poświęcone Fatimskiej PaniZ każdym kolejnym numerem "Przymierza z Maryją" bogatsi jesteśmy w doświadczenia i wiemy, że nasze pismo służy pomocą tysiącom rodzin, dla których Maryja jest przewodniczką i opiekunką. Trud włożony w tworzenie dwumiesięcznika daje efekty w postaci poszerzenia świadomości moralnej i religijnej naszego narodu.


Najważniejsze tematy, które poruszamy na łamach "Przymierza z Maryją" to:

- kwestia godnego przyjmowania Komunii Świętej
- śmierć, czyściec i modlitwa za dusze w czyśćcu cierpiące, wieczne zbawienie i wieczne potępienie
- objawienia w Fatimie i w Lourdes, nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa
- objawienia Jezusa Miłosiernego i kult Bożego Miłosierdzia
- szkaplerz święty i związane z nim nabożeństwo
- żywoty i historie świętych
... i wiele innych, wśród których nie brakuje kwestii dotykających kryzysu naszej cywilizacji, takich jak kondycja współczesnych rodzin, czy też walka o życie nienarodzonych

MARYJA I "PRZYMIERZE"

Maryja i Przymierze, czyli od niewielkiego biuletynu do kolorowego, popularnego dwumiesięcznikaCZYLI OD NIEWIELKIEGO BIULETYNU DO KOLOROWE-
GO, POPULARNEGO DWU-
MIESIĘCZNIKA...


Kiedy w październiku 2001 roku wydrukowaliśmy pierwszy numer „Przymierza z Maryją”, niewiele osób dawało nam szanse na „sukces”. Sceptyków lub pesymistów co do naszej misji było więcej niż optymistów. Dziś jednak chyba nie ma wątpliwości – 280 000 rodzin, które otrzymują pismo, to najlepszy dowód na to jak ważny i potrzebny jest nasz dwumiesięcznik.

Nasze pismo przeszło długą drogę – od czarno-białego biuletynu do kolorowego pisma, z którego opinią liczą się katolicy – duchowni i świeccy. Wiele się zmieniło, z wyjątkiem jednego – od początku stronę tytułową „Przymierza z Maryją” zdobi wizerunek Matki Bożej Fatimskiej. Maryja daje nam pomoc, którą czujemy na każdym kroku. I Jej też zawierzamy nasze pismo, z wiarą oczekując triumfu Jej Niepokalanego Serca!

prezent
 
Copyright © by STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ IM. KS. PIOTRA SKARGI
 
...