Wydarzenia
 
Dlaczego Matka Boża płacze?

Chrześcijanie prześladowani
Na co najmniej 250 mln ocenia się dziś liczbę chrześcijan różnych wyznań prześladowanych za wiarę w różnych częściach świata. Jeśli wyznawców Chrystusa żyje obecnie ok. 2,2 mld (w tym nieco ponad 1,1 mld katolików), to oznacza, że co dziewiąty z nich padał lub pada ofiarą większych lub mniejszych represji, szczególnie w krajach muzułmańskich, a także w Korei Północnej i Indiach.

Wściekłe ataki na Ojca Świętego
Ojciec Święty Benedykt XVI znów stał się celem gwałtownych ataków. Tym razem Papież „naraził się” wszelkiej maści producentom prezerwatyw, lewicowym intelektualistom, libertynom, wolnomyślicielom, piewcom „wolności seksualnej” i służącym im dziennikarzom za stwierdzenie, iż dystrybucja prezerwatyw w Afryce nie rozwiąże problemu plagi AIDS, która doprowadziła tam w ostatnich dekadach do śmierci 25 mln ludzi. Prosta i prawdziwa wypowiedź Papieża wzbudziła wściekły ryk „księcia tego świata”.

Skandal na Uniwersytecie Georgetown
Nie cichną kontrowersje związane ze sprawą zasłonięcia przez władze prestiżowego katolickiego Uniwersytetu Georgetown w Waszyngtonie monogramu IHS (Jezus Zbawiciel Ludzi), widniejącego w centralnym miejscu audytorium, w którym 14 kwietnia przemawiał prezydent Barack Obama. Wielu liderów organizacji chrześcijańskich wyraziło swoje oburzenie postępowaniem władz uczelni, jak i przedstawicieli Białego Domu, którzy domagali się zasłonięcia symboli religijnych. Część komentatorów konserwatywnych zwraca uwagę, iż ta skandaliczna sprawa tak naprawdę odzwierciedla bardzo negatywny stosunek obecnej głowy państwa do chrześcijaństwa.

USA: Proaborcyjna polityka zagraniczna
Amerykańska sekretarz stanu Hillary Clinton, odpowiadając na pytania komisji spraw zagranicznych amerykańskiego Kongresu potwierdziła, że administracja Obamy będzie dążyła do upowszechnienia „praw reprodukcyjnych” na świecie. Clinton potwierdziła również, że według administracji Obamy tzw. reprodukcyjne zdrowie obejmie prawo do aborcji. Podkreśliła, że ta administracja będzie bronić „praw kobiet”, łącznie z „prawem dostępu do bezpiecznej aborcji”. Sekretarz stanu uważa, że prawo do podjęcia decyzji o zabiciu lub pozostawieniu przy życiu poczętego dziecka „powinna mieć każda kobieta”.

Wielka Brytania: Małżeństwa będą mniejszością
Już niedługo może się okazać, że ludzie żyjący w związkach małżeńskich w Wielkiej Brytanii będą stanowili mniejszość w tym społeczeństwie. Według nowych prognoz brytyjskiego Urzędu Statystycznego dla Anglii i Walii, w 2031 r. tylko 41 proc. mieszkańców będzie tam żyło w związkach małżeńskich, a 49 proc. samotnie. Obecnie w obu częściach kraju żyje 21,7 mln małżonków, ok. 4 mln osób rozwiedzionych oraz 3 miliony wdów i wdowców. Według tego raportu 14,9 mln osób nigdy nie było w związkach małżeńskich. Ten trend będzie się pogłębiał również po 2031 r. Zdaniem statystyków, powodem takiej sytuacji jest coraz większa akceptacja przez społeczeństwo nieformalnych związków. Według prognoz w ciągu najbliższego dwudziestolecia ich liczba podwoi się i wzrośnie z 4,5 do 7,4 mln.

Włochy: Co czwarty „nowożeniec” poprzestaje na związku cywilnym
Jak podaje włoski Główny Urząd Statystyczny w 2007 roku ponad jedna czwarta Włochów wstępujących po raz pierwszy w związek małżeński wybrała ślub cywilny. Na 250 360 zawartych wówczas ceremonii ślubnych, aż 86 639 miało miejsce wyłącznie w urzędzie stanu cywilnego. Czy Italia jest jeszcze katolicka?

Monako: Zgoda na mordowanie nienarodzonych
Rada Narodowa Księstwa Monako jednogłośnie przyjęła ustawę, która zezwala na zabijanie nienarodzonych dzieci w przypadku „nagłej konieczności terapeutycznej”. Lekarz będzie mógł dokonać aborcji, gdy zagrożone będzie „życie lub zdrowie fizyczne kobiety brzemiennej”, gdy wystąpi „duże prawdopodobieństwo poważnych i nieodwracalnych zaburzeń płodu lub nieuleczalna choroba zagrażająca jego życiu”, a także w przypadku gwałtu. Przeciwko ustawie zdecydowanie zaprotestował arcybiskup Monako, Bernard Barsi. Wskazywał na jej sprzeczność z konstytucją Księstwa, w którym katolicyzm jest religią państwową! Hierarcha wyraził także obawę, że jest to dopiero początek wprowadzania w Monako najniższych standardów etycznych. Dotychczas aborcja była w Monako nielegalna. Za jej dokonanie groziło do 10 lat więzienia i pozbawienie praw rodzicielskich.

Brytyjczycy na drodze do całkowitej niewiary
Wiara większości Brytyjczyków jest rozmyta i opiera się na abstrakcyjnym pojęciu Boga oraz źle rozumianym przywiązaniu do chrześcijańskich tradycji – wynika z badania przeprowadzonego przez Europejski Sondaż Społeczny (ESS). Badanie prowadzi do wniosku, że Wielka Brytania jest jednym z najmniej religijnych państw w Europie. Prof. David Voas, socjolog z Uniwersytetu w Manchesterze, stojący na czele projektu badawczego, wyjaśnia, że w Wielkiej Brytanii od dłuższego czasu trwa proces pozbawienia chrześcijaństwa statusu panującego, a religia ta wypychana jest stopniowo z prawa i instytucji politycznych. Według Voasa rozmyta wiara to etap pośredni, prowadzący do całkowitej niewiary i braku religii.
 oprac. BB

Ten artykuł przeczytałeś dzięki ofiarności Darczyńczów. Wesprzyj nas i zostań współtwórcą "Przymierza a Maryją".

NAJNOWSZE WYDANIE:
100. jubileuszowy numer
Drodzy Przyjaciele,
Przymierze z Maryją – te dwa słowa będące tytułem pisma, którego 100. numer otrzymujecie właśnie do rąk, mogą być jednocześnie receptą na wszystkie problemy osobiste, problemy naszej Ojczyzny, świata i Kościoła.
Przymierze oznacza szczególną relację, związek, więź. Przywodzi ono na myśl historię Narodu Wybranego i tę szczególną więź, jaka łączyła go z Bogiem. Przede wszystkim kojarzy się jednak z Nowym Przymierzem, które zostało zawarte z Bogiem poprzez Ofiarę Jezusa Chrystusa i Jego Zmartwychwstanie.


UWAGA!
Przymierze
z Maryją
WYSYŁAMY
BEZPŁATNIE
 
Spotkanie z Maryją
Karol Wolniakowski

W dniach 5–8 maja odbyła się kolejna pielgrzymka Apostołów Fatimy, której miałem zaszczyt być jednym z opiekunów. Były to wyjątkowe cztery dni wypełnione obecnością Matki Bożej.

 

Na pierwsze spotkanie z uczestnikami wyjazdu, które odbywało się na krakowskim Kazimierzu, poszedłem lekko stremowany, ponieważ pierwszy raz miałem wyjeżdżać za granicę jako opiekun grupy. Cała trema i niepewność zniknęły jednak dość szybko. Zobaczyłem pielgrzymów pełnych wigoru i zapału, niemogących się doczekać, by odwiedzić Maryję w Fatimie.

 

Pielgrzymka rozpoczęła się już o trzeciej rano, przejazdem na lotnisko w Balicach. Pomimo że dla większości z nas był to pierwszy lot samolotem, na twarzach pielgrzymów nie dało się zauważyć strachu. Wręcz przeciwnie. Wszyscy wiedzieli, że nie może przydarzyć się nam nic złego, ponieważ udajemy się do Matki, której zawierzyliśmy powodzenie naszej wyprawy.

 

Sama Portugalia przywitała nas pięknym słonecznym niebem, wraz z przyjemnie chłodzącymi, delikatnymi podmuchami wiatru. Nie mogliśmy z tego nie skorzystać i nasze odkrywanie kraju trojga fatimskich pastuszków rozpoczęło się zaraz po wylądowaniu w malowniczo ułożonej na brzegu oceanu Lizbonie, którą przejechaliśmy wzdłuż i wszerz. Po tej przejażdżce, wyruszyliśmy do Fatimy.

 

Po przyjeździe do hotelu nikt nie marnował czasu na długi odpoczynek. Jeszcze przed kolacją w zarezerwowanej dla nas kaplicy towarzyszący nam kapłan, ks. Przemysław Drąg, odprawił dla nas nabożeństwo, a późnym wieczorem udaliśmy się na plac przy Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, w miejsce gdzie 101 lat temu Maryja poleciła wybudować świątynię. Zebraliśmy się tam wraz z tysiącami wiernych, aby uczestniczyć we wspólnym Różańcu i procesji ze świecami.

W Fatimie nie było czasu na nudę. Pomimo bardzo napiętego terminarza, nikt nie narzekał na zmęczenie. Maryja dodawała sił nam wszystkim.

Nazajutrz, zaraz po porannej Mszy Świętej, zwiedziliśmy muzea fatimskie, by następnie odprawić Drogę Krzyżową w miejscu, gdzie pastuszkowie spotkali Anioła, który zapowiedział im Objawienia Matki Bożej. Oczywiście nie mogliśmy pominąć malowniczego miasteczka Aljustrel, gdzie urodzili się i wychowali św. Franciszek i św. Hiacynta Marto oraz ich kuzynka, Łucja dos Santos. To jednak nie był koniec pełnego wrażeń dnia. Zaraz po kolacji przenieśliśmy się na plac, gdzie rozpoczęliśmy palenie ponad 200 świec przesłanych przez polskie rodziny w ramach akcji „Twoje światło w Fatimie”.

 

Trzeci dzień naszej pielgrzymki przeznaczony został na zwiedzanie. Po Mszy Świętej wyruszyliśmy do urokliwej miejscowości Batalha, gdzie podziwialiśmy klasztor Matki Bożej Zwycięskiej, postawiony jako wotum wdzięczności króla Jana I za zwycięstwo w bitwie pod Aljubarrotą, które przyniosło Portugalii niepodległość. Monumentalne wnętrze wapiennej budowli, będące perłą manuelińskiego stylu gotyckiego, każdego z nas wprawiło w zachwyt.

 

Niemniej podniosłe uczucia towarzyszyły nam w opactwie cystersów Santa Maria de Alcobaça, podobnie jak Batalha wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Dzień zwiedzania zakończyliśmy w Nazaré, gdzie z tarasu widokowego zobaczyliśmy wspaniałą panoramę wybrzeża Oceanu Atlantyckiego.

 

Czwarty i zarazem ostatni dzień upłynął nam na podróży do Krakowa. Choć nasza przygoda z Fatimą dobiegła końca, każdy z uczestników mógł czuć się w pełni usatysfakcjonowany. Wyruszyliśmy do Portugalii pełni nadziei i oczekiwania na spotkanie z Maryją, wróciliśmy szczęśliwi i wypełnieni Matczyną miłością.


Listy od Przyjaciół
 
Listy od Przyjaciół

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 

Na wstępie pragnę wyrazić moją wdzięczność za przysyłane mi materiały… Jako Apostoł Fatimy staram się codziennie szczerze modlić. Staram się też dawać świadectwo choćby w rozmowach z ludźmi, których spotykam na swej drodze, a szczególnie z młodzieżą gimnazjalną, z którą mam styczność. Odpowiadając na ich różnorakie problemy, przytaczam im przykład Objawień Matki Bożej w Fatimie i postawę pastuszków, którzy mimo młodego wieku, tyle wycierpieli, a jednak nigdy nie zapomnieli o modlitwie i rozważaniu Różańca. Co więcej, odmawiali sobie przyjemności, podejmując wiele wyrzeczeń, do których nie byłby zdolny niejeden dorosły.

 

Ja też – ze Zbawicielem – niosę swój krzyż, którym jest choroba mojego syna, Marcina. W wieku 28 lat zachorował na schizofrenię. Ktoś, kto ma lub miał wśród najbliższych kogoś z tą chorobą, potrafi w pełni zrozumieć mój ból, zwłaszcza, że syn mając już 37 lat nadal uważa się za zdrowego i nie chce się leczyć. Od skończenia studiów nie jest w stanie podjąć pracy. Każda moja próba namówienia go na to, by starał się o rentę, bardzo go irytuje. Pozostaje mi jedynie modlitwa w jego intencji i w niej pokładam nadzieję. Syn już raz doznał łaski uzdrowienia – został uleczony z reumatoidalnego zapalenia stawów. Stało się to podczas wizyty Jana Pawła II w Siedlcach w 1999 roku. Syn przebywał wówczas w tutejszym szpitalu na oddziale ortopedycznym. Nam wtedy było dane być bliżej papieża i gorąco modliliśmy się o zdrowie dla syna. Od tego czasu po chorobie nie ma śladu. Nieustannie przypominam synowi to zdarzenie. Wierzę, że Bóg go nie opuści. Jak każda matka chciałabym, aby syn znalazł swą drogę życiową, abym mogła spokojna odejść do Pana. Proszę o modlitwę do Matki Najświętszej w intencji Marcina, licząc na to, że Najlepsza Matka rozumie ból matki. Pan Jezus powiedział przecież: „Proście, a będzie Wam dane”…

 

Pozdrawiam Was serdecznie i modlę się o błogosławieństwo Boże dla całego Apostolatu Fatimy.

Elżbieta z Siedlec

 

 

Droga Redakcjo!

 

Dziękuję serdecznie za przesyłanie tak wartościowej literatury jaką jest „Przymierze z Maryją”. Treści w nim zawarte i problemy tam poruszane stanowią dla mnie oraz moich sąsiadów rzetelną informację na tematy związane z Kościołem w Polsce i na świecie. Obecnie sytuacja moja i mojej rodziny nie jest łatwa, lecz polecam nas wszystkich Opatrzności Bożej. Polecam również Bogu Jedynemu Wasze dzieło i Waszą pracę. Jeszcze raz dziękuję za wszystko i pozdrawiam serdecznie. Szczęść Boże!

Edward z Częstochowy

 

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 

Dziękuję z całego serca za modlitewne wsparcie. Głęboko wierzę, że Fatimska Pani ma mnie i moją rodzinę w Swojej opiece. Przekonałam się o tym, gdy przyszło się nam zmierzyć z chorobą nowotworową męża. W lutym 2015 roku przeszedł trudną, trwającą 13 godzin, operację. Usunięto mu guza dna jamy ustnej i języka. Wszyscy mówili, że nie będzie mówił, że będzie miał problemy z połykaniem. Wszystko to było bardzo przerażające. Kiedy zobaczyłam go po operacji, byłam pełna wątpliwości. Wtedy chciałam być tylko sama, daleko od ludzi. W pewnej chwili powiedziałam sobie: „przecież on żyje, a ty musisz zrobić wszystko, żeby wyzdrowiał”. Wtedy zawierzyłam go Bogu Miłosiernemu i Matce Bożej. Cały czas jednak czułam lęk o jego życie i miałam wątpliwości, czy sobie z tym wszystkim poradzę. Wtedy otrzymałam od mojej siostry Nowennę Pompejańską. Już pierwszego dnia modlitwy zaczęłam odzyskiwać spokój wewnętrzny i głęboko wierzyłam, że mój mąż zostanie uzdrowiony. Z dnia na dzień ten spokój się pogłębiał, a ja zaczęłam poświęcać coraz więcej czasu na modlitwę. Każdego dnia odmawiam Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia oraz inne modlitwy. Te około 1,5 godziny dziennie, które na to przeznaczam, pozwala mi się wyciszyć i jest moją siłą do działania. Czuję, że z Bogiem mogę wszystko. Mam w sobie tyle siły i wierzę, że wystarczy mi jej na długo. Wiem, że to wszystko stało się i dzieje się za przyczyną Miłosiernego Jezusa i Najświętszej Maryi Panny. Modlitwa różańcowa jest moim oparciem i błogosławieństwem na każdy dzień.

Serdecznie pozdrawiam

Elżbieta ze Zduńskiej Woli

 

 

Szanowny Panie Redaktorze!

 

Dopiero od niedawna otrzymuję pismo „Przymierze z Maryją” i przyznam, że zaskoczyła mnie informacja o jego tak długim stażu. Szczerze gratuluję tego Jubileuszu, będącego efektem wytrwałej pracy, a przede wszystkim wiary w sens tego posłannictwa.

Jako siedemdziesięciolatek, śledzący nie od dziś wydawnictwa religijne, jestem pod wrażeniem poziomu pisma, podejmowanych tematów i wnikliwości autorów w ich przedstawianiu. Oczywiście – moim zdaniem – istnieją także punkty słabsze albo wywołujące kontrowersje, ale to poniekąd naturalne. (…)

Raz jeszcze gratuluję i – wyrażając szczere uznanie dla pracy Autorów i Wydawcy – życzę owocnej apostolskiej siejby. Szczęść Boże!

Z uszanowaniem

Jerzy z Rybnika

Kochani moi!

 

Dziękuję Bogu za to, że Wasz Instytut istnieje, rozwija się i tak pięknie pracuje dla większej chwały Bożej. Przed laty zachorowałam na nowotwór narządów rodnych. Podjęłam ten krzyż i zwróciłam się o pomoc do Boga z wielkim zaufaniem, aby dodał mi sił. Wszystkie moje cierpienia każdego dnia łączyłam z nieskończonymi zasługami Męki i Śmierci Jezusa Chrystusa, i ofiarowywałam je za nawrócenie grzeszników, za wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące, za zbawienie dusz. I to czynię do dzisiaj. Bóg w Swej hojności udzielił mi o wiele więcej łask, niż prosiłam. Pół roku później byłam już po leczeniu. Cały czas czułam pomoc Bożą i opiekę najlepszej z matek, Maryi. Bóg uzdrowił mnie całkowicie. Wróciłam do pracy – jestem pielęgniarką na oddziale wewnętrznym. Jest mi ciężko, bo sił fizycznych mam mniej niż przed chorobą, ale czuję pomoc Trójcy Świętej i Maryi. W moim życiu Bóg jest na pierwszym miejscu i Jego wola jest w pierwszej kolejności do wypełnienia. Chcę każdemu mówić, że jarzmo Boga jest słodkie, a brzemię lekkie, jeśli wszystko odda się Jemu.

 

Pozdrawiam Was, którzy z miłości do Maryi i Jej Syna podejmujecie tak wspaniałe dzieło. Niech Królestwo Jezusa Chrystusa rozszerza się na serca, które jeszcze Go nie znają. Szczęść Boże!

Maria